Sex Love and relationships

Αποτυχημένα κρεββάτια

2011-02-04T09:53:00.000-08:00

Σημείωση: Αυτό ηταν η αρχη της μπλογκοιστορίας μου, μου ανοιξε πόρτες σε περιοδικά, με έβαλε στον χαρτη. Πήγε με ιμαιλ ούτε κι εγω ξέρω σε πόσα σπίτια, το πασάρανε ούτε κι εγω ξέρω σε πόσα φόρουμς ως δικό τους. Ας είναι. Αν και χυδαίο, θυμωμένο, βγαζει ρομαντισμό και εκφραζει πολλές γυναικες, γι αυτό και ξεχώρισε. (Και φυσικά όσοι άντρες το διαβασαν, πέρασε και δεν ακούμπησε...)

Πάει. Το 'χω πάρει απόφαση ότι θα περάσω την ζωή μου χωρίς να γευτώ όλες τις αμαρτωλές απολαύσεις. Έχω την ατυχία να υπάρχει απευθείας σύνδεση στο απ' αυτό μου με το μυαλό μου.

Είχα δοκιμάσει πριν χρόνια, (και συνήθως όταν "ο π*ύστης ο Γιώργος φυστίκωσε το τσόκαρο την Βούλα") να κάνω one night stands. Είτε γιατί θα ξεκόλλαγα από τον πρώην όπως λέγανε οι ξέ*ωλες φίλες μου Είτε γιατί θα επιβεβαιωνόμουν σαν γυναίκα-και καλά. Είτε για την εμπειρία του να έχω έναν Άδωνη στο κρεβάτι μου και δεν πειράζει αν μασάει τα νύχια των ποδιών του. Μπορεί να πεινούσε το παιδί.

Έβγαλα λοιπόν τα εξής συμπεράσματα. Αν τον άλλον τον αγαπάς, και να κλάνει σου μυρίζει τριαντάφυλλο, και σταματάς την π*πα και του λες "μχμπκλ αγάπη μου, να σου κάνω ένα χαμομηλάκι για την κοιλίτσα σου?"

Δεν το μπορώ το ψυχρό κρεβάτι, τελικά. Δεν λειτουργεί το σώμα μου, δεν υπάρχει κλιμάκωση, και παρατηρώ αν ο άλλος θέλει σφράγισμα ή αν του ‘χει σφηνωθεί μια ξεραμένη μύξα στο αριστερό ρουθούνι.

Το θέλω γαμώτη μου το παραμύθι μου. Αυτό που τον κοιτάς, και ανοίγουν οι καταρράκτες του Νιαγάρα. Οι πεταλούδες χορεύουν τσάμικο στο στομάχι σου και έχεις τρομερή ανασφάλεια για το πως θα του φανεί η ελιά που έχεις εκεί χαμηλά. Δεν θέλω φεγγάρια και άρλεκιν, αλλά να μου ‘χει πηδήξει δεξιοτεχνικά το κεφάλι πρώτα.
Να μην έχει πετάξει καμιά μαλακία του τύπου "εγώ δεν θέλω σχέση, αλλά σε έχω ανάγκη απόψε".
Να τον βλέπω να με κοιτάει στα μάτια όταν του μιλάω, και να ξέρω ότι ψοφάει να με φιλήσει. Όχι να κοιτάει το wonder bra και να αναρωτιέται αν το βυζί μου είναι σιλικονάτο ή όχι.
Να θέλει να κάνει σεξ για να ειναι με μένα. Όχι να κάνει σεξ, και έτυχε να του κάτσω εγώ.

Μετά απο πολλά «ψυχικά» που έχουμε κάνει, μετά από πολλά κρεβάτια όπου ο ξαναμμένος πιτσιρικάς ούτε ήξερε τι να ακουμπήσει αλλά εμείς λιγωνόμασταν που "ενωθήκαμε με την μοναδική μας αγάπη", πιστεύω πλέον, ότι αν το μ'νι τραβάει καράβι..., το δικό μου θέλει κρουαζιερόπλοιο.
Κι όχι οποιοδήποτε.

The godamn, fucking love boat
(με τα παρελκόμενα.)

( εκδόθηκε στο βιβλίο A woman in this city, δόθηκε στο fe-mail.gr )

Οι απoρίες σας (συνέχεια)

2010-10-10T00:11:00.000-07:00

«Αγαπητή Λίλι, με ενοχλεί ένας 25χρονος. Είμαι 16, δεν ξέρω τι να κάνω…»

Δεν μου λες και πολλά για να καταλάβω πώς σε ενοχλεί. Εφόσον όμως είσαι ανήλικη και συμπεριφέρεται έτσι παρά τον κίνδυνο να μπλέξει, θα έλεγα ότι δεν έχεις να κάνεις με πολύ νορμάλ άτομο. Κάνε καταγγελία στην αστυνομία ή πες το στους γονείς σου.

«Εδώ και καιρό μου αρέσει ένας συμφοιτητής μου, αλλά τον είδα να χαϊδεύει έναν άλλον σε ένα πάρτι. Είναι τελείως χαμένο το παιχνίδι;»

Εκτός αν βγάλεις πουλί μέσα στην επόμενη εβδομάδα, ναι.

«Η κοπέλα μου δεν έχει καθόλου στήθος και νιώθει και η ίδια μειονέκτημα, αλλά και όταν κάνουμε έρωτα, δεν μπορώ να λειτουργήσω κανονικά, ξενερώνω πολύ. Τι να κάνω;»
Αφού η αυτοϊκανοποίηση είναι ένα σπορ που κάνεις καλά, θα σου έλεγα να συνεχίσεις και να αφήσεις την κοπελίτσα ήσυχη να βρει κάποιον που θα την εκτιμήσει για αυτό που είναι.

«Με λένε Στέργιο, είμαι 23 και μου αρέσουν οι άντρες, να τους κοιτάω συνέχεια, αλλά δεν νιώθω gay. Δεν έχω ολοκληρώσει σχέση με γυναίκα. Τι να κάνω;»

Δηλαδή άμα ήσουν gay κατά την γνώμη σου, τι θα σου άρεσε? Το κολοκυθάκι στην λαϊκή? Νομίζω ότι πρέπει να αποδεχτείς –πρώτα απ’όλα-ότι αφού σου αρέσουν οι άντρες, και δεν έχεις πάει με γυναίκα, ότι υπάρχουν πολλές πιθανότητες… να μην είσαι straight.
Και μετά, όταν ξεπεράσεις το πρόβλημα σου με τις ταμπελίτσες… όλα θα έρθουν μόνα τους.

«Με το αγόρι μου έχουμε μια αποκλειστική σχέση. Ούτε να μιλάμε σε άλλα αγόρια ή κορίτσια δεν αφήνουμε ο ένας στον άλλον. Με έβαλε να σβήσω ό,τι μηνύματα έχω στο κινητό μου…»

Είσαι σίγουρη ότι δεν θα σε αρχίσει στις φάπες που μου έγραψες?

Το γράμμα της εβδομάδας

«Αγαπητή Λίλι,
Είμαι σε μια σχέση εδώ και 2 χρόνια. Θέλω ο φίλος μου να με γλύψει, αλλά πάντα την τελευταία στιγμή τον σταματάω. Φοβάμαι μην μυρίζω, μην έχω πολλά υγρά, και γενικώς φοβάμαι.
Μαρία 19 χρονών.»
Αυτό που περιγράφεις είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Ως γυναίκες έχουμε μάθει να κρύβουμε τα σεξουαλικά μας όργανα, αντιθέτως με τους άντρες που υπό κατάλληλες συνθήκες, μόνο παρέλαση δεν κάνουν. Εμάς είναι κρυφά, διπλωμένα, εσωτερικά. Τα δικά τους προεξέχουν, φωνάζουν «δείτε με».
Δεν έχουμε την ίδια σχέση και οπτική επαφή που έχουν εκείνοι.
Μια πολύ καλή άσκηση είναι να κοιτάς το εαυτό σου (ναι καλά κατάλαβες) σε διάφορα στάδια. Σε ανάπαυση, σε διέγερση. Τράβα βίντεο με το κινητό σου και δες τι σου συμβαίνει. Και μετά σβήσ’ το, αρκετά κυκλοφόρησαν από βλακεία στο ίντερνετ.
Όσο για την γεύση και την μυρωδιά, μπορείς να τις επηρεάσεις με χυμό ανανά ή τρώγοντας φράουλες για λίγο διάστημα, αποφεύγοντας μπύρα και καρυκεύματα.
Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις για να ησυχάσεις όμως, είναι να δοκιμάσεις τον εαυτό σου λίγο πριν. Είναι μια τεχνική που χρησιμοποιείται ευρέως και έχει βοηθήσει πολλές γυναίκες να χαλαρώσουν, σίγουρες ότι «όλα βαίνουν καλώς στα σύνορα»

Μπορείτε να στέλνετε ως συνήθως τις απορίες σας στο lili.city@yahoo.com αλλά ακόμα καλύτερα στο facebook sto Lili Womansown.

Το έξυπνο πουλί... από την μύτη πιάνεται

2010-10-09T11:52:00.000-07:00

Όταν κάποιος σε καλεί στο σπίτι του να φας, σηκώνεσαι να φύγεις αμέσως μετά το σερβίρισμα του τελευταίου πιάτου;

Όχι βέβαια, ακόμα και οι πιο άξεστοι, αυτό το έχουν εμπεδώσει. Ότι είναι προσβλητικό και ότι ο οικοδεσπότης θα νιώσει σαν μαλάκας. Ότι θα φανεί το πόσο ξελιγωμένος ήσουν για το φαί, τελικά.

Τότε γιατί είναι τόσο δύσκολο για μερικούς άντρες να καταλάβουν το πόση μεγάλη αγένεια είναι να σηκώνονται να φεύγουν αμέσως μετά το σεξ;

Ναι, οκ, ξέρω φοβούνται μήπως δώσουν λάθος εντυπώσεις.

Γιατί αφού ήμασταν τόσο χαζές να πιστέψουμε ότι του αρέσαμε ολόκληρες και όχι μόνο το γκαζόν που βόσκησε ( αν ήμασταν τυχερές), το μοσχάρι κάνει τον συνειρμό ότι τώρα που πηδηχτήκαμε θέλουμε και 5 κουτσούβελα με το Dna του, μην χάσουμε το κελεπούρι, μη χέ-σω.

Το κακό ξεκινά νομίζω από το γεγονός ότι οι περισσότεροι έχουν δώσει υπερβολική σημασία στο πέος τους. Όσο πιο μεγάλο, τόσο μεγαλώνει η αυτοπεποίθηση τους, Μιλάμε για την απόλυτη ταύτιση.

Είναι το πέος όμως τόσο παντοδύναμο;

Πώς θα ήταν τα πράγματα αν η ανατομία τους άλλαζε από την μία μέρα στην άλλη και το πέος τους έμπαινε στην θέση της μύτης τους;

Θα ξέραμε ακριβώς τι νιώθουν με το «καλημέρα σας». Θα καταλαβαίναμε την αντρική φύση και δεν θα δίναμε πλέον τόση σημασία στην απόρριψη ή στα λόγια τους, αφού τα ¾ του αντρικού πληθυσμού θα κυκλοφορούσαν τον περισσότερο χρόνο με ένα κοντάρι ανάμεσα στα μάτια ή πάνω στο στόμα τους, ανάλογα την στιγμή. Η πλήρης απομυθοποίηση.

Βέβαια κοινωνικά θα υπήρχαν αλλαγές.

Θα καταργούνταν τα φιλιά στο μάγουλο.

Οι ξυριστικές μηχανές θα άλλαζαν δραστικά σχήμα και λειτουργία διότι ως γνωστόν, τα μπαλάκια έχουν μια ελαστικότητα.

Ο τρόπος σίτισης θα ήταν διαφορετικός. Οι άντρες θα έπρεπε να τον «παίξουν» για να μην κρέμεται μπροστά στο στόμα τους αλλά να προσέχουν να μην τελειώσουν στο φαγητό τους. Άγχος. Φρίκη.

Τα καλά εστιατόρια θα πρόσφεραν ειδικό εξάρτημα στο κούτελο για να το δέσουν, ή φορητό «καρεκλάκι» για να το τοποθετήσουν, πιθανόν κοντά στο αυτί.

Δεν θα ξαναέκαναν παράπονα στο σεφ ότι βρήκαν τρίχα στο φαί τους.

Καμία γυναίκα δεν θα έτρωγε πια χαστούκι με την ανάποδη της παλάμης, κάτι που θα αύξανε κατακόρυφα τα αυχενικά σύνδρομα στον αντρικό πληθυσμό.

Τα τρέξιμο θα ήταν επώδυνη εμπειρία και πέρα από σορτσάκι και αθλητικά παπούτσια, θα υπήρχε και το αθλητικό σουτιέν πέους.

Οι έφηβοι θα αντιμετώπιζαν διλλήματα. «Τώρα μου το’ χωσε στο στόμα κατά λάθος;»

Το γλυφομ*νι θα είχε την ίδια επιτυχία με την πίπα, αφού πλέον δεν θα υπήρχαν δικαιολογίες, ούτε διαδρομές να διανυθούν, «Είσαι in position. Work it!”

Τα αισθητικά κριτήρια θα άλλαζαν φριχτά. Θα αποζητούσαμε άντρες με μεγάλο, υπερβολικό φαρδύ μυώδες λαιμό.

Οι εκφράσεις τύπου «Θα τσιμπολογήσεις κάτι;» δεν θα ήταν ποτέ πια ίδιες.

ΟΙ φωτογράφοι δεν θα έλεγαν πια σε παιδικό πάρτι «κοίτα το πουλάκι!» και πολλά άλλα…

Από το πρόσωπο, μόνο τα μάτια θα ήταν φανερά, κι αυτό αν το πέος δεν είχε κλίση προς τα δεξιά ή αριστερά, (Φρικάρω στην σκέψη ενός έφηβου Emo)

Θα χαλούσαν φιλίες και σπίτια, αφού ως γνωστόν, το πουλί έχει δικό του μυαλό και κανόνες. Θα φαίνονταν οι παιδόφιλοι.

Η δομή του γάμου θα είχε βαθύτερο νόημα γιατί δεν θα υπήρχε πια απιστία. Άλλο να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου και άλλο πίσω από το πέος σου, όσο να ναι.

Τον χειμώνα θα υπήρχε σύγχυση. «Τώρα αυτό είναι συνάχι ή χάρηκες –υπερβολικά- που με είδες;»

Και μην αρχίσω να γράφω για τις γυναίκες…

Στείλτε μου τα δικά σας να τα δημοσιεύσουμε.

Lili

Γυναικείοι διάλογοι

2010-08-24T11:33:00.001-07:00

-Βαρέθηκα. Όταν έχω στεναχώριες, τις περνάω μόνη μου. Είσαι αδιάφορος η συναισθηματικά δυσκοίλιος;
-Μα τι λες;
-Και όταν εχω ορέξεις, πάλι κάνεις τον ψόφιο κοριό. Τι σκατά κάνουμε εδώ πέρα;
-Δεν γίνεται όποτε θες εσύ να κάνω τούμπες.
-Ε;
Έπεσε σιγή.
Εκείνος κατάλαβε τι αντιδραστική μαλακία πέταξε και προσπάθησε να τα μπαλώσει.
-Δηλαδή, ρε μωρό…
-Κατάλαβες τι είπες μόλις τώρα; Σου λέω σε ποθώ και εσύ το παίρνεις ότι θέλω να γίνει το δικό μου; Είσαι τελείως βλαμμένος;
Η Μαρία μου έλεγε την ιστορία μυξοκλαίγοντας πάνω από το εσπρέσσο της.
Την καταλάβαινα, μου είχε τύχει και μένα μια τέτοια «περιπτωσάρα»
-Ναι, της απάντησα, σε κάνουν να θες να τους κερατώσεις από εκδίκηση και μόνο, κι ας μην είναι του χαρακτήρα σου.
-"Μα του το είπα", πετάχτηκε η Μαρία με το χαρτομάντιλο στο χέρι. "Του είπα «Θα πάω με άλλον μόνο και μόνο για να ξεκολλήσω, σου αξίζει.»
-Και τι είπε;
-"Γέλασε", ξέσπασε σε αναφιλητά η Μαρία. "Δεν με πήρε στα σοβαρά".
Κοντοστάθηκε. «’Η δεν τον νοιάζει». Με κοίταξε με τρόμο. «Λες να μην τον νοιάζει;»
Την έβλεπα έτοιμη να "ξανακολλήσει" στο πως νιώθει το γομάρι και να απομακρύνεται από το πώς ένιωθε εκείνη.
Και ήταν όμορφη κοπέλα, καλόψυχη και έξυπνη. Πολύ ανώτερη του.
Αλλά είμαστε τυφλές.
«Κι εγώ το χω πει αυτό» της απάντησα.
-Και τι σου είπε;
-Το θέμα είναι τι του είπα εγώ. Του ειπα να με κοιτάξει καλά, γιατί υπάρχουν τουλάχιστον 3 άτομα που μπορώ να φέρω στο μυαλό μου που γουστάρουν τρελά να είναι εδώ στην θέση του.
-Και τι σου απάντησε;
-Ότι με παραμυθιάζουν για να με πηδήξουν.
-Είπε τέτοια καφρίλα;
-Ναι, και του είπα ότι κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια, αλλά ακόμα και έτσι, αν κάποιος κάνει τον κόπο να με παραμυθιάσει, ίσως του αξίζει και ένα δωράκι. Και έφυγα.
-Και μετά;
-Γύρισα αργά το βράδυ. Με ρώτησε αν είχα πάει με άλλον. Δεν πίστευα στ αυτιά μου.
Και μετά άρπαξα την ευκαιρία. Του είπα ότι κάτι έκανα, και πήρα τα πάνω μου.
-Αν το κάνω εγώ αυτό θα με χωρίσει.
-Αν σε χωρίσει τόσο εύκολα, στο καλό να πάει. Εμείς γιατί τους συγχωρούμε τόσα; Γιατί να επενδύεις εσύ πιο πολύ σε μια σχέση που απαρτίζεται από τους δυο σας;
-Και τι έκανε;
-Πούλησε νταϊλίκι, ότι με σιχαίνεται, ότι με χωρίζει κλπ κλπ, αλλά στη φάση που ήμασταν δεν με ένοιαζε, θεωρούσα ότι δεν είχε μούτρα να μιλάει. Αν παραμελείς τον σύντροφό σου ερωτικά και συναισθηματικά, σπας το άγραφο συμβόλαιο που έχετε. Η σχέση γι αυτό δεν υπάρχει; Για τις λίγες στιγμές που νιώθεις ότι ο κόσμος σε καταβάλλει, η που νιώθεις ευάλωτος και τρυφερά. Αν είναι να σου γαμάει τον αδόξαστο να πάει να γαμηθεί.

Είχα πάρει φόρα.

-«Και τελικά τι έγινε;» Η Μαρία με κοίταζε λίγο φοβισμένη απ’την ένταση που είχα όταν μίλησα.
-Τα γνωστά. Ξέσπασε σε κλάματα και μου πε ότι δεν μπορεί χωρίς εμένα και τα λοιπά.
-Πώς ένιωσες;
-Ήμουν ακόμα μπλοκαρισμένη όποτε δεν μου έκανε αίσθηση. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον άντρα που μειώνει την θηλυκότητά σου η σ αφήνει μόνη σου στα δύσκολα.
-Συμφωνώ. Η Μαρία ένιωθε καλύτερα. «Όμως..»
Δίσταζε
«Όλοι ίδιοι είναι και δεν θέλω να μείνω μόνη».
-«Ούτε εγώ, ματάκια. Όμως δεν ξέρω αν είναι καλύτερο να είσαι μόνος και πραγματικά μόνος, η μόνος σε μια σχέση που σε μειώνει.» της απάντησα.
Και ακόμα δεν ξέρω την απάντηση.

Σεξ και πορνό.

2010-08-20T03:07:00.000-07:00

Σε φιλάει και η γλώσσα του βγαίνει έξω από το στόμα σου, σε υπερβολικα μεγάλους κύκλους. Σχεδον σε γλύφει σαν μοσχάρι. Ασυγχρόνιστα. Γλυφει τα χείλη του ή σαλιώνει πολύ. Σε ρίχνει στο κρεβάτι και πέρα από ενα αγαρμπο ζούπηγμα στο στήθος (θηλή; Τι ειναι αυτό;) και πιθανόν ένα βιαστικό δάχτυλο στο αιδοίο σου (κλειτορίδα; Τι ειναι αυτό;), δεν ασχολείται και περισσότερο με τις δικές σου ανάγκες. Ξεκουμπώνει το παντελόνι του, σου σπρώχνει με νόημα το κεφάλι ενω συνεχίζει να σου γλύφει την μάπα, και ψιλοτσατίζεται οταν εσύ κάνεις την κινέζα.
Οταν δε, γδύνεσαι και ανακαλύπτει με φρίκη και λίγη σιχαμάρα οτι εχεις τρίχες εκεί που ειναι φυσιολογικό να εχεις τρίχες, είσαι πλέον σίγουρη οτι το άτομο έχει μάθει ό,τι έχει μάθει από τσόντες.
Η συνέχεια επιβεβαιωνει την ανακάλυψή σου. Πέφτει με όλο του το βάρος πάνω σου, γλιστράει σαν βαρκούλα ανάμεσα στα πόδια σου ή αντιθέτως σου λιώνει την κλειτορίδα με κάθε χτύπημα λες και ειναι κομπρεσέρ. Το σάλιωμα σάλιωμα όμως, δεν πτοείται.

Αν ειναι ενθουσιώδης και εκφραστικός τύπος μπορει να ακούσεις και "ποσο κάβλα ειναι ετο μ'νακι σου" ή αλλο κομψο σχόλιο, το οποιο μπορεί να ήταν και καλοδεχούμενο, ΑΝ συμμεριζόσουν την διεργερσή του. Στην παρούσα φάση όμως το έχεις παρει απόφαση οτι εκανες ένα μεγάλο λάθος και την πάτησες, και ελπίζεις σε μια γρήγορη ολοκλήρωση για να ελευθερωθείς.
Που συνήθως ειναι αναπόφευκτη μόλις τολμήσεις να ανταποκριθείς, έστω και ψεύτικα.
Με ένα "σε θέλω, μωρό μου" συνοδευόμενο από το ανάλογο μουγκρισμα και....Χιούστον we have landed.
Πάει και αυτό.Μπορείς να σηκωθείς. Είσαι ελεύθερη.

Μέσα σε όλο αυτό το σενάριο, πού ήταν η ευχαρίστηση που αντλούμε από την ευχαρίστηση της παρτενέρ μας; Πού ήταν ο σεβασμός στην λειτουργία του γυναικείου σώματος; (Ναι δεν καβλώνουμε με το που φυσάει αεράκι) Πού ήταν η απόλαυση, ο αισθησιασμος και η ανταλλαγή, συμμετοχή; Σόλο ιστορία ήταν, και η γυναίκα αντικείμενο.

Πολλοι νεαροί δεν ξέρουν πώς ειναι η λειτουργία του σεξ και μαθαίνουν από τα πορνό. Το λάθος είναι οτι δεν μαθαίνουν την γυναίκα, το αλλο μισό, ο παρτενέρ, ο συνεργάτης, το αλλο σώμα που θα ειναι παρών. Διαμορφωνουν άποψη για τις γυναικες και όχι μόνο σωματικά αλλα και ηθικά, μέσα από αυτά. Το πως πρεπει να φαίνονται (χεσε με ρε φίλε, δεν γουσταρω να το ξυρίσω και να θυμίζω 8χρονο επειδή εσύ φαντασιώνεσαι την Jenna), το πως συμπεριφέρονται (ναι, και γω όποτε βλέπω ντελιβερα βγάζω τον κορσέ μου και τον πιπώνω, ειναι στανταρ), το πώς ειναι η ερωτική πράξη (είμαι εδω μονο για την δική σου ευχαρίστηση, ναι τρελλαινομαι για τα υγρά σου, οπως και να σε λένε), και αναπτυσσουν μια στάση μη σεβασμού μεσα από την αντικειμενοποίηση της γυναικας. Γιατι ο,τι μας καβλώνει και μας ελεγχει, δεν το σεβόμαστε. Αλλιώς δεν θα είχαμε πρόβλημα να έκανε πορνό και η μαμά μας (ακούω οτι εχει καλά φράγκα).

Ας μην το βαθυνω πολύ και βραχυκυκλώσω και χάσω τους 2-3 αναγνώστες πoυ μπήκαν εδώ κατα λάθος οταν πληκτρολόγησαν την λέξη "πιπα" στον Γουγλη.

Το σεξ ειναι όπως ένα δείπνο που σου προσφέρει καποιος επειδη το θέλει, θέλει την παρέα σου.
Μαγειρεύει για σένα. Το λιγότερο που μπορείς να κάνεις ειναι να το απολάυσεις αργά, να λες συχνά πόσο νόστιμο και καλομαγειρεμένο είναι, και να μην φύγεις αμέσως μετα το φαγητό.

Τόσο νιονιό θέλει πια;

Status: In a Relationship

2010-07-27T08:13:00.000-07:00

Πριν κάτι μήνες είχα χωρίσει με τον μπουμπούνα- μην μου τα θυμίζετε- και ειχα βαλει single στο facebook status. Φυσικά, όπως κάθε προβληματική σχέση διαρκείας, μετά από λίγο καιρό, εγώ και ο βλακέντιος θάψαμε τα απωθημένα μας κάτω απο το σεντόνι να δυναμώσουν για τον επόμενο καβγά και προχωρήσαμε.
Το στατους όμως δεν το άλλαξα μέχρι σήμερα.
Και 'κει να δείτε "λάικς" και χαρές και πανηγύρια. Από φίλους, οκ, ξέρω οτι χαίρονται που πιθανόν είμαι ερωτευμένη. ΟΙ γνωστοί όμως;
Και ο καταιγισμός στο μαιλ συνεχιζόταν, μέχρι που θέλησα να γράψω.
"Οκ, δεν ειμαι πια αποτυχία, τα κατάφερα να ΒΡΩ γκόμενο."

Κι εκεί κοντοστάθηκα.
Η κοινωνία μας πιέζει να ζευγαρώνουμε και να κάνουμε παιδια (αμα παιξετε tropico3 θα το νίωσετε το γιατί) και νιώθουμε άβολα οταν είμαστε μόνοι, -λες και ειναι η απόδειξη οτι "εχουμε κάτι στραβό πάνω μας", οτι δεν αξίζουμε να αγαπηθουμε, και μόνο αν φορτωθούμε έναν εξίσου προβληματικό θα είμαστε ολοκληρωμένοι άνθρωποι.
Ομως ασχέτως από αυτό το στυλάκι και το σκεπτικό, θυμήθηκα μετά το διαζύγιο μου, το πόσο πολύ ένιωσα την αναγκη (εκεί κοντα στα 2 χρόνια μετά) να αγκαλιάσω κάποιον, να τον χαιδέψω την ώρα που κοιμάται.

Να κουρνιάσω, να με πάρει, να πηδηχτούμε κλπ κλπ
Ολοι ξέρουμε τις μελέτες σε παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς χαδια, οπτική επαφή και τα συναφη.
Και όλοι μέσα μας ξέρουμε, άσχετα αν το έχουμε βιώσει ή όχι, οτι τρέμουμε την μοναξιά.

Ισως γιατί το έχουμε συνδυασει με τα γηρατειά, τον θάνατο, την έλλιψη κατανόησης, ικανότητας, στοργής.
Μια μπαμπόγρια δεν ειναι cute όπως ένα μωρό.
Ούτε ζουμερή κοπελίτσα να την σφίξεις ενώ την φιλάς.
Μια μπαμπόγρια μυρίζει, κρεμεται από παντού, και γενικώς δεν σε ελκύει καθόλου να την ακουμπήσεις.
Ποια είναι λοιπόν η ουσία και το ηθικό δίδαγμα;
Δεν ξαναμπαίνω στο φέισμπουκ να γράψω στατους.
Είναι επικίνδυνο για την συναισθηματική μου υγεία.

Η πρώτη φορά

2010-07-13T10:10:00.000-07:00

Πάντα υπάρχει μια πρώτη φορά και δεν εννοώ την πρώτη φορά που εννόησες εσύ, αλλα η πρώτη φορά που ανακαλυψες κάτι που άκουγες γι αυτό καιρό, αλλα πιστευες οτι... έχεις χρόνο.

Τι εννοώ;
Εμ βέβαια, μπερδεύτηκες.

Εμείς οι διαζευγμένες και ελέυθερες μπορεί να μην θαβόμαστε στο σπίτι με το πρώην τεκνό που την είδε χαμένο τέκνο του Ντέμη Ρουσσου και του Τέλη Σαββάλας μαζί, μες την μουχλα και την βαρεμάρα, αλλα τρώμε άλλα ζόρια. Χώρια που δεν έχεις ένα ζευγάρι χέρια στο σουπερμάρκετ ή που να αφήσεις το παιδί, τρως συχνά ήττες "εκει έξω".
Τι εννοω;
Εμ βέβαια, πού να καταλάβεις...

Είσαι πάνω από το τεκνό που σε είδε στο μισοσκόταδο, ρισκάρωντας πολύ (από πανω πολλά κρέμονται και όχι δεν εννοούσα το στήθος σου-αυτο θα το ζουπήξει και θα του αρέσει, όπως και σε όποια κατάσταση και να είναι. Σαράντα είσαι πια, σάμπως νομίζεις οτι το φως των κεριών σου κρύβει δεκαετίες;)
και ξαφνικά εκεί που τον κοιτάς με το σέξι βλέμμα, έχοντας όμως στο πίσω μέρος του μυαλόυ σου να μην το παρακάνεις και φανείς γελοία, σκύβεις το κεφάλι και τι βλέπεις;
Μια άσπρη τρίχα.

Ασπρη σαν το χιόνι, να σε κοιτά, αγέρωχη και περήφανη για την χλωμάδα της, μάρτυρας μιας νέας εποχής που ξεκινά.
Και κει βλαστημάς που την έχεις δει φεμινίστρια και δεν το παίρνεις γουλί και ξεροκαταπίνεις και αναρωτιέσαι αν έχεις βγάλει και στην κεφάλα σου, αλλα πού να περιμένεις να φύγουν οι βαφές (απαξ ξανθιά, για πάντα ξανθιά) και μέχρι να ολοκληρώσεις την παράτα από άσχετες αγχωτικές σκέψεις, ο σύντροφός σου έχει δει την έκφρασή σου, έχει ακολουθήσει το βλέμμα σου και...

και το χειρότερο ειναι να μην σοκαριστεί.
Και να σου απαντήσει
"ε, εντάξει, πώς κάνεις έτσι; Στην ηλικία σου συμβαίνει", σου λέει από την άγνοια των 27 του χρόνων.

Του σκας μια μπούφλα του μαλακισμένου τώρα ή περιμένεις να το κάνεις αφού βάλεις τα κλάμματα;
Θα ρθει κια σενα η σειρά σου.
Οπως ήρθε και η δική μου.
Πολύ νωρίς.

Ξεκιναει η μεσήλικη ζωή μου.
Σε λίγο, σε πολύ λίγο, θα μπεις και στην εμμηνόπαυση,σου λέει μια φωνούλα.
Σε λίγο, σε πολύ λίγο, δεν θα είσαι πια η σουπεργουάου σαραντάρα. Θα φαίνεσαι σαράντα.
Και βάλε.

Το σώμα σου εσωτερικά θα ακολουθήσει τις εξωτερικές αλλαγες;
Θες να τις ακολουθήσει;

Και κει θυμασαι την ιστορία φρίκης για μια γνωστή της μάνας σου πάνω από 65 που είναι συνέχεια ξαναμμένη.
Και σταυροκοπιέσαι.

Κάπως έτσι ήταν για μένα η πρωτη μου φορά.
Τρίχες.

Δεν θέλει να βάλει προφυλακτικό.

2009-03-08T23:15:00.000-07:00

Ο Τάσος είναι υπέροχος και σαν άνθρωπος μου κάνει, αλλά έχουμε ένα πρόβλημα. Δεν θέλει να βάλει προφυλακτικό. Μου λέει ότι αφού είναι αιμοδότης, δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι θα ΄πρεπε να ωριμάσω λίγο αφού πάμε για γάμο, και να χαλαρώσω.
‘Όμως, όσο και προσπαθώ, νιώθω ότι πιέζομαι. Έχουν δει πολλά τα μάτια μου, και σε μια χώρα σαν την Ελλάδα όπου κυριαρχεί πολύ η παράλληλη σχέση και η ξεπέτα, δεν νιώθω εκατό τις εκατό σίγουρη.
Ειδικά από τη στιγμή που ξέρω ότι δεν έβαζε ποτέ και αν του κάτσει κάνα «λαχείο», δεν θα βάλει.
Μου λέει να πάει για εξετάσεις και μετά να το βγάλουμε, αλλά η εξέταση δείχνει μόνο ότι είναι καθαρός, τώρα.
Δεν ξέρω τι θα συμβεί στη διάρκεια της σχέσης μας και δεν είμαι διατεθειμένη να ψάχνω, ούτε αν αγχώνομαι για κάτι που δεν είναι στο χέρι και στον έλεγχο μου. Τόσα έχουν δει τα μάτια μου.»
Βάσια 28 χρ.

‘Όταν ο άντρας μου διαγνώστηκε με κονδυλώματα, αναγκαστήκαμε να βάζουμε προφυλακτικό με αποτέλεσμα η σεξουαλική μας ζωή να πάρει την κάτω βόλτα γιατί «δεν το μπορούσε». Βρήκα την στάση του το λιγότερο εγωιστική (υπήρχα κι εγώ, έτσι;) και μου θύμισε άνθρωπο καλομαθημένο.
Είχε μάλιστα την απαίτηση να μην βάλουμε με το πρόσχημα ότι έτσι κι αλλιώς θα κολλούσα αν κάναμε παιδί (κάτι που δεν είναι απαραίτητο), και ότι σιγά το πράγμα (το γεγονός ότι ένα είδος προκαλεί καρκίνο της μήτρας, και ότι με κονδυλώματα αποκλείεται ο φυσικός τοκετός, ήταν φαίνεται κάτι που εκείνος θεωρούσε μια φυσική θυσία για να «χαρώ το κορμί του».)
Εννοείται ότι του έδωσα τα παπούτσια στο χέρι.
Για άλλους λόγους, συνδεδεμένους με τον χαρακτήρα του.
Αποδείχτηκε ότι κατά τον γάμο μας δεν είχε αφήσει στριπτιτζάδικο και μπουρδέλο όρθιο.
Ο Θεός με φύλαξε.
Τασία 36 χρ.

Γούσταρα τρελά έναν άντρα. Είχαμε βγει λίγα ραντεβού, ήταν τέλειος, καθόλου θηλυπρεπής, ανταγωνιστικός, ‘Ηταν αντρούα, πώς το λένε;
‘Επαθα πλάκα. Και τελικά έπαθα μεγαλύτερη πλάκα όταν μου είπε ότι δεν έβαζε ποτέ προφυλακτικό γιατί «οι γυναίκες δεν κολλάνε, αυτή είναι ασθένεια των πο**τηδων.» Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. «’Εχεις δει ποτέ καμία διάσημη γυναίκα να ‘χει πεθάνει από AIDS;» Τον ρώτησα που ήξερε εγώ τι είχα, και μου είπε ότι δεν φαίνομαι «αρρωστιάρα», ότι με «έκοψε», ότι φαίνεται η γυναίκα που είναι «εντάξει». Με το μάτι.
Τα μάζεψα γρήγορα γρήγορα και έριξα μαύρη πέτρα πίσω μου.
Κρίμα.
Ελένη, 30χρ.

Χώρισα με τον τελευταίο τύπο που έβγαινα γιατί όταν του είπα ότι δεν θέλω
να κάνουμε χωρίς προφυλακτικό, το πήρε προσωπικά και άρχισε να σκούζει.
Είπε να κάνει εξετάσεις, αλλά όλη αυτή η πίεση, συν το γεγονός ότι ήταν φανερό ότι δεν είχε βάλει ποτέ, συν το γεγονός ότι δεν σεβόταν και την δική μου άνεση, με έκαναν πολύ επιφυλακτική. Τελικά απ’ό,τι αποδείχτηκε, ήταν ο χαρακτήρας του τέτοιος, με πίεζε για το κάθε τι , παραπονιόταν αν δεν τον έπαιρνα εκατό τηλέφωνα την μέρα, και γενικά
ήταν πολύ ενοχλητικός, οπότε τον σχόλασα. Άντεξα επτά μήνες.
Φαντάσου να ήμουν ακόμα ερωτευμένη, τι θα τράβαγα ακόμα.
Ράνια, 26χρ.

Στην δική μας κοινότητα ειναι γεγονός οτι υπάρχει μεγαλύτερη "ελευθερία" και εναλλαγή συντρόφων, και είναι γεγονός ότι όσες προφυλάξεις και να πάρουμε, πάντα θα υπάρξει μια φορά που πάνω στον ερεθισμό σου, ειδικα αν κάνεις σεξ με πολλούς παρτενερ, που θα ξεχάσεις, ή δεν θα βάλεις. Βλακεία, αλλα ειναι αλήθεια. Και ειναι αλήθεια οτι πάμε με πολλους καθως πρέπει παντρεμένους οικογενειάρχες. Δεν φαντάζεσαι ποσοι είναι.
Αν και αυτοί συνήθως φοράνε, αλλά όχι στο στοματικό, το οποιο προτιμούν γιατι τους δίνει το άλλοθι ότι δεν ειναι αδελφές.
Στην Αμερική το πράγμα με το προφυλακτικό εχει ξεφύγει απ'τον έλεγχο λόγω της μεθ, ένα ναρκωτικό που επιτρεπει να κανεις σεξ όλη νύχτα, ακούραστα και σε φτιαχνει, αλλα δυστυχώς σε κανει απρόσεκτο. ( και το ναρκωτικό σε σκοτώνει πολύ γρήγορα). Εδω ευτυχως δεν έχουμε τετοιο πρόβλημα, αλλα ναι, το προφυλακτικό δεν ειναι και το πιο απαραιτητο αξεσουάρ για πολλούς. Δυστυχως.
'Αρης, 29 χρ

Ξέρω έναν τύπο που δεν έχει αφήσει γυναίκα για γυναίκα και δεν βάζει ποτέ προφύλαξη.
‘Εχει γυναίκα και παιδιά, αλλά δεν σκέφτεται ποτέ ότι βάζει την υγεία της συντρόφου του σε κίνδυνο. Και κείνη αμέριμνη, συνεχίζει να δέχεται τον κίνδυνο εβδομαδιαία. Είναι να τρελαίνεσαι με το πόσο εγκληματικά φέρονται κάποιοι.
Ο άλλος, έχει μόνιμη ερωμένη και δεν βάζει λέγοντας ότι μόνο μ’αυτές τις δύο πάει.
Και το γέλιο είναι ότι η ερωμένη του είναι πιστή, ενώ η γυναίκα του, για την οποία είναι 100% σίγουρος, του τα φοράει κανονικότατα όταν κατάλαβε τι ήταν ο άντρας της.
Μύλος, μην την ψάχνεις.
Αυτά βλέπω και δεν κάνω πίσω στο θέμα του προφυλακτικού, που να χτυπιούνται κάτω.
Ούτε στοματικό δεν κάνω χωρίς.
Με λένε ξενέρωτη. Δεν πειράζει.
Καλύτερα ξενέρωτη παρά μετανιωμένη και με ορό σε ένα κρεβάτι.
Σοφία 23 χρ

Ο Γιώργος κι εγώ είμαστε μαζί στο σχολείο και είναι κούκλος, όλες τον θέλουν.
Στις αρχές του χρόνου με πρόσεξε και αρχίσαμε να μιλάμε , να με πειράζει, να
μιλάμε στο MSN. Το κάναμε με την κάμερα και είπαμε να το κάνουμε και όταν φύγουν οι δικοί μου για το χωριό, το Πάσχα. Μου λέει ότι δεν έχει πάει με άλλες και γι’ αυτό
να κάνουμε χωρίς. Όμως δεν ξέρω αν θέλω αν ρισκάρω μια εγκυμοσύνη, ακόμα και αν λέει αλήθεια, κάτι που δεν μπορώ να ξέρω με σιγουριά. Ούτε θέλω να ασχοληθώ με τις πρώην του. Τώρα μου λέει ότι αν είναι να βάλουμε προφυλακτικό, να μην το κάνουμε καθόλου, και αν φοβάμαι να κάνουμε άλλα πράγματα.
Όμως δεν θέλω, νιώθω φτηνή.
Ούτε θέλω όμως να τον χάσω. Δεν ξέρω τι να κάνω.
Ιλεάνα, 17χρ.

SEMEN MAKES HIV MORE DEADLY.

Researchers in Germany found that a protein foud in semen, makes HIV 100000 times more virulent than it's alone! 1000000 times!!! Where can you find semen? Only in guys!!! This helped explain why more than 80% HIV infections are transmitted via sexual intercourse.

This protein found in semen helps the virus to penetrate target cells, and increase the infection rate by enhancing more than 100000-fold~

(Sources: The Sun, Monday, February 4 2008)

«Για κάτσε βρε συ, αν είναι αν μην έχουμε εμπιστοσύνη, τότε γιατί κάνουμε σχέσεις;»
μου λέει μια φίλη μου, προβληματισμένη.
Συγγνώμη αν θα ακουστώ σαν να αγορεύω αλλά…η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι η συνέπεια κάποιων συμπεριφορών. Δεν είναι κάτι ευχάριστο, επιθυμητό, ούτε κάτι που προκαλεί η γυναίκα που θέλει να προφυλαχτεί. Εκείνη απλά επισημαίνει ότι τελικά δεν γνωρίζονται τόσο καλά και φέρνει μια δόση ρεαλισμού στο ροζ συννεφάκι. Και αν αυτό ενοχλεί τον άλλον είναι η πρώτη ένδειξη ότι μάλλον μπορεί να είναι παρορμητικός χαρακτήρας. Η εμπιστοσύνη κερδίζεται με χρόνο, με το να γνωρίσεις πολύ καλά τον άλλον και παίρνει χρόνια ολόκληρα, δεν είναι κάτι που δίνεται στους πρώτους μήνες. Είναι μια μακρινή πορεία που γίνεται βήμα βήμα, όπου ο άλλος κερδίζει την εκτίμησή μας, τον θαυμασμό μας, δείχνει ότι είναι σκεπτόμενος, ότι υπολογίζει όλους τους παράγοντες, ότι είναι ενήλικας.
Το γεγονός ότι υπάρχει νόσος στις ανθρωπινές σχέσεις, επιβάλλει την προστασία του εαυτού μας. Το να πετάξουμε το προφυλακτικό για να διώξουμε την αμφιβολία, έχει τόση λογική όσο να μην βάζουμε ζώνη γιατί ο οδηγός του αμαξιού θα το πάρει προσωπικά (ότι δεν είναι καλός οδηγός), και γιατί «αν είναι να βάζω ζώνη, τι μπαίνω στο αμάξι τότε.»
Τελείως παράλογο.
Στις μέρες δυστυχώς υπάρχουν πολλοί άντρες που ακόμα δεν βάζουν προφυλακτικό.
Κυρίως οι ηλικίες 40-50, που μεγάλωσαν σε μια προ AIDS κυρίως εποχή.
Αλλά ασχέτως με το τι κάνει ο σύντροφός μας ή ο πιθανόν μελλοντικός σύντροφος,
το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς.
Εμπιστευόμαστε 100% τον άλλον; Δείχνει η κοινωνία μας ότι οι άνθρωποι συνάπτουν υγιής σχέσεις;
Πέρα από την αίσθηση κοντινότητας και οικειότητας που συμβαίνει σε κάθε αρχή σχέσης, και που είναι παρόν συστατικό σε μια σχέση, κάτι που την καθορίζει, ασχετως με τα άτομα που την απαρτίζουν (Κι ας νιώθουμε εμέις ότι τον άλλον τον ξέρουμε μια ζωή)…πέρα απ’όλα αυτά, η αλήθεια είναι ότι με κάθε σχέση ρισκάρουμε την καρδιά μας, την ψυχική μας υγεία, γιατί πολύ απλά, οι πιθανότητες δεν έχουν σημασία όταν
ερωτευόμαστε τον πιο «υπέροχο άνθρωπο του κόσμου».

‘Όμως, αν θυμηθούμε τους πρώην μας, και τις μούντζες που ρίξαμε στον εαυτό μας μετά.
Αν θυμηθούμε το πόσο τέλειους τους βρίσκαμε, και τελικά πόση πλάνη υπήρξε στο μυαλό μας, είναι γεγονός ότι δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε την κρίση μας όταν αυτό που έχουμε να χάσουμε είναι τόσο σημαντικό. Δεν γίνεται να το παίζουμε ντετέκτιβ και μαντρόσκυλο στο φερμουάρ του άλλου.

Και στην τελική, κάθε σχέση βασίζεται στην αμοιβαία υποχώρηση, και αν κάπου δεν υπάρχει λύση, ξέρουμε ότι δεν ταιριάζουμε.
Σε κάποια πράγματα, όσο επώδυνο και αν είναι δεν γίνεται να κάνουμε πίσω.
Ειδικά κάτι τέτοιο που έχει αν κάνει με το πώς και πού θα είμαστε στο μέλλον, αφού ο έρωτας κοπάσει και η σχέση τελειώσει. Μην με κοιτάτε έτσι. Το 99% των σχέσεών μας καταλήγουν στον χωρισμό. Αλλά ακόμα και μες τον γάμο οι σχέσεις πεθαίνουν σε μεγάλο βαθμό. Η ρουτίνα, τα παιδιά, η νοοτροπία…
Δεν είναι λοιπόν πιο φρόνιμο, να μην κάνουμε πίσω σ’αυτό το τόσο απλό πραγματάκι,
σ’ αυτό το τόσο δικαιολογημένο πράγμα που λέγεται «Θέλω προφύλαξη για τον εαυτό μου»
Είναι δικαίωμά μου.

Και άσε το κακομαθημένο να πάει να κουρεύεται.Αρκετά άγχη δεν έχεις στο κεφάλι σου για να προσθέσεις κι άλλο ένα;

Και η αλήθεια είναι οτι πολλοί θα προσπαθήσουν και θα συνεχίσουν να προσπαθούν να μην βάλουν προφυλακτικό.
Deal with it. Be prepared.

Phone Sex..

2008-12-01T00:57:00.000-08:00

«Τι λες για το "Πώς να κάνεις τηλεφωνικό σεξ"»;

Mental note:
Όταν στο πρώτο μίτινγκ με το περιοδικό πετάς ένα κάρο «προχωρημένες» ιδέες, καλό είναι να έχεις σκεφτεί τις συνέπειες:
Μπορεί να σου τις αναθέσουν, τελικά .

Και τώρα;

Έκανα την ανάγκη φιλότιμο, καθάρισα τον λαιμό μου και
σήκωσα το τηλέφωνο.
Μετά από 12341 συνδιαλέξεις- με ερωτήσεις- σε φίλους( που δεν μου μιλάνε πια), γνωστούς (που τώρα πια ποτέ δεν θα γίνουν φίλοι μου), κι αγνώστους (που θέλουν να γνωριστούμε «καλύτερα»), να τι έμαθα:

Έμαθα, ότι το τηλεφωνικό σεξ, «σε απελευθερώνει, σου ανοίγει μια πόρτα στο μυαλό του συντρόφου σου και μπορεί να δέσει το ζευγάρι, ειδικά αν ο ένας από τους δυο ζει σε άλλη πόλη.»
Ότι γενικά, οι άντρες δεν έχουν πρόβλημα με το cyber sex (με την web camera ερεθίζονται οπτικά), αλλά πολλοί έχουν ενδοιασμούς όσον αφορά το τηλεφωνικό σεξ.
Γιατί πρέπει να μιλήσουν.
Δεν έχουν τον έλεγχο της κατάστασης, ντρέπονται, το ίματζ του σκοτεινού και αμίλητου άντρακλα φεύγει από το παράθυρο, δεν ξέρουν αν στην άλλη άκρη της γραμμής, εσύ όντως βαριανασαίνεις στα πρόθυρα της ολοκλήρωσης ή αν βγάζεις τα φρύδια σου, βλέποντας Sex and the city.

Ίσως λοιπόν, χρειαστεί λίγη πειθώ.

•Βήμα πρώτο: Προετοιμασία.
Διάλεξε την κατάλληλη στιγμή όταν είστε στο κρεβάτι και πρότεινέ του κάτι καινούργιο: Να του πεις μια φαντασίωση.
Ξάπλωσέ τον και ενώ τον χαϊδεύεις, κόλλησε το πρόσωπο σου κοντά στο αυτί του και άρχισε να μιλάς . Αυτό θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις τις αναστολές ή την ντροπή σου. Μην αφήσεις τον φόβο να σε αποτρέψει από την αποστολή σου. Από τις αντιδράσεις του θα καταλάβεις τι του αρέσει.
•Βήμα Δεύτερο
Διαλέγεις το κατάλληλο βράδυ, που νιώθει μοναξιά μακριά σου, ή που φιλιόσασταν όλο το απόγευμα, πχ.
Ένα βράδυ που έχετε και οι δυο ηρεμία, και είστε μόνοι.
Λίγο δύσκολο να φτιάξεις διάθεση αν στο διπλανό δωμάτιο η μικρή σου αδερφή χτυπιέται με τον Μπομπ Σφουγγαράκη.

•Βήμα τρίτο
Στέλνεις ένα μήνυμα, « σε σκεφτόμουν πολύ, μου λείπεις, σε θέλω». Από τον τρόπο που θα σου απαντήσει θα δεις αν είναι έτοιμος να προχωρήσετε στο επόμενο βήμα.

•Βήμα τέταρτο
Το πιο συνηθισμένο και αποτελεσματικό ice breaker είναι το
«Τι φοράς;». Αν δεν το πει εκείνος, πες το εσύ.
Άρπαξε την ευκαιρία να προσθέσεις, «Είναι πολλά που θα ήθελα να κάνουμε»
Αν έχει διάθεση, θα σε ρωτήσει τι.
Πες του να κλειδώσει πόρτες και παράθυρα, και ξεκίνα να του λες ότι κατεβάσει το πονηρό μυαλουδάκι σου.

•Βήμα Πέμπτο
Στο τηλεφωνικό σεξ, παίζει μεγάλο ρόλο η φαντασία. Οι αναπνοές σου, τα βογκητά, είναι το υλικό που χρειάζεται ο καλός σου για να φανταστεί όλες τις υπέροχες στάσεις που του περιγράφεις, όλα τα απαγορευμένα που του υπόσχεσαι. Ρώτα τον αν του αρέσει, βοήθησέ τον να εκδηλώσει τις επιθυμίες του και σε λίγο καιρό θα τελειώνει αυτός την πρόταση που εσύ άρχισες.

Το τηλεφωνικό σεξ προϋποθέτει φαντασία, ειλικρίνεια, αλλά κυρίως εμπιστοσύνη- η οποία αυξάνεται με αυτήν την πρακτική.
Το τηλεφωνικό σεξ με το αγόρι σου.
Το τηλεφωνικό σεξ με αγνώστους, είναι ένα άλλο κεφάλαιο, που όμως συμβαίνει, γι’ αυτό και παραθέτω όσες πληροφοριες μάζεψα, αλλά δεν σου το συνιστώ.

Στατιστικά οι περισσότερες γυναίκες κάνουν one night stand μετά από χωρισμό, για λόγους επιβεβαίωσης, χωρίς να συνειδητοποιούν ούτε οι ίδιες ότι το κάνουν γι’ αυτό.
Επίσης, πολλές γυναίκες νιώθουν αμηχανία για το σώμα τους, όσο τέλειο και να είναι.
«Το phone sex, δίνει μια παραλλαγή και μια εναλλακτική λύση, στην οποία παίζει ρόλο το απαγορευμένο, το μυστήριο, και στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, δεν το μαθαίνει κανείς.
Από άποψη αφροδίσιων νοσημάτων, είναι απόλυτα safe.»
Είναι κι αυτό μια άποψη.

Πολλά σημερινά παιδιά προτιμούν την απομόνωση του δωματίου τους και έναν υπολογιστή για κάθε είδους επαφή.
Όμως, οι αληθινοί άνθρωποι είναι εκεί έξω, όσο τρομακτική κι αν είναι η διαδικασία του φλερτ, καμιά φορά.
Δεν θα ήταν έξυπνο να αναπτύξεις μόνιμη στενή σχέση με το τηλέφωνό σου…όσο ωραίο σχήμα και να έχει.

Σκέψου:
Θες να περιγράψεις το περίγραμμα των μπουτιών σου σε κάποιον άγνωστο που μπορεί να είναι «ψυχάκιας»;
Η στον 15χρονο που σου παρουσιάστηκε σαν Mr. Big;
’Η ακόμα, τον πατέρα της κολλητής σου - ναι, ναι, τον κυρ Παναγιώτη με την καραφλίτσα - που βρήκε αυτόν τον τρόπο για να ξεφύγει από την ρουτίνα του γάμου του, χωρίς να ρισκάρει - πολύ;
Ποτέ δεν ξέρεις ποιος βρίσκεται στην άλλη άκρη της γραμμής και αν μπορεί να σε βρει (ξέρεις πόσους κολλητούς έχω εγώ μόνο στις κινητές τηλεφωνίες;)
Αν όμως είσαι αποφασισμένη να το κάνεις - ή το κάνεις ήδη - γιατι σε φτιάχνει η ιδέα του να κάνεις κάτι «τρελό» και παράτολμο, είτε γιατί έτσι καλύπτεις μια σεξουαλική ή συναισθηματική ανάγκη, θυμήσου, ότι μπορεί να διάλεξες ένα σχετικά πιο ασφαλές μονοπάτι από το να πιεις τρεις τεκίλες και να ξυπνήσεις στο κρεβάτι ενός αγνώστου, δεν παύει όμως να είναι επαφή με έναν άγνωστο.

Γι’ αυτό διάβασε κάποιους κανόνες ασφαλείας.

•Δεν παίρνεις ποτέ από το σταθερό σου αλλά με ένα νούμερο κινητής τηλεφωνίας που αγόρασες ειδικά για την περίσταση. Υπάρχουν και τρελοί.

•Δεν δίνεις ποτέ αληθινό όνομα, δεν συζητάς προσωπικά δεδομένα. Αν προσπαθήσει να πιάσετε κουβέντα, ευγενικά του λες ότι δεν νιώθεις άνετα με την ανταλλαγή πληροφοριών. Αν είναι εντάξει, θα σου πει τα βασικά, (αν είναι παντρεμένος, πχ) χωρίς να σε πιέσει να κάνεις το ίδιο.

•Ακολουθείς κάποιους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς:
Δεν κάνεις πλάκα.. Αν δεις ότι δεν μπορείς να εκπληρώσεις την φαντασίωση σου χωρίς να λυθείς στο γέλιο, του λες ότι έκανες λάθος, ότι τελικά η πραγματικότητα δεν σε «φτιάχνει» και κλείνεις. Φέρσου ώριμα.. Σκέψου ότι μεγάλο ποσοστό ανθρώπων μπορεί να μην έχει άλλο τρόπο σεξουαλικής εκτόνωσης (λογω αναπηρίας πχ,) και δεν είναι όλοι άνθρωποι με σεξουαλικές ανησυχίες και διάθεση πειραματισμού.

•Οι περισσότερες συνευρέσεις τελειώνουν μετά από 2-3 φορές μάξιμουμ και σπανίως δημιουργείται συναισθηματική σχέση μεταξύ των δυο παρτενέρ, αλλά αν συμβεί κάτι τέτοιο, μην αρχίσεις να ονειρεύεσαι σχέση και λουλουδάκια.
Μην ξεχνάς πως γνωριστήκατε. Να είσαι σίγουρη ότι αυτός δεν θα το ξεχάσει ποτέ.

(όπως γράφτηκε για, και εκδόθηκε από το Pink Woman)

Δέκα ενδείξεις οτι σε απατάει

2008-11-23T01:48:00.000-08:00

Δέκα ενδείξεις ότι σε απατάει

- Όταν χτυπάει το κινητό και είστε μαζί, δεν το σηκώνει ή πάει στο άλλο δωμάτιο

- Όταν τον παίρνεις στο κινητό δεν απαντάει πάντα

- Έχει ονόματα ανθρώπων στο κινητό, τους οποίους δεν γνωρίζεις.

- Η συμπεριφορά του είναι είτε απίστευτα γλυκεία , με λουλούδια και τρυφερότητες, είτε δείχνει ότι του σπας τα νεύρα. 'Η και τα δυο.

- Δεν έχει διάθεση για σεξ, ή αν έχει, το κάνει με διαφορετικό τρόπο.

- Φεύγει βραδινές ώρες με περίεργες /χαζές δικαιολογίες.

- Προκαλεί καβγάδες για ψύλλου πήδημα. Και μετα φευγει "βολτα να ηρεμήσει".

- Η φίλη σου /του είναι συνέχεια στα πόδια σας και έχει άποψη για το τι πρέπει να κάνεις.

- Δουλεύει πιο πολλές ώρες.

- Έχετε καιρό να μιλήσετε για το μέλλον, δεν σου λέει πια ότι σ αγαπάει, είναι αφηρημένος.

Απιστία.

Γιατι υπάρχει καν η λέξη στο ελληνικό λεξιλόγιο;

Στην Ελλάδα είναι τόσο διαδομένο και αποδεκτό να έχεις γυναίκα και γκόμενα μαζί.

Και καταλαβαίνω ακριβώς το αντρικό σκεπτικό, αλήθεια.

Έχω φάει απίστευτο κέρατο, όπως όλες μας, με την διαφορά ότι είχα την ατυχία να το μαθαίνω.

Και όσες από μας πιστεύουν ότι αυτό συμβαίνει μόνο στις άλλες, στις άσχημες, στις χαζές κλπ έχω να πω μόνο ότι ζηλεύω απίστευτα την αθωότητα τους.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω ειναι πως περιμένουν οι άπιστοι-γυναίκες άντρες- να αγαπηθούν για αυτό που είναι, μέσα τους, κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Εκτός αν δεν το περιμένουν. Και είναι κάτι πολύ βαθιά λυπηρό αυτό.

Όταν δεν δείχνεις ποιος είσαι, κρύβεις πράξεις σου ή γεγονότα , κρύβεις τον εαυτό σου.

Γιατι οι πράξεις μας, μας καθορίζουν. Αυτοί είμαστε.

Οι σκέψεις που αποφασίζουμε να θέσουμε σε εφαρμογή, ή όχι.

Μπορεί μέσα μου να είμαι η καλύτερη κοπέλα-ή έτσι να νομίζω-, αν πάω με άλλον, είμαι μια άπιστη, μια ψεύτρα, κλπ

Αν λοιπόν εγώ δεν δείξω ποια είμαι στον σύντροφό μου, περνάω το μήνυμα στον εαυτό μου ότι ΕΓΩ, το πραγματικό άτομο μέσα μου, δεν αξίζει να αγαπηθεί όπως είναι.

Δεν θα το αποδεχτεί κανείς, παρά μόνο αν βάλω σάλτσα.

Και φυσικά ο σύντροφος μας αγαπάει μια εικόνα, ψεύτικη.

Διπλή απάτη.

Και έχει απαιτήσεις από μας, βασισμένες ακριβώς στην εικόνα που προβάλλουμε.

Και μας ζαλίζει, και μας ενισχύει την εικόνα ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί, αφού παραπονιέται και «γκρινιάζει» και απογοητεύεται με την συμπεριφορά μας.

Αφού άλλο δείχνουμε και άλλο είμαστε!

Ίσως γι’ αυτό εγώ προτιμώ να είμαι πιστή.

Είναι πιο απλό.

Δεν μπερδεύομαι με το τι εικόνα θέλω να περάσω.

Δεν χάνομαι στα ψέματα.

Και αν ο άλλος με αγαπήσει, ξέρω ότι είναι για μένα.

Όπως είμαι.

Απίστευτο συναίσθημα.

Να νιώθεις καλά μες το πετσί σου και να νιώθεις ότι κάποιος σ’ αγάπησε εξ’ ολοκλήρου, χωρίς όρους.

Το όφελος αυτής της ειλικρίνειας, είναι ότι στο πρώτο πρόβλημα, δεν υπάρχουν αντιπερισπασμοί για να «ξεφύγουμε» από την «μουρμούρα»

Ως εκ θαύματος η μουρμούρα γίνεται κατανοήσιμη, γίνεται διάλογος, εξαφανίζεται το κουμπάκι μέσα στον εγκέφαλό μας που λέει «ωχ άρχισε πάλι τα ακαταλαβίστικα»

Ξαφνικά, υπάρχει διάθεση να ασχοληθείς με τον άλλον.

Και να σώσεις, ομορφύνεις την σχέση σου.

Το κυριότερο απ’ όλα, όταν έχεις μπει σ' αυτό το σκεπτικό, είναι ότι η σχέση με τον άλλον ανανεώνεται.

Κι αν δεν ανανεωθεί διότι έκανε τον κύκλο του…χωρίζεις φιλικά, ανθρώπινα, με την γλύκα δυο ανθρώπων που ήρθανε κοντά, και έχουν πραγματικά αγαπήσει ο ένας τον άλλον.

Χωρίς πικρά και αίσθηση εξαπάτησης, χωρίς ανταγωνισμό και κακίες, χωρίς την αίσθηση ότι ποτέ δεν σε αγάπησε.

Νομίζω ότι σήμερα με τα τόσα διαζύγια που συμβαίνουν, είναι πολύ σημαντικό, αν δεν μπορεί τελικά να αποφευχθεί ένας χωρισμός, να περάσουμε αυτό το μήνυμα συμπεριφοράς στα παιδιά μας.

Του σεβασμού στον εαυτό μας…

Πώς να... καταλάβεις αν ειναι παντρεμένος.

2008-11-23T01:27:00.000-08:00

Το να είναι κάποιος παντρεμένος δεν αποτελεί πλέον ταμπού στο ξεκίνημα μιας σχέσης σήμερα, και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όλο και πιο πολλοί άντρες να εκφράζουν ελευθέρα την οικογενειακή τους κατάσταση βασιζόμενοι σε μια γενική εχεμύθεια και συγκατάβαση.

Υπάρχουν βέβαια και οι «φρεσκοχωρισμένοι». Τους βάζω στην ίδια κατηγόρια με τους παντρεμένους από την άποψη του μπελά, γιατι αν ένα διαζύγιο ειναι στις αρχές του, εκείνος –και εκείνη, έχουν ακόμα πολύ θυμό, η σχέση τους υπάρχει ακόμα, όσο αρνητική και να είναι, και η πικρή αλήθεια είναι ότι η θέση σου στο ζευγάρι που διαλύεται είναι αμφίβολη και υπό συζήτηση

Τι ωθεί μια νέα όμορφη κοπέλα να μπει σε τέτοια περιπέτεια;

Γιατι να επενδύσεις σε μια σχέση με έναν άνθρωπο που είναι μη διαθέσιμος;(Unavailable).

Δεν υπάρχει άλλη λέξη για να το περιγράψω.

Δεν είναι διαθέσιμος συναισθηματικά, σωματικά, από οποία πλευρά και να το δεις.

Η σχέση σου, ακόμα κι αν έχει συναίσθημα, είναι από πρακτικής πλευράς, ένα ατελείωτο one night stand, ένα συναισθηματικό threesome όπου μπλέκονται τα θέλω σου, τα θέλω του και τα θέλω της γυναίκας του.

Δεν σου αξίζει να είσαι με κάποιον ΟΛΟ δικό σου;

Αν είσαι αυτής της άποψης μάλλον θα συναντάς άλλου τύπου παντρεμένους.

Τον παντρεμένο που το κρύβει.

Δεν έχει σκοπό να παρατήσει την οικογένειά του.Μερικές φορές κρύβεται πίσω από το «φρεσκοχωρισμένος» , μια πολύ διαδομένη δικαιολογία, η οποία του δίνει άλλοθι για όλες τις καταστάσεις.

Πχ χτυπά το τηλέφωνο και είναι η σκύλα η «πρώην» του.

«Μα τι να θέλει πάλι;» λέει αγανακτισμένος και πάει παραπέρα

Πιθανόν η «σκύλα» θέλει να του υπενθυμίσει τι ωρα είναι η σύσκεψη γονέων στο σχολείο ή/ και θέλει να μάθει αν το «μωρό» της θέλει να φάει ψάρι ή κοτόπουλο το βράδυ...

Αλλά αυτό εσύ δεν θα το μάθεις ποτέ, γιατι σε παρακάλεσε να μην ακουστείς και την εξοργίσεις και του πάρει τα παιδιά, με το διαστημόπλοιο της.

Μια καλή λύση είναι να ζητήσεις να πάτε για καφέ με τα παιδιά του και το ανιψάκι σου σε παιδότοπο. Έτσι θα ξέρεις πολύ γρήγορα

Ο παντρεμένος ζει σε 2 κόσμους. Τον πραγματικό τον δικό του, και τον δικό σου…Δεν θέλει ο ένας να συναντηθεί με τον άλλον.

Εσένα σε ενδιαφέρει να κατάλαβες από την αρχή τι παίζει, πριν επενδύσεις συναισθηματικά, σε έναν άνθρωπο που είναι εξ’ ορισμού, ψεύτης.

Σημάδι πρώτο

Γνωριστήκατε σε ένα κατάστημα/ σπίτι/ στην δουλειά σου και με κάποιο τρόπο του δίνεις το τηλέφωνο σου με την δικαιολογία ότι σήμερα τυχαίνει να έχει έρθει ένας διάσημος dj /sushi μάγειρας/ ομιλητής για την αναπαραγωγή της ακρίδας. Δείχνει ενδιαφέρον και σου λέει ότι θα σε πάρει και δεν σε παίρνει.

Ενώ ήταν φανερό ότι του άρεσες.

Ο παντρεμένος δεν διαθέτει τον χρόνο του όπως θέλει. Το παιδί με το καράτε, οι επίσκεψη στους Ζεμπέτογλου, η γυναίκα του που σήμερα δεν έμεινε τελικά πιο αργά στο γραφείο, είναι παράγοντες που εμποδίζουν τον αυθορμητισμό. Ο παντρεμένος χρειάζεται πάντα να οργανώνει την έξοδό του από το σπίτι με προσοχή.

Σημάδι δεύτερο

Δεν σου δίνει το σταθερό του με την δικαιολογία ότι δεν έχει. Χάλασε, δεν του το συνδέσανε ακόμα, δεν είναι ποτέ σπίτι-τι να το κάνει-, αλλά σου δίνει ευχαρίστως τις δουλειάς. Για το κινητό, παίζεται. Ανάλογα με το πόσο θρασύς μπορεί να είναι.

Σημάδι τρίτο

Δεν σηκώνει το τηλέφωνό του και σε παίρνει αργότερα. Άλλες φορές είναι κλειστό. Οι δικαιολογίες ποικίλλουν. Δεν το άκουσε, ήταν σε μίτινγκ, ήταν με τα παιδιά του (αν σου’ χει πουλήσει το παραμύθι του φρεσκοχωρισμένου),το άφησε στο αυτοκίνητο, όλα παίζουν. Τελείωσε η μπαταρία, ήταν σε σοβαρή σύσκεψη, κλπ κλπ Έχει 2 κινητά και σου έχει δώσει τον έναν αριθμό αφού ο άλλος είναι για «δουλειές».

Όταν είστε μαζί και χτυπάει το τηλέφωνο, δεν το σηκώνει.

Η –αν τον παίρνει εφόσον δεν είναι ξαπλωμένος δίπλα σου πχ- απομακρύνεται για να μιλήσει ελεύθερα.

Σημάδι τέταρτο

Δεν του αρέσει να φοράς άρωμα (εκτός αν προνόησε να σου αγοράσει αυτός ένα. Μαντεύεις ποιας;)σε προτιμά “φυσική» χωρίς μεικ απ και κραγιόν (δεν βγαίνει και εύκολα το ρημάδι), προσέχει μην έχει καμιά τρίχα επάνω του και αλλά τέτοια νοικοκυρεμένα.

Σημάδι Πέμπτο

Δεν μπορεί ποτέ να σε δει 2και 3 βράδια στην σειρά. (Εκτός αν είσαι τόσο γκαντέμω και τον γνώρισες όταν η γυναίκα του πήγε διακοπές). Την ημέρα ο παντρεμένος κινείται ελεύθερα. Το βράδυ όμως τα πράγματα ζορίζουν. Η παρουσία του στο σπίτι θεωρείται δεδομένη και είναι σχεδόν αδύνατον να ξεφύγει της οικογενειακής εστίας χωρίς να δημιουργησει υποψίες. Δεν είναι ποτέ διαθέσιμος τα σαβ/κα , εννοείται.

Όλα αυτά τα σημάδια από μόνα τους δεν σημαίνουν τίποτα, όμως όλα μαζί δείχνουν μια κατάσταση στην οποία πρέπει να δείξεις προσοχή.

Αν είσαι από τις γυναίκες που θέλουν όλο το πακέτο σε μια σχέση, τις αγκαλιές το βράδυ, τις εκδρομές, τα τηλέφωνα ενώ αποκοιμιέσαι, το να είναι δίπλα σου όταν τον χρειαστείς επειδή πέθανε το χαμστεράκι σου, τον ολοκληρωμένο καβγά που δεν αφήνει στην μέση για να πάει στην άλλη, τότε δεν θέλεις σχέση με παντρεμένο.

Και ο παντρεμένος που σου το κρύβει, πράττει απάτη και προσπαθεί να πάρει από σένα στερώντας σου την επιλογή.

Παίρνοντας από σένα κάτι που θα έδινες σε κάποιον άλλον, ελεύθερο.

Ο ελεύθερος που είναι εκεί έξω ενώ εσύ τρως τα νιάτα σου και περνάνε τα χρόνια πάνω από ένα τηλέφωνο, ο ελεύθερος που θα μπορούσε να σου προσφέρει, και όχι μόνο να πάρει.

Δώσε προσοχή στα σημάδια που σου λένε σε τι μονοπάτι περπατάς, όσο βρίσκεσαι στην αρχή του

Βαλε την λογική σου.

Όσο πανέμορφα και να είναι τα μπλε του μάτια, όσο και να σου κόβονται τα γόνατα όταν σου χαμογελάει γέρνοντας το κεφάλι του στο πλάι.

Ειδικά αν έχεις δικά σου, διαφορετικά όνειρα για την ζωή σου.

(όπως γραφτηκε για και εκδόθηκε στο Pink woman)

Όταν η βία ξεκινά από μέσα μας.

2008-11-02T01:48:00.000-07:00

« Δεν το ήθελε...»
Κοίταζα την φίλη μου. Η μάλλον προσπαθούσα να την κοιτάξω.
Το ένα της μάτι μαυρισμένο, πρησμένο και τα χείλη παραμορφωμένα.
«Εγώ έφταιγα» συνέχισε «Αφού ξέρω πόση πίεση έχει, πήγα και γω να του υπενθυμίσω και να του τονίσω την αίσθηση αχρηστίας που έχει, ζητώντας του να με συνοδεύσει στο συνέδριό μου.»
Αναστέναξα.
Τι να της πω?
Ότι ο καθένας μας είναι υπόλογος για το τι συναισθήματα νιώθει και δεν επιτρέπεται να ξεσπάμε πάνω στους άλλους;
Ότι η παρουσία της και μόνο ήταν ικανή να τον ερεθίσει/ εκνευρίσει και ότι με την στάση της του έδινε και άλλοθι?
Ήταν ακόμα στο πρώτο στάδιο.
Της δικαιολογίας.
Όλες μας το έχουμε λίγο πολύ, έχουμε μεγαλώσει άλλωστε, εμείς οι γυναίκες με την τάση να θέλουμε να φτιάχνουμε τα πράγματα, να τα εξομαλύνουμε, να βρίσκουμε την αιτία πίσω από την πράξη.
Και να κοροϊδευόμαστε μόνες μας.

«Κατά βάθος με αγαπάει»
«…απλά δεν ξέρει πώς να το δείξει, περνάει δύσκολη περίοδο, έχει περάσει πολλά στην ζωή του, κλπ »
Δεν βάζουμε καθόλου στην ζυγαριά τα δικά μας αισθήματα, τα θέλω μας, τις ανάγκες μας και τις πληγές μας.
Θέλουμε τόσο πολύ να μας αγαπάνε, που πολλές από μας ξεπερνάμε τα επιτρεπτά όρια, λίγο - λίγο, ώσπου μια μέρα βλέπουμε ότι έχουμε φτάσει πολύ πιο μακριά από κει που ονειρευόμασταν ότι θα καταλήξουμε.
Μόνο που σε μερικές περιπτώσεις, όπως της φίλης μου, αυτό ήταν καταστροφικό.
Θα της έπαιρνε χρόνο μέχρι να καταλάβει ότι αυτό δεν θα σταματούσε, και μετά θα είχε να αντιμετωπίσει τον φόβο.
Και πέραν του φόβου να τον αντιμετωπίσει ή να τον αφήσει, θα είχε να αντιμετωπίσει κάτι πολύ πιο δύσκολο. Να πιστέψει στον εαυτό της, ότι μπορεί να αντισταθεί, να σταθεί μόνη της και να αγαπήσει εκείνη τον εαυτό της.

Έναν εαυτό που τώρα σκορπούσε στην ανυπαρξία, με κάθε χαστούκι, με κάθε γροθιά, με κάθε βρισιά.

«Με εκνευρίζουν κάτι τέτοιες» μου είπε μια κοινή μας φίλη. «Τα θέλει και τα παθαίνει»

Την κοίταξα, είχε αναψοκοκκινίσει, οι κόρες της είχαν ανοίξει διάπλατα, και το στόμα της είχε έναν περιφρονητικό μορφασμό.
Δεν κάθισα να της υπενθυμίσω πόσο ανεξάρτητη, δυναμική και σεβαστή ήταν η φίλη μας. Μορφωμένη, με οικονομική άνεση…
Θα την τρόμαζα ακόμα περισσότερο.
Γιατί αυτό που έβλεπα στα μάτια της, ήταν φόβος.
Πως γίνεται μια όμορφη, ανεξάρτητη, καλλιεργημένη γυναίκα να γίνεται υποχείριο, ανθρώπινο χαλί και σάκος του μποξ?

Γιατί όλες μας και όλοι μας, πέφτουμε σε οικεία μοτίβα που μας θυμίζουν το σπίτι μας.
Αν μεγαλώνοντας οι δικοί σου σε μειώνανε λεκτικά στην κάθε ευκαιρία («Είσαι χαζό παιδάκι μου;» «Με κουράζεις» «Δε ξέρεις εσύ, μην μιλάς», κλπ κλπ) ή ξεσπούσαν με σωματική βία πάνω σου ( ή ο ένας πάνω στην άλλη), το μυαλό σου μπορεί να σου λεει ότι είναι λάθος, αλλά οι πιθανότητες λένε ότι θα επιλέξεις κάποιον με παρόμοια συμπεριφορά. Είτε για να λύσεις το πρόβλημα που δεν έλυσες τότε, είτε για να καταφέρεις «αυτόν» να σε αγαπήσει αφού δεν σε αγάπησε η μαμά ή/ και ο μπαμπάς.
Είτε γιατί αυτό είναι το μόνο πράγμα που γνώρισες σαν αγάπη.

Τα νούμερα είναι τρομακτικά και κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι κρύβει η κλειστή πόρτα του διπλανού του.
Στατιστικά , η βία δεν έχει οικονομικό και κοινωνικό status.
Όποτε, τι είναι αυτό που οδηγεί μια γυναίκα στο να παγιδευτεί μέσα στο αρχικό στάδιο του φόβου που μετά φυσικά την παραλύει;
Ποια είναι τα πρώτα σημάδια που δείχνουν, όχι ότι ο σύντροφος είναι βίαιος, αλλά ότι εμείς έχουμε τις προδιαγραφές να υποστούμε βία;
Υπερβολική κατανόηση όταν φωνάζει, απαγορεύει, υπαγορεύει το που θα πάμε, με ποιους θα μιλήσουμε, τι δουλειά θα επιλέξουμε, τι κούρεμα θα κάνουμε, ίσως;
Κάποια πράγματα, είναι off limits και είναι προσωπικές επιλογές του ατόμου.
Αν αποφασίσω να κόψω τα μαλλιά μου κοντά, μπορώ να λάβω υπ’ όψιν μου την γνώμη του συντρόφου μου, αλλά έπ’ ουδενί δεν επιτρέπεται να μου το επιβάλλει με συναισθηματικό εκβιασμό (δεν θα μου αρέσεις) πχ.
Τα μαλλιά, οι φίλοι, η εργασία ο τρόπος που ντυνόμαστε, είναι αυτά που καθορίζουν την προσωπικότητα μας, είναι οι επιλογές που μας εκφράζουν.
Αν έχουμε άντρα φίλο, δεν είναι αποδεκτό να ζητήσει ο σύντροφός μας να διακόψουμε την σχέση αυτή – που επιλέξαμε εμείς στην τελική - επειδή ζηλεύει.

Κάποια τέτοια μικρό πράγματα είναι κατά την γνώμη μου ενδείξεις ότι υποχωρούμε σε πολλά, και ενώ δεν είναι όλοι υποψήφιοι wife beaters, αν βάζουμε στην ζυγαριά μεγαλύτερη βαρύτητα στο πως νιώθει εκείνος από το τι νιώθουμε εμείς, μάλλον θυματοποιούμε εμείς τον εαυτό μας πρώτα απ’ όλα και ετοιμάζουμε το έδαφος.
Αν θα βρεθεί και ο «σπόρος»….είναι θέμα τύχης, ατυχίας και συγκυριών.
Το να κοιτάμε τα θέλω μας ή τις ανάγκες μας δεν σημαίνει να είμαστε εγωίστριες, και ότι θέλουμε να περνάει το δικό μας, γιατί τότε η κακοποίηση έρχεται από την πλευρά μας.
Μια ισορροπία στα «θέλω» του καθενός και μια κατάργηση της καταπίεσης «για χάρη της σχέσης» είναι η καλύτερη οδός.
Tα πιο ευτυχισμένα ζευγάρια ήταν πάντα αυτά που σέβονταν την πραγματικότητα του άλλου και που ελίσσονταν ανάλογα με τις καταστάσεις, χωρίς να γαντζώνονται στο αποτέλεσμα της σχέσεως

Και που τελικά είχαν πιο πολλές πιθανότητες να μείνουν μαζί, είτε σαν ζευγάρι είτε σαν φίλοι, σε αντίθεση με αυτούς που για να φτάσουν στο «αίσιο αποτέλεσμα» πνίγανε σε μια θάλασσα από προκατασκευασμένες ιδέες τα αισθήματα και την προσωπικότητά τους.

Εάν υποπτεύεστε ότι κάποια φίλη ή γνωστή σας είναι θύμα σωματικής κακοποίησης ελάτε σε επαφή με έναν από τους ειδικευμένους οργανισμούς που μπορούν να σας συμβουλέψουν πώς να το χειριστείτε.
Οι γυναίκες αυτές φοβούνται να μιλήσουν και νιώθουν πολύ μόνες. Δείξτε ότι είστε εκεί, δίπλα τους, ότι δεν τις κρίνετε, και ότι έχουν σε κάποιον να μιλήσουν αν ποτέ βρουν το θάρρος να σπάσουν την σιωπή τους…ακόμα κι αν τους πάρει χρόνια να μαζέψουν το κουράγιο να αντιμετωπίσουν αυτόν που τις πονάει και τις τρομάζει.
Ο καθένας μας δίνει καθημερινά έναν αγώνα ως εκεί που τον παίρνουν οι δυνάμεις του.
Είτε πρόκειται για την πεθερά μας που έχει την καρδιά της, είτε τον αδερφό μας και το δάνειο που τον γονάτισε, είτε το παιδί μας και η απομόνωση του από τους συμμαθητές του, είτε η γνωστή μας που μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της, είτε η φίλη μας και ο άντρας της, όλοι έχουμε το «πιάτο» μας γεμάτο, και όλοι κάνουμε μικρά ή μεγάλα βήματα ανάλογα με το πόσο αντέχουμε.
Και το να έχουμε κάποιον δίπλα μας στην διαδρομή, μας δίνει περισσότερη δύναμη απ ότι αν το περνούσαμε μόνοι μας.

(fe-mail.gr)

Cunnilingus

2008-11-01T07:18:00.000-07:00

Πώς γράφεις ένα άρθρο για την αιδοιολειχία;

Ούτε ‘γω δεν ήξερα αν θα μπορούσα να καταφέρω να ισορροπήσω τις οδηγίες, το χιούμορ κυρίως, την κατανόηση , χωρίς να γίνει το κείμενο χυδαίο.

Σκόρπια πράγματα που θα θελαν οι γυναίκες για τους άντρες να μάθουν, να καταλάβουν, σε light περιτύλιγμα.

«Γράφτo.» μου λέγανε.

Ε, τελικά το έγραψα. Πάντα με ενθουσίαζε η πρόκληση. Και τι πιο κατάλληλο από ένα γυναικείο «περιοδικό» όπως το fe-mail, σωστά;

Άντρες, θέλω να σας στείλω ένα γράμμα.

Σας παρακαλώ, μην μου αρχίσετε τις παιδιάστικες αντιδράσεις του στυλ: «Και μένα ποιος με σκέφτεται πως με γλύφουν/ φροντίζουν/ αδικούν/ μισώ την μάνα μου, την γυναίκα μου και την κοινωνία.». Όσοι θέλετε να μάθετε τα μυστήρια του γυναικείου σώματος, όσοι θέλετε να είστε καλοί εραστές (όσοι από σας νοιάζεστε δηλαδή), όσοι θέλετε να δώσετε ευχαρίστηση στην σύντροφο σας οφείλετε να καταλάβετε όχι πως λειτουργεί η κλειτορίδα (αν και καλό είναι να ξέρετε που βρίσκεται), αλλά την γυναικεία ψυχοσύνθεση.

Γιατι και η χειρότερη σκύλα από μας, λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο.

Η Αλιέντε νομίζω είχε πει ότι η κλειτορίδα της γυναίκας, είναι ανάμεσα στ’ αυτιά της. Υπονοώντας, ότι το κέντρο ευχαρίστησης, το όργανο που χρειάζεται να επικεντρωθεί ένας άντρας όταν έχει στο κρεβάτι του την γυναίκα του, δεν είναι η κλειτορίδα της, το στήθος της αλλά το μυαλό της.

Από κει ξεκινάνε όλα. Απο το πώς αντιλαμβάνεται η ίδια τον εαυτό της μέσα από τα μάτια σας.

Σίγουρα δεν ξεκινάμε με μια έκφραση σιχαμάρας αν η παρτενέρ μας δεν ειναι οπαδός του ξυρίσματος ούτε βγάζουμε την γλώσσα όσο πιο μακριά μπορούμε ενώ ταυτόχρονα μένουμε στην πάνω, και στέγνη περιοχή.

Η προθυμία μας ειναι το κλειδί. Η όρεξη.
Όπως πολύ σωστά το ονομάζουν οι άγγλοι το eat you.

Σαν γυναίκες, να χούμε τον άλλον πρόθυμο να πέσει στα βαθιά νερά, να ερεθίζεται στην θέα και στην αφή της «λίμνης» και να θέλει να μείνει και ως αύριο αν γίνεται.

Και αυτό γιατι πολλές γυναίκες νιώθουν απίστευτη ανασφάλεια όσον αφορά τα γεννητικά τους όργανα.

Αντιθέτως με τον άντρα που τα έχει έξω φανερά στον καθαρό αέρα, της γυναίκας ειναι κρυφά και διπλωμένα, και αυτή η αίσθηση - συν 100287959025 κοινωνικο-ανθρώπινοι λόγοι που έχουν συνδέσει στο αιδοίο την αγιοσύνη και την κατάρα του σύμπαντος - κάνει την γυναίκα ανασφαλή και την πράξη αυτή, σαν την ύψιστη αποδοχή της ως ερωτική σύντροφος.

Πολλές ανησυχούν για την μυρωδιά ή την γεύση τους, κάτι που αλλάζει όμως με την διατροφή (με 10 μέρες χυμό ανανά η βρώση φραουλών δεν υπάρχει πια πρόβλημα)

Οι πιο θαρραλέες μπορούν να δοκιμάζουν τον εαυτό τους διακριτικά πριν. Αυτή η πρακτική θα τους αυξάνει την αυτοπεποίθηση και την εξοικείωση με το σώμα τους. Απο άποψη τεχνικής, να επιστήσω ότι οι κυκλικές κινήσεις ειναι πάντα μια καλή ιδέα Αν η γυναίκα έχει συνηθίσει την φορά του ρολογιού και σεις πάτε αντίστροφα, δεν θα επιτύχετε το πολυπόθητο αποτέλεσμα, τουλάχιστον σήμερα, όποτε καλό είναι να σεβαστείτε την ρουτίνα της συντρόφου σας.
Ζητείστε της να χαϊδευτεί ενώ την φιλάτε ή πάρτε το χέρι της την ώρα που την χαϊδεύεται και παρατηρήστε τι είναι αυτό που κάνει .
Να επιμένετε ότι δεν κουραστήκατε, ακόμα και αν τα χείλη σας έχουν ξεπεράσει σε διάμετρο τα δικά της.

Να δοκιμάσετε διάφορους τρόπους, πάνω κάτω με χείλια κλειστά (δικά της), στο πλάι με χείλια τεντωμένα ανοιχτά (πάλι για τα δικά της μιλάω), την γλώσσα μέσα της, και αφουγκραστείτε. Αναπνέει βαθιά; Βογκάει; Κοιτάει Lost; Λύνει σταυρόλεξο;

Κάθε ερωτική πράξη βασίζεται στην επικοινωνία. Των ματιών, την λεκτική, αλλά πολλές γυναίκες δεν έχουν μάθει ακόμα να αποδέχονται ούτε το σώμα τους ούτε την σεξουαλικότητα τους. Ακόμα και οι απελευθερωμένες και συνήθως πιο μικρές από εμάς, ακολουθούν πρότυπα περιοδικών, μεθόδους αποδοχής (είσαι όμορφη και σέξι άρα μου αρέσεις) και ξεχνάνε να ψάξουν μέσα τους τι τους αρέσει.

Ξεχνάμε, στην επίτευξη μας να είμαστε μοιραίες, αντικείμενο του πόθου, ότι ο καλύτερος τρόπος για να μην εξερευνήσουμε το σώμα μας, είναι να το πλάσουμε εμείς όπως νομίζουμε ότι θα έπρεπε να φέρεται. Και φυσικά, σ αυτήν την περίπτωση, δεν έχουμε τι να πούμε στον άλλον. Γίναμε το αντικείμενο ηδονής που θέλαμε. Της δικής του ηδονής.Πολλές γυναίκες δεν τολμούν ούτε να σκεφτούνε τι θέλουν, πόσο μάλλον να το επικοινωνήσουν καθαρά. Μερικές φορές ο αντρικός εγωισμός καθιστά την επικοινωνία σ αυτό το ζήτημα τόσο λεπτή και εκρηκτική που πολλές προτιμούν να σιωπήσουν ή και να προσποιηθούν, προκείμενου να μην ταράξουν τα νερά.

Ένα μικρό τρικ για να ξεχωρίσετε αν όντως της αρέσει αυτό που κάνετε είναι να ακούσετε προσεκτικά. Καλά τα βογκητά, σας δείχνει τι της αρέσει και σας εμψυχώνει, σας δίνει κουράγιο, αλλά αν αρχίσει να κουνιέται ρυθμικά και να ειναι "χαμένη" τότε βρήκατε το κουμπί. Δεν σταματάτε ρυθμό που να σας στραμπουλιχτεί η γλώσσα.
Αν κάποια στιγμή σας πει να σταματήσετε, αρνηθείτε, δεν το εννοεί, «ψαρεύει» να δει αν μπουχτίσατε, αν σας ενοχλεί, αν κουραστήκατε . Μην πέσετε στην μπλόφα.

Ένας καλός τρόπος είναι να χρησιμοποιήσετε και τα χέρια σας, αλλά στις πιο πολλές γυναίκες αυτό θεωρείται «νοθεία», ότι ίσως κουραστήκατε και βαρεθήκατε και αυτομάτως «ξενερώνουν». Είπαμε το όλο ζήτημα είναι η αποδοχή, το στόμα. Το στόμα και μόνο το στόμα, όση ωρα χρειαστεί, ειναι το καλύτερο αφροδισιακό για κείνη, γιατι ειναι γενναιόδωρο, ειναι ένδειξη σεξουαλικής εμπειρίας. Είναι εγκεφαλικό. «Δεν με σιχαίνεσαι, με αγαπάς, θέλεις να με ευχαριστήσεις, δεν το κάνεις από υποχρέωση, ούτε για να στο κάνω και εγώ.»

Πολλές γυναίκες παραπονιούνται ότι τα χάδια των αντρών είναι άγαρμπα, με υπερβολική πίεση, ή αντιθέτως εκνευριστικά.. Όποτε κάντε το όπως οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι θεωρούν την αιδοιολειχια εγγύηση για την επίτευξη του οργασμού της συντρόφου τους.
Η προσωπική μου συμβουλή βασισμένη στα όσα μου έχουν πει/ γράψει/ εκφράσει είναι να χειριστείτε την κλειτορίδα σαν ένα μικρό πέος και ρουφήξετε, πιπιλίσετε , κάντε ακριβώς ότι αρέσει σε σας, να σας κάνουν. Υou cant go wrong.

Δεν τραβιέστε μακριά αν τελειώσει. (Υπάρχουν κάποιοι καλοί τρόποι.)

Από άποψη ασφάλειας τώρα, κανονικά θα έπρεπε να το κάνετε με γυναικείο προφυλακτικό-ειδικά αν δεν είστε σε σοβαρή μονογαμική σχέση- αλλά ας μην πιάσω αυτό το ανέκδοτο καλύτερα.
Αν έχετε όμως ουλίτιδα, σκασμένα χείλη ή μικρό αμυχές, μην πιάνεστε κορόιδα, keep your tongue in your mouth και απλώστε την μπουγάδα, άλλο βράδυ.

Πηγή: www.infosex.com

(fe-mail.gr)

Η εσωτερική πυξίδα.

2008-11-01T07:17:00.000-07:00

Πάντα αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που κάνει μερικούς ανθρώπους σκληρούς προς τους συνάνθρωπους τους, τι είναι αυτό που τους κάνει να είναι απατεώνες, κακοί, εκμεταλλευτές.

Μικρή, σε επαφή με το ψέμα την απάτη, ένιωσα να μου κόβεται η ανάσα.
Αργότερα, συνήθισα.
Μεγάλωσα.

«Αυτός είναι ο κόσμος, έτσι έχουν τα πράγματα» είπα.
Απέδωσα πολλά στην διατροφή, όταν κοιμάσαι μετά από αρνάκι, παγωτό, ψωμί και πατάτες, οι τοξίνες στο σώμα σου δεν φέρνουν ευφορία.

Απέδωσα πολλά στο τρόπο που μεγάλωνε κάποιος. Στην έλλειψη ηθικών αρχών, στην έλλειψη συμπόνιας, στην χαμηλή αντίληψη.
Έλλειψη στοιχείων, απέδιδα ευθύνες και εξηγήσεις σ’ αυτά που ήξερα.

Ώσπου έγινε.
Εγώ, που ήμουν πάντα στον σωστό δρόμο, που έδινα εξηγήσεις ακόμα κι όταν δεν ήταν απαραίτητο, που σεβόμουν τον άγνωστο-πόσο μάλλον τον δικό μου άνθρωπο… βρέθηκα λόγω απίστευτων συγκυριών να έχω παράλληλες σχέσεις.

Και κατάλαβα τότε ότι μπορεί να μην διέτρεχα τον κίνδυνο να πληγωθώ τόσο, και ότι η παρουσία του ενός με βοηθούσε να «κερδίσω» τον άλλον ( βοηθάει να μην περιμένεις στο τηλέφωνο), αλλά δεν ένιωθα τίποτα έντονα, όπως παλιά.
Ήταν δύσκολο να μετατοπίζω τον έναν από μέσα μου για να είμαι με τον άλλον.
Ο ένας ήταν σαν παλιό καλό γνώριμο κρασί, σαν σύζυγος με τον οποίον διακόπταμε την διάσταση, τόσο βολικά, τόσο τρυφερά και ώριμα… και ο άλλος ήταν το πάθος, ο έρωτας χωρίς έγκριση, χωρίς αύριο.
Οι τύψεις με είχαν γονατίσει.
Ξύπνησα το πρωί της επομένης όπου είχα πει ψέματα και δεν ένιωθα καλά.

Ένιωθα σκάρτη, ένιωθα κακοδιάθετη, ο ύπνος μου δεν ήταν ελαφρύς.
Μου έκανε εντύπωση.
Προσπάθησα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα, όμως ήταν δύσκολο.
Ήθελα όμως να έρθω σε μία απόφαση.

Την οποία πήρα 2 και 3 φόρες και ένιωσα ανακούφιση, κάθε φορά, αλλά για λίγο.
Ο ένας ζούσε μακριά, ο άλλος ήταν εδώ. Με τον έναν συζητούσα και με τον άλλον έκανα έρωτα. Ο ένας ήξερε τι γινότανε, ο άλλος όχι. Με πίστευε αρκετά και δεν αμφισβήτησε ότι δεν ήταν θελημένο. Και το γεγονός ότι μπορούσα να του μιλήσω με έφερε πιο κοντά του.
Πλέον άρχιζα λίγο να συνηθίζω
Σταμάτησα να σκέφτομαι τόσο πολύ, τι έκανα.. Σε κείνους, αλλά και σε μένα.

Και εκεί κατάλαβα.
Έχουμε όλοι μια εσωτερική πυξίδα που μας δείχνει πάντα τον δρόμο προς το εσωτερικό μας φως.
Όταν πράττεις «σωστά», όχι με τους νόμους τους ανθρώπινους αλλά με αυτούς του εσωτερικού οδηγού σου, νιώθεις καλά και μένεις σε επαφή με αυτό που οι πιστοί ονομάζουν «Θειο», με την συνείδησή σου, με το Φως που σε οδηγεί.
Όταν ξεφεύγεις, χάνεις την «γεύση» αυτή που θες να έχεις, «ξεχνάς» την αίσθηση, συνηθίζεις το κενό και χάνεις πλέον τον εσωτερικό οδηγό σου και την επαφή με τον ανώτερο εαυτό σου. Με την ψυχή σου.
Δεν είναι θέμα αμαρτίας, θεού ή τιμωρίας τελικά όσα λένε τα ιερά βιβλία, είναι Οδηγοί.
Είναι θέμα εσωτερικού φακού και πόσο χάνεις τον δρόμο σου μόλις τον σβήσεις.

Τουλάχιστον, εγώ, αυτό κατάλαβα.
Και επίσπευσα την επιστροφή στο μονοπάτι μου.
Στην φωνή της καρδιάς μου. Είναι πιο εύκολο έτσι.
Από όλες τις σχέσεις που έκανα και θα κάνω (μακάρι) στο μέλλον, η πιο σημαντική και ουσιώδης είναι αυτή με τον εαυτό μου.
Ο εαυτός μου είναι αυτός που θα μείνει μαζί μου μέχρι που θα κλείσω τα μάτια μου, οπότε, θα ήταν σοφό να συμπαθιόμαστε.

Έστω.

(fe-mail.gr)

Aποτυχημένα κρεβάτια

2008-11-01T07:14:00.000-07:00

Μετά απο πολλά «ψυχικά» που έχουμε κάνει, μετά από πολλά κρεβάτια όπου ο ξαναμμένος πιτσιρικάς ούτε ήξερε τι να ακουμπήσει αλλά εμείς λιγωνόμασταν που "ενωθήκαμε με την μοναδική μας αγάπη", πιστεύω πλέον, ότι αν το μ*υνι τραβάει καράβι..., το δικό μου θέλει κρουαζιερόπλοιο.
Κι όχι οποιοδήποτε.

The godamn, fucking love boat
(με τα παρελκόμενα.)

O Μαμάκιας 2

2008-11-01T07:13:00.000-07:00

Οι άλλοι / ες

« Μα έτσι δείχνεις ενδιαφέρον» ακούω συχνά διαμαρτυρίες από γυναίκες.
Ναι, ταΐζω και φροντίζω το παιδί μου γιατι δεν μπορεί ακόμα μόνο του να αναλάβει τις ευθύνες του εαυτού του και δουλειά μου είναι να το κάνω αυτόνομο. Και όχι σύντροφο μου.
Από το να το αχρηστέψω, να το κάνω τεμπέλη και να περιμένει τα ίδια από τον ή την σύντροφο του και να καταδικασθούν όλες οι μελλοντικές του σχέσεις…
Δεν είναι λίγο ανατριχιαστική αυτή η σύγχυση των ρόλων;
Το να περιμένει ο σύντροφος μου να είμαι ερωμένη, οκ, αλλά αν περιμένει να είναι και παιδί μου, εγώ δεν καυλώνω, σόρυ.
Στο κρεβάτι θέλω άντρα.
Με παρουσία, με επιβολή.
Και όχι τον Τακούλη, που περιμένει να μαζέψω τις πετσέτες του μετά το μπάνιο(κουλός είναι;), να του μαγειρέψω μετά τη δουλειά.
Αλλά τον Τάκη που βάζει να φτιάξει 2 αβγά χωρίς να περιμένει τίποτα από κανέναν, που μαζεύει τις πετσέτες του γιατι έμαθε να ζει μόνος του και δεν με αγαπάει γιατι του κάνω την δουλάρα, αλλά γιατι συναντιέται το πνεύμα μας, το κορμί μας ή οτιδήποτε.
Αυτός ειναι άντρας.
Δεν παλεύει πια με δεινόσαυρους, αλλά αυτή του η συμπεριφορά κερδίζει τον σεβασμό μου και την ερωτική μου επιθυμία. Αυτή η συμπεριφορά με κάνει να θέλω να τον ευχαριστήσω εφευρίσκοντας τρόπους άλλους.
Και όχι επειδή θέλω να του είμαι αρεστή ή απαραίτητη ή επειδή φοβάμαι ότι αν δεν τα κάνω, δεν θα με θέλει. Είμαστε ακόμα τόσο ανασφαλείς που θέλουμε να μας έχουν ανάγκη. Να είμαστε απαραίτητες αφού δεν μπορούμε να είμαστε τέλειες σωματικά, να δουλεύουμε και να είμαστε σούπερ μάνες και νοικοκυρές, να γεννάμε να θηλάζουμε και να είμαστε ανθρώπινες.
Και ξεχνάμε ότι η αγάπη δεν πρέπει να έρχεται με όρους.
Δεν θέλω, εγώ προσωπικά, τον Τακούλη που επηρεάζεται ακόμα από μια μεγάλη γυναίκα 60 χρονών, αλλά τον Τάκη που χαμογελάει στις μπηχτές τις μάνας του και που την βλέπει γι’ αυτό που είναι. Μια γρια γυναίκα.
Και βάζει μόνος του πλυντήριο. Για να μην την κουράσει.

Η πεθερά σου και μάνα του

Απευθύνομαι σε σένα κράμα όλων των γυναικών που γνώρισα με αυτήν την ιδιότητα, που μεγάλωσες τον Άντρα που έπρεπε να λατρέψω και να μην κοιτώ στα μάτια. Στυλοβάτισα μιας κοινωνίας όπου κυκλοφορούν μεταλλαγμένα τρίχρονα, όχημα των ανεκπλήρωτων πόθων σου και κληρονόμος της πίκρας και της αφόρητης ανάγκης σου για αμέριστη προσοχή.

Μπορεί να είσαι μικροκαμωμένη, όμορφη, μοντέρνα, ή παραδοσιακή, αφράτη και με μια κατσαρόλα στο χέρι.
Πάντα απαλή και γλυκιά, είσαι για τον γιο σου το Α και το Ω της αγάπης, της τρυφερότητας και του το αποδεικνύεις καθημερινά 40 χρόνια τώρα.
Πλένεις τα ρούχα του, ακόμα κι όταν έχει μετακομίσει απο το σπίτι.(στα φέρνει με σακούλες)
Του μαγειρεύεις του "παιδιού", γιατι ως γνωστό, έχει κουλαμάρες στα ξερά του, το ανάπηρο. Πληροίς όλες του τις ανάγκες σαν πίστη σύζυγ...ουπς, σόρυ, σαν καλή νοικοκυρά. Αν μπορούσες θα του σκούπιζες τρυφερά και τον ποπό.
Δείχνεις την αγάπη σου με τον μόνο τρόπο που ξέρεις, και νιώθοντας τον να σου φεύγει κάποια στιγμή απο το σπίτι, δεν τολμάς να του χαλάσεις χατίρι, και να στιγματιστείς απο ένοχες ότι είσαι κακή μάνα.
Μην έχοντας προσωπική ζωή απο τότε που τον γέννησες (γιατι παντρεύτηκες τον κανακάρη μιας άλλης μάνας), φτυσμένη απο τον άντρα σου, καταπιεσμένη, κερατωμένη, πολύ γρήγορα ανακάλυψες, ειδικά στην εποχή σου, ότι η ζωή που ονειρευόσουν υπήρχε μόνο στις ελληνικές ταινίες. Εσύ παντρεύτηκες τον Κίτσουλα και η ζωή σου θα μοιραζόταν στα ταπεράκια με κεφτεδάκια στην άμμο με το ζεσταμένο καρπούζι, στα στραβά μάτια στο φτηνό κραγιόν στο σώβρακο του Κίτσου (καλύτερα άλλη παρά εσύ), και στον Άντρακλα σου.
Το καμάρι σου. Η ελπίδα και το φως της ζωής σου.
Κάποια στιγμή βέβαια θα στον πάρει κάποια, αλλά το παραβλέπεις ελπίζοντας ότι αυτή η μέρα θα αργήσει, και ότι θα ειναι αρκετά βλαμμένο το κοριτσάκι ώστε να συνεχίσει ο Γιόκας σου να ακούει εσένα και να σε έχει νούμερο ένα στην ζωή του όσον αφορά τις αποφάσεις του και όλα τα άλλα.
Με λίγα λόγια μια παλλακίδα, με σένα αρχή-μάγκα στο χαρέμι...

Φυσικά όλα αυτά παρα- είναι οιδιπόδεια και δεν τα καταλαβαίνεις καν, απλά κρύβεσαι πίσω απο το "ενδιαφέρον", για το καλό του παιδιού.
Αν δε, ερωτευτεί μια «ξύπνια» ο βλάκας ο γιόκας σου...τρέμεις μην χάσεις την καρέκλα και αρχίζει ο πόλεμος των μπηχτών...τραβολογάς, δρομολογείς, και αν ειναι καλό και υπάκουο παιδί όπως ήταν πάντα, κερδίζεις εύκολα με χαμένους το ζευγάρι.

Πέρα απο αυτά όμως, πως νιώθει το αντικείμενο του πόθου σου με όλη αυτήν την συμπεριφορά, όλο αυτό το πράγμα απο την μέρα που γεννήθηκε?
Αυτός, μεγαλώνει με την αίσθηση ότι ΟΛΑ επιτρέπονται.
Και γιατι όχι?
Του απαγορεύτηκε τίποτα ποτέ?
Το αντίστοιχο κορίτσι στην ηλικία του, ακούει "ΜΗ"
(Μη γαμ*θείς, μη μιλάς πολύ, μάζεψε τα ρούχα σου, μάθε να μαγειρεύεις, μην τα λες όλα, κλπ)
Μαθαίνει αυτοπειθαρχία και αναγκαστικά, ωριμάζει πιο γρήγορα.
Το άλλο όμως, το τσουτσουνάτο, αν γαμήσει, στα 13 φερ’ ειπείν, αμούστακο παιδί ακόμα, ειναι μάγκας.
Αν ερωτευτεί και μείνει πιστός οι φίλοι θα τον κοροϊδεύουν που τον σούρνει απο την μύτη (απ’ αλλού τον σούρνει αλλά δεν πειράζει, ας μείνουμε σεμνοί)
Και νιώθει ότι έτσι δείχνει την αγάπη του.
Για κεινον η πίστη, ειναι η εξαίρεση. Χάρη.
Ώσπου να του την «σπάσει» η άλλη
"Σιγά μην μου τα κάνεις νααα", σκέφτεται, και επανέρχεται στις απενοχοποιημένες συνήθειές του που ειναι τόσο δημοφιλείς...και συνηθισμένες...προς μεγάλη χαρά της μαμάς ."Να παίξει το παιδί, μικρό ειναι ακόμα, μόνο 40 χρονών"...και τι ειναι τα αισθήματα της άλλης μαντάμ; Έτσι του μαθαίνετε να σέβεται τον άλλον;

Αν η άλλη δεν σκίζεται να του φέρει νερό, να’ χει έτοιμο το φαΐ, να ειναι μουν*ρα να έχει το σπίτι καθαρό...το θέμα γίνεται προσωπικό.
Η ειναι ανίκανη (η μάνα μου πως το κατάφερνε?) αλλά λόγο συναισθηματισμού, της το συγχωρούμε (όχι πραγματικά και για πολύ όμως)
Η, το παίρνουμε ότι ΔΕΝ θέλει να μας φροντίσει...άρα δεν μας αγαπάει η σκύλα, άρα νιώθουμε απόρριψη...άρα θα εκδικηθούμε –συνήθως με την αδελφή της, φίλη της, κάτι που θα πονέσει.
Και εφόσον η ίδια μας η μάνα και η κοινωνία μας δίνει το απυροβόλητο....

Βρίσκεσαι αντιμέτωπη με την πεθερά που έρχεται πακέτο και που ποτέ δεν θα βρει κάποια αντάξια της για τον γιο της παρά μόνο όταν θα είναι έτοιμη να αποδημήσει από τον μάταιο τούτο κόσμο. Είτε εκείνη το εκφράζει ή όχι, εκείνος πάντα θα συγκρίνει εσένα με κείνη και τον εαυτό του με τον πατέρα του.
Και βρίσκεσαι στην συνεχή διαδικασία να διεκδικείς τον άντρα σου.
Η λέξη κλειδί που λείπει όμως είναι Άντρας.
Δεν υπάρχει πουθενά, μόνο το μυξιάρικο που απλά το παίζει ενήλικας. Και χάνεις.
Γιατι είναι δικός της.

Σε αυτήν την σχέση δεν υπάρχει ποτέ ζευγάρι, αλλά συναισθηματική παρτούζα.
Τρεις.
Ξέρω ότι βρίσκομαι στην χώρα του Οιδίποδα και της Ηλέκτρας, αλλά αυτό καταντάει πια γελοίο.

Ο Μαμάκιας

2008-11-01T07:10:00.000-07:00

Ο μαμάκιας τώρα είναι περίπτωση. Μουλωχτή.
«Σάλιες» τους λέω εγώ γιατι θέλουν να τους τα σκουπίσεις.
Ο μαμάκιας δεν είναι απαραίτητα ο Βογιατζής που φοβαται να κολυμπήσει στα βαθιά, αλλά αυτός που δεν θέλει με τίποτα να αναλάβει ευθύνες. Που μονίμως κάνει γκάφες, που πάντα μα πάντα θα κάνει κάτι στραβό και τρέχεις εσύ να σώσεις τα ασυμμάζευτα.
Από το να ξεχάσει να πληρώσει λογαριασμό μέχρι να βάλει φωτιά στο σπίτι επειδή αποκοιμήθηκε την ωρα που μαγείρευε.

Θα τον αναγνωρίσεις από τους ζεστούς ευγενικούς τρυφερούς τρόπους απέναντί σου. Ο μαμάκιας «χέζεται» στην έλλειψη τσουτσουνιού. Χέζεται και στην ύπαρξη του δικού του, από την ημέρα που ανακάλυψε ότι η μαμά του δεν έχει ένα, εκεί κάπου στα 2 με 3. Από τότε προσπαθεί να βρει την θέση του στον κόσμο. Και ανάλογα με την δυναμικότητα και γενναιοδωρία της μαμάς του, καθορίζεται κάνοντας ακριβώς το αντίθετο από τι προτείνει εκείνη, ή ακολουθεί κατά γράμμα τις προσταγές της μη και χάσει την εύνοια της. Πολλές φορές η μαμά είναι τόσο τρομακτικά δυνατή και πληθωρική στα μάτια του, που καταπιέζοντας όλα τα συναισθήματα θυμού για τον πρόωρο ευνουχισμό του και την διαιώνιση του στην παιδική ηλικία, τα βάζει με τις γυναίκες γενικώς.

Έχετε δει μαμάκια φαλλοκράτη;
Ένα κράμα δηλαδή Βογιατζή και Ανέστη Βλάχου. Εκείνος βλέπει τον εαυτό του Τζέιμς Μποντ αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.
Ο φαλλοκράτης φιξάρεται στο πέος και την οποία δύναμη νομίζει ότι έχει ( το πέος ντε), και ο μαμάκιας μέσα του φοβαται την ίδια δύναμη αυτή.
Ότι πρέπει για να πάθεις σχιζοφρένεια. Ειδικά αν είσαι σύντροφός του.
Τον συναντάς παντού, δεν έχει κοινωνικό στάτους, δεν έχει σύνορα αυτή η αγάπη.
Και για να μιλήσω με άλλο ένα τραγούδι, να πω ότι «Δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία»
Στην περίπτωση μας όμως, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Ας είμαστε ειλικρινείς, όταν το 99% των αντρών εκλαμβάνει το ενδιαφέρον σου με το αν θα τον θρέψεις, είναι λίγο δύσκολο να διαχωρίσεις ποιος είναι μαμάκιας και ποιος όχι. Με την πεθερά να έχει άποψη για όλα και να τον κεντρίζει στον εγωισμό του «Σε κάνει ότι θέλει αυτή», ο μαμάκιας νιώθει να μειώνεται το γόητρό του, ο ήδη απειλούμενος ανδρισμός του από την σημαντική παρουσία της γυναίκας στην ζωή του.

Ρε μαμά, λίγη εμπιστοσύνη στον γιόκα θα έκανε θαύματα ξέρεις.
«Αφού την διάλεξες παιδί μου πρέπει να είναι καλή κοπέλα. Και χαίρομαι που είσαι ερωτευμένος. Όχι, μην με πάρεις τηλέφωνο: Ζήστε λίγο, τα νιάτα φεύγουν γρήγορα, Μην ασχολείστε με τα γερόντια.»
Η μαμά του εξαφανίζεται και στα χέρια μου εμφανίζεται ο πρώτος αριθμός του Λόττο
Μου παραδίδει τα λεφτά ο Μπραντ Πιτ.
Στη σφαίρα της φαντασίας κάνω ότι γουστάρω και τελειώνω το παραμύθι με ότι τρόπο θέλω, νταξ;

Τον μαμάκια τον καταλαβαίνεις από 2-3 πραγματάκια.
Δεν πλένει τα ρούχα του, δεν μαγειρεύει, δεν ξέρει πώς να φροντίσει τον εαυτό του, κάτι που στην Ελλάδα θεωρείται φυσιολογικό αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι.
Και σε κάποιες χώρες κάνουν κλειτοριδοεκτομές στα θηλυκά παιδιά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή εκεί θεωρείται φυσιολογικό, είναι φυσιολογικό γενικώς.
Και στο Αφγανιστάν 11χρονα κοριτσάκια παντρεύονται με το ζόρι 70χρονους γέρους αλλά δεν σημαίνει ότι είναι φυσιολογικό. Ούτε αυτό.
Όπως δεν είναι φυσιολογικό ένα 30χρονο άτομο να μην είναι καθημερινά λειτουργικό για τις καθημερινές του ανάγκες.
Αυτό, λέγεται παρασιτισμός.

Με την έξοδο της γυναίκας από το σπίτι και την παρουσία της στον χώρο της εργασίας, θα έπρεπε να είχαν αλλάξει κάποια έθιμα και συνήθειες, αλλά ας όψονται οι μαμάδες που μεγαλώσανε την νέα γενιά (και δυστυχώς την γενιά… της γενιάς)
Έτσι, για να ξέρουμε και τι λέμε. Ο μαμάκιας δεν αναλαμβάνει καμιά ευθύνη και σε καβγά, είτε μουτρώνει, είτε σηκώνεται και φεύγει και γενικώς θυμίζει πεντάχρονο που κρατάει την αναπνοή του.
«Γιατι μιλούσες όλη νύχτα;» ξέσπασε ένας, κάποιος, κάποτε όταν γυρνούσαμε σπίτι.
«Τι εννοείς;» ρώτησα σκεφτόμενη ότι σαν γλωσσοκοπάνα που είμαι, θα πρέπει να μου ξέφυγε καμία κοτσάνα ή να τους κούρασα .
«Δεν σταμάτησες να μπορέσω και γω να μιλήσω.»
Για λίγο πρέπει να είχα το σπινθηροβόλο βλέμμα της μοσχάρας, γιατι ανοιγόκλεισα τα μάτια μου και δεν ήξερα τι να πω.
«Ήθελες να μιλήσεις;» ρώτησα προσπαθώντας να βγάλω άκρη
«Γιατι δεν πήρες τον λόγο;» πρόσθεσα
«Εγώ δεν είμαι αγενής να σε διακόψω;»
Κοίταξα γύρω μου. Στην Ελλάδα δεν είμαστε όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα -ακόμα και στην τηλεόραση-, φωνάζουν και γενικά έχουν άποψη για όλα; (Και μιλάνε χωρίς να ακούει κανείς κανέναν;)
«Δεν καταλαβαίνω τι ζητάς από μένα.» του είπα
« Να σταματούσες να μιλάς με τον τάδε γιατι μπορεί να ήθελα και γω να μιλήσω»
Βλέμμα μοσχάρας, ...τίποτα δεν άλλαξε.

Για μια στιγμή αναρωτήθηκα μηπως έτρωγα μια άτυπη σκηνή ζήλειας γιατι ο συνομιλητής μου ήταν ωραίο παιδί και καλός στα επιχειρήματα.
Ο καβγάς συνεχίστηκε για καμιά ωρα με μένα να κλαίω στον καναπέ από τα νεύρα μου και κεινον να ροχαλίζει στο δωμάτιο.
Έκτοτε όποτε βγαίναμε είχα συνεχεία το μάτι μου με άγχος πάνω του και στην παραμικρή ένδειξη ότι ήθελε να πει κάτι και δεν του δίνανε οι γύρω του τον λόγο, έλεγα
‘Μισό λεπτό, θέλει κάτι να πει.’
Περιέργως, αυτή η τελείως μαμαδίστικη συμπεριφορά (την κάνω με το παιδί μου όταν το αγνοούν) δεν τον ενοχλούσε καθόλου.
Εμένα ναι.
Αλλά είχα περάσει από εκπαίδευση. Να προλαβαίνω κάθε του επιθυμία γιατι ειδάλλως θα το πάρει για απόρριψη και θα μου βγάλει το λάδι. Ή θα κλαίει. Και θα μου βγάλει το λάδι, στην γκρίνια. Ο μαμάκιας θα βάλει τα κλάματα γιατι δεν βρίσκει πάρκινγκ, γιατι μίλησες με έναν πρώην σου, γιατι με λίγα λόγια δεν έχει αυτό που θέλει την ωρα που το θέλει, όπως όταν ήταν με την μαμά του. Υπάρχει άγραφος νόμος που λέει ότι εμείς οι γυναίκες είμαστε «λάθος», αποτυχημένες αν δεν φροντίσουμε καλά τον κανακάρη, συγγνώμη, τον άντρα μας παρέχοντας του όλα τα κομφόρ. Όπως και με το σεξ.
Τυπικά έχουμε όλοι δικαίωμα στην απόλαυση στους πειραματισμούς, αλλά αν διαβάσεις ένα χαρτί που λέει «Κοιμήθηκα με τρία άτομα το ίδιο βράδυ» που να είναι γραμμένο από άντρα, το αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά απ ότι αν ήταν γραμμένο από γυναίκα.
Άλλο ένα πράγμα που τρομάζει τον μαμάκια. Η σεξουαλικότητα της γυναίκας. Η μαμά έχει μ’νι. Φρίκη.
Μην επεκταθώ στις θρησκευτικούς, μαιευτικούς και κοινωνικούς περιορισμούς που αναπτύχθηκαν σε όλες τις κοινωνίες του πλανήτη όσον αφορά την γυναικεία σεξουαλικότητα. Απλά, το μ’νι τρομάζει τον ανώριμο άντρα.
Ο μαμάκιας, είναι κάποιος που αρνείται να αφήσει την ευχαρίστηση και την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας. Και όλοι ξέρουμε τι ωραία που ήταν στην παιδική ηλικία, αλλά οι περισσότερες (και μερικοί) έχουμε μάθει ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Και έχουμε αφήσει τις πολυλατρεμένες μαμάδες μας στο background σε ρόλο κομπάρσου. Και γω θα ήθελα να με ταΐζει και να αναλάβει όλες μου τις υποχρεώσεις η μαμά μου, αλλά δεν γίνεται αν θέλω να με σέβομαι και να με σέβονται και να με υπολογίζουν σαν οντότητα. (Καλά, ζηλεύω, εντάξει;)

Το γέλιο είναι όταν ο μπούλης θέλει να επιβληθεί, με τον τσαμπουκά. Να έχει παντελόνια χωρίς καμία υποχρέωση και ευθύνη. Και απαιτεί να του ενισχύσεις το παραμύθι μες το μυαλό του με το να μην αμφισβητείς, να μην δυσανασχετείς, απλά να κάνεις το καθήκον σου σαν καλή δουλάρα γύναιο.
Γιατι ο μαμάκιας/ παράσιτο/ οικότροφος μπορεί να είναι οικοδόμος με την τρίχα κάγκελο. Δεν είναι όλοι baby faced με γαλανά μάτια που σε κοιτάνε και λιώνεις από το μητρικό ένστικτο.
Μερικοί είναι διευθυντές, άλλοι άντρακλες ίσαμε εκεί πάνω, και αν τους δω στο κρεβάτι να μαζεύονται να ψευδίζουν και να μου λένε « Θ’ αγαπάω πολύ», ξέρω ότι το κύμα που ξεκινάει από τα σωθικά μου δεν είναι οργασμός αλλά η φασολάδα με πιπεριές και ψωμάκι ολικής που έφαγα το μεσημέρι.
Η τρίχα κάγκελο, και συ να τον λες «ζουζουνάκι μου»
Και να του αρέσει.
Και να λιώνεις η βλαμμένη και να λες «αααααχ το μαναράκι μου»
Και τον ταΐζεις, τον θρέφεις, του πλένεις, του σιδερώνεις, του υπενθυμίζεις να βάλει ζακετάκι και γενικά γίνεσαι ο φύλακας, ο φροντιστής, ενός μαντράχαλου 2 μέτρα που λέγεται Μητσάρας.
Αν πάλι αρνηθείς να τα κάνεις όλα αυτά, θα βρει άλλη. Δεν μπορεί να μείνει μόνος του. Σαν τα μωρά, χρειάζεται κάποια-οποιαδήποτε - να τον φροντίζει και να του δίνει άλλοθι ότι ξέφυγε από τα φουστάνια της μάνας του.
Α, και να πηδάει !
Αν ο άντρας είναι μπέμπης και ψάχνει για μαμά την έκατσες, γιατι μαμά έχει.
Και δεν θα αφήσει το πόστο της τόσο εύκολα (αν ήταν θα το είχε ήδη κάνει παρά να είναι στο παραπέντε να του σκουπίσει τον πισινό).
Και με τα μπερδέματα στις σχέσεις όπου ο άντρας θέλει την γυναίκα του, γυναίκα στο κρεβάτι, αλλά μαμά στο σπίτι και σε όλα τα αλλά, τι γίνεται με τις μαμάδες που θέλουν τον γιο τους μπέμπη αλλά και άντρα, αλλά μόνο μαζί τους;

Συνεχίζεται...

Ο Ωραίος και το Τέρας

2008-11-01T07:09:00.000-07:00

"Αυτό θα φορέσεις για να βγούμε?
Nα σε κοιτάει ο κάθε μαλάκας και να τον παίξει σπίτι του μετά? Ξέχνα το.»
Κοιτάς το -πραγματικά- απλό μπλουζάκι με V κόψιμο, και αναρωτιέσαι πόσες φορές τον έχει παίξει αυτός τελικά στη ανάμνηση μιας κοπέλας που έσκυψε στον δρόμο, ή στο ξεκούμπωτο κουμπί μιας συναδέλφου.

Άλλο αυτός…

Αυτός ειναι άντρας.
Εκεί που ο "μετροσέξουαλ" αγκαλιάζει και πολεμά την γυναίκα με τα ίδια όπλα που περιφρονεί, ο Νεάντερταλ θα πατήσει πόδι, θα σκίσει την γάτα, θα, θα, θα,...
Και σου γανώνει τον εγκέφαλο γιατι κατ' αυτόν ΟΛΟΙ θέλουν να σε γαμ*σουν και οφείλεις σαν καλή σύζυγος/ φιλενάδα, να μην φερθείς σαν που*άνα και να βάλεις την μπούργκα που σου παράγγειλε.
Κανονικά θα έπρεπε να είναι πανευτυχής που θα βγεις με τον γκέι φίλο σου, αλλά αυτός «Δεν τα καταλαβαίνει αυτά, είναι από χωρίο».
Νιώθει άβολα όταν έρχεται η «μπαλαρίνα»- όπως τον αποκαλεί , αλλά ντρέπεται να το παραδεχτεί, συνήθως.
Και θα σου πει ότι δεν έχει πρόβλημα. Το επιχείρημα του; Αφού μου αρέσουν οι λεσβίες.

Το καλό μ’ αυτόν τον τύπο όταν δεν μιλάει σαν αρχηγός, σαν «εγώ είμαι στρατηγός και τα λέω τσεκουράτα», όταν δεν τρως 15 ώρες την ημέρα να διεκδικείς το δικαίωμα στην εργασία, στην ψήφο και στην ύπαρξη, (πέρα από το να είσαι το προσωπικό του χανουμάκι / μαγείρισσα), ειναι η σεξουαλική του όρεξη.
Ότι θέλει,... θέλει.
Μπορεί να θέλει και με οτιδήποτε περπατάει, αλλά αυτό το παραβλέπουμε.

Αν είσαι και τυχερή, η θέληση συνδυάζεται και με κάποια εμπειρία, ξέρει τι θα πει «προκαταρτικά», ξέρει να κουνηθεί.
Αν δεν ξέρει, πρέπει να διαθέτεις την διπλωματία του Ανάν, για να τον φέρεις στον σωστό δρόμο (μωρό μου, αυτό ειναι ο αφαλός μου, αυτό που ψάχνεις είναι πιο κάτω), διότι μην ξεχνάμε ότι έχει και έναν υπέρμετρο εγωισμό.
Είπαμε, είναι Άντρας.
Ο Νεάντερταλ τύπος μπορεί να μην ενδιαφέρεται αν έχεις παχάκια, ιδρώτες, μυρωδιές και μάλιστα να τρελαίνεται εκεί που ο μετροσέξουαλ σιχαίνεται.
Δεν παύει όμως να ειναι Άντρας σε μια κοινωνία που απαιτεί από τις γυναίκες να βγουν από το σπίτι, να είναι χειραφετημένες, και όπως οι περισσότεροι του είδους του, κάπως πρέπει να επιβεβαιώσει την αίσθηση υπέροχης απέναντι στο αδύναμο θηλυκό.

Τουλάχιστον, στην προσπάθεια του αυτή, ρίχνετε καβγάδες και συνήθως, αν υπάρχει συναίσθημα, δημιουργείται πάθος.
Σου γαμάει την ψυχολογία, σε κάνει να νιώσεις αντικείμενο, αλλά τουλάχιστον ΠΟΘΗΤΟ αντικείμενο....
Δεν του περνά από το μυαλό ότι μπορεί να μην έχουμε αντίρρηση να είναι αυτός που αποφασίζει, να έχει τα ηνία, αρκεί να το αξίζει, και όχι πατώντας πάνω μας…
Tο παρουσιαστικό του, εξελίχτηκε με τα χρόνια.
Δεν είναι απαραίτητα μουστακαλής οικοδόμος ή νταλικέρης. Μπορεί να τον συναντήσεις οπουδήποτε, να φοράει σκουλαρίκια και η συμπεριφορά του να είναι γλυκιά σαν καραμέλα. Μπορεί να κλαίει με το παραμικρό.
Όμως τον καταλαβαίνεις σχετικά εύκολα. Στην πρώτη ευκαιρία που θα βρεθεί με τους φίλους του, δεν μπορεί, θα εκδηλωθεί.
Θα νιώσεις τα κόκαλα σου να τσακίζονται στο άβατο, στον αόρατο τοίχο που υψώνεται γύρω τους, στην λάμψη στα μάτια του στην σκέψη του να πάει να παίξει με τους φίλους του και την έχθρα / ενόχληση του στην ιδέα να έρθεις, έστω και μια φορά και συ, με τα «παιδιά».
Το χειρότερο βέβαια είναι να σου βγει νεάντερταλ ο trendy…
Ξέρεις, αυτός που στην αρχή πέρασες για γκέι. Αυτός ο νευρωτικός με τις κρέμες ημέρας, που ζει για να σου την «πει». Όσο πιο όμορφη και ποθητή, τόσο περισσότερο θα σε ανταγωνιστεί…Είσαι άλλωστε πρώτης τάξεως τρόπαιο, επιβεβαίωση ότι δεν είναι πλέον το σπυριάρικο σπασικλάκι που κοροϊδεύανε όλες στο σχολείο.

Είσαι το μέσο εκδίκησης, το payback. Συνήθως βγαίνει τα βράδια πάντα με πολύ κόσμο, μεγάλες παρέες. Γυναίκες κυρίως. Τις υπόλοιπες μέρες της ζωής του, τις περνάει στο γυμναστήριο. Είναι basically ερωτευμένος με τον εαυτό του. Νάρκισσος. Θα ακούσεις κατά πάσα πιθανότητα: « Ρε συ, έχεις κυτταρίτιδα, επιτρέπεται στην εποχή μας;» "Δεν θα τα έφτιαχνα ποτέ μαζί σου, εγώ θέλω την γυναίκα, γυναίκα.". «Ωραία η φίλη σου, για φώναξε την» ενώ 5 λεπτά πριν η γλώσσα του έπαιζε χόκεϊ με τις αμυγδαλές σου. Εσύ θα πληρώσεις για όλες όσες τον φτύσανε, κοροϊδέψανε, για το γεγονός ότι πιθανόν ήταν παρθένος μέχρι τα 30, γιατι ίσως τον πλήγωσε η μάνα του, γιατι όπως πιστεύει, σε σένα ήρθαν όλα εύκολα σ’ αυτήν την ζωή και λυσσάει από ζηλεια. Πιθανόν μισεί τις γυναίκες, την - και καλά - πλεονεκτική τους θέση σε αυτόν τον κόσμο και την επιρροή που έχουν πάνω του. Το να καυλώνει είναι προδοσία του εαυτού και παράδοση στον εχθρό. Ίσως και να φοβάται. Πίσω από μια υποτιθέμενη ειλικρίνεια, σου πετάει χολή στα μούτρα σου. Σου κουρελιάζει τα νεύρα και την ψυχή, αχρηστεύοντας με μιας, μια θηλυκότητα που θα μπορούσε να ξυπνήσει τον ήδη, μισό-κατεστραμμένο ανδρισμό του.

Ούτε άσπονδες φιλενάδες να ήσασταν. Ποιος την «είπε» σε ποιον... Φρίκη. Ότι θα 'ρχοταν η μέρα που θα έβρισκα τουs brutal τύπους, του γούστου μου...δεν το περίμενα. Αλλά απο το να έχω το βλαμμένο το intellectual με το ξυρισμένο πέος/ στήθος που μυρίζει πατσουλί, να μου γανώνει τον εγκέφαλο γιατί βρήκε τρίχες (στη γάμπα, στη μασχάλη, στο μ**νι, δεν έχει σημασία), ή να με κοιτάει με κριτικό μάτι επειδή έχω ψωμάκια, χίλιες φορές τον Νεάντερταλ που δεν ασχολείται με τέτοιες λεπτομέρειες και θέλει να με φάει ολόκληρη. Εδώ και τώρα. Ντυμένη, ιδρωμένη, ξαναμμένη. Απλά πράγματα. Και άσε τους άλλους να φοβούνται μην σπάσουν κάνα νύχι.

O κατάλληλος άνθρωπος δεν υπάρχει.

2008-11-01T07:07:00.000-07:00

"Φταίνε οι επιλογές σου".

Σε πόσους το χουμε πει αυτό και πόσες φορές δεν το χουμε ακούσει.
Ναι , οκ το καταλαβαίνω. Αν ο μπαμπάς μου ήταν αλκοολικός, τότε σε ένα πάρτυ, θα πάω κατευθείαν στον αλκοολικό, έχω διαβάσει τις μελέτες, έχω διαβάσει την ψυχολογία μου.

Προσπαθώ να κάνω τον άλλον να με αγαπήσει εκεί που απέτυχα στο σπίτι. Ακόμα κι αν τελικά μ αγαπάγανε, το τρίχρονο μέσα μου δεν είχε πάντα την λογική να εκλάβει κάποια πράγματα ως έχουν.
Οκ.
Αλλά όλα αυτά εν άγνοια μου.
Οι επιλογές μου.

Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς έπρεπε να ψάξω, τι ήταν αυτό που θα μου ταίριαζε. Ώσπου μια μέρα πφφφφ, όλα ήταν εύκολα.
Κοίταζα με έκπληξη έναν άνθρωπο που δεν γκρίνιαζε μόλις άνοιγε το μάτι του, έμεινα στήλη άλατος όταν εκδήλωνε την στοργή του δημόσια, και κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό που σηκώθηκε να πλύνει τα πιάτα του..

Άκουσα, τι συμβαίνει στο κεφάλι του, πρώτη φορά χωρίς να χρειαστεί καν να ρωτήσω, είδα κατανόηση στο βλέμμα και μια καλή διάθεση που έκανε μπαμ σε αντίθεση με όλα όσα είχα γνωρίσει ως τώρα Όχι επειδή τον ενέπνεα εγώ, επειδή με αγαπούσε. Όχι επειδή δεν βλεπότανε και δεν τον έπαιρνε να μην είναι καλός.
Επειδή έτσι ήταν η πάστα του, η στόφα του.
Και ξαφνικά κατάλαβα, ότι τελείως τυχαία, έπεσα σε μια καλή επιλογή.
Σαν μια λακκούβα στο δρόμο.

Από την άλλη, έτσι νόμιζα και για τον πρώην άντρα μου.
Obviously, αλλιώς δεν θα τον παντρευόμουν.
Η παγίδα με τον γάμο είναι η εξής.
Νομίζεις ότι αφού ο άλλος θέλει να παντρευτείτε, ότι έχει δει όλα τα στραβά σου, όλα αυτά που ενδόμυχα φοβάσαι ότι θα διώξουν και τον Γκάντι από δίπλα σου.

«Ξέρεις, δεν μπορώ να κοιμηθώ με κλειστό παράθυρο.»
«κανένα πρόβλημα»
«και τον χειμώνα»
«έχουμε ζεστά παπλώματα»

Και ξεθαρρεύεις.
«Δεν μ αρέσει να πλένω πιάτα»
«Έχουμε πλυντήριο πιάτων»

Λίγο- λίγο δείχνεις , δοκιμάζεις τα νερά μέχρι που αφήνεσαι τελείως και βάζεις και παραπανίσια.
« Ξεχνάω να πλύνω τα δόντια μου,…. μυρίζουν τα πόδια μου, ….Θέλω να κάθομαι πάντα στην ίδια θέση στο σινεμά, δε γουστάρω την μάνα σου,… έχω κλέψει στα 15…, απάτησα …. εγώ σκότωσα τον Κένεντι.. …χμμ δεν σε νοιάζει ε;»

Μα πόσο μ’ αγαπάει, σκέφτεσαι, και λες το «Ναι»
Και νιώθεις ευτυχής
Για καμιά δεκαριά δευτερόλεπτα.
Γιατι αμέσως μετά σκέφτεσαι ότι για να μην τον νοιάζουν τα δικά σου σκ*τα, τα δικά του πρέπει να είναι τρισχειρότερα.
Και αρχίζεις και αναρωτιέσαι μηπως τελικά, πιάστηκες κορόιδο.

Και ίσως να πιάστηκες αλλά όχι όπως το περίμενες.
Μπορεί να νόμιζε ότι δεν τον νοιάζουν.
Μπορεί να μην σε άκουγε καν.
Και τελικά όλο αυτό το” γάμος ίσον είδα ποιος είσαι και σε θέλω παρ’ αυτά”, γίνεται ένα πικρό ανέκδοτο.

Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, δεν υπάρχουν ιδανικοί σύντροφοι.
Το μόνο που υπάρχει, είναι η εσωτερική πυξίδα και η γνώση ότι μια σχέση μπορεί να προχωρήσει βασιζόμενη στις παραχωρήσεις, αλλά όχι στις υποχωρήσεις.
Έτσι μένεις ακέραιος, και κινείσαι σε έναν χορό με τον άλλον χωρίς να χάνεις κομμάτια του εαυτού σου.
Έτσι μαθαίνεις σιγά σιγά να ξεχωρίζεις τι λειτουργεί και τι όχι, και να κάνεις όλο και πιο σωστές επιλογές. Επιλογές καταστάσεων. Όχι ανθρώπων.
Επιλογές καταστάσεων που κατάλληλες για σένα και που λειτουργούν σαν φωλιά να έρθει να «κάτσει» το σωστό άτομο.

(apo fe-mail.gr)

Όταν τα φτιάχνει με την φίλη σου

2008-11-01T07:05:00.000-07:00

«Ο Ρένος τα έφτιαξε με την Ελένη.»

Η Σοφία, με μάτια κλαμένα καθόταν απέναντί μου. Είχε χωρίσει με τον Τάσο πριν 9 μήνες, όμως καταλάβαινα ακριβώς τι την είχε ενοχλήσει, και τι την πλήγωνε.
Αναμνήσεις με κατακλύσανε και ο γνώριμος κόμπος στο στομάχι, ξεχασμένος τόσο καιρό, επανήλθε, προς μεγάλη μου έκπληξη. Η Νατάσσα, η τρίτη κοπέλα της παρέας και επί 5 χρόνια κολλητή μου, έσκυψε μπροστά:
-«Πριν τρία χρόνια μετακόμιζα από το σπίτι, με το μωρό» άρχισε να διηγείται.

«Ο γάμος μου είχε προφανώς τελειώσει, όμως και οι δυο είχαμε κρεμαστεί από την ελπίδα ότι αν πηγαίναμε σε σύμβουλο, αν βάζαμε απόσταση μεταξύ μας, αν βρίσκαμε την δύναμη να συγχωρέσουμε και να ξεχάσουμε όσα είχαν γίνει μεταξύ μας, ίσως μια μέρα στο κοντινό μέλλον να μπορούσαμε να γιατρέψουμε τις πληγές μας και να συνεχίσουμε την ζωή μας. Μαζί και πάλι..»
Ρούφηξε μια γουλιά από τον καφέ της και κοίταξε την Σοφία. Δεν γνωρίζονταν καιρό αλλά είχαν συμπαθηθεί αμέσως..
«Μ’ αυτό το σκεπτικό μετακόμισα. Για δική μου αξιοπρέπεια, κάποια πράγματα δεν καταπίνονται εύκολα. Χρειαζόμουν χρόνο και χώρο να αποβάλλω τον θυμό και την πίκρα μου. Θεώρησα πολύ σημαντικό επίσης να του δώσω χώρο να καταλάβει τι θέλει, να πάρει μιαν ανάσα, φανταζόμουν-ίσως βλακωδώς- ότι το πρόβλημα ήταν ότι δυσκολευόταν πολύ να προσαρμοστεί στον νέο ρόλο του οικογενειάρχη και να παραδώσει την σκυτάλη στην επόμενη γενιά.»
Κοίταζα την Νατάσσα που περιέγραφε ένα κοινό συναίσθημα, κοινές σκέψεις. Όλες έχουμε την τάση να δικαιολογούμε και να θεωρούμε ότι οι άντρες οι δικοί μας, δεν είναι κάφροι, -αυτούς, τους παντρεύονται άλλες- ο δικός μας ο άντρας είναι ο άνθρωπος μας, που κάνει λάθη, χωρίς να το θέλει.
« Οι κουβέντες περί επανασύνδεσης ήταν μάλλον λόγια τρέλας, τύψεων, που ξεστομιστήκανε κάτω από τον πόνο του χωρισμού» συνέχισε η Νατάσσα
«γιατι σε λίγες εβδομάδες τα έφτιαξε με την Ράνια, μια φίλη μου.»

Η Σόφια την άκουγε με προσοχή. Εγώ ήξερα την ιστορία γιατι την είχα ζήσει μαζί με την Νατάσσα και δεν νομίζω να είχα δει άνθρωπο να υποφέρει τόσο στην ζωή μου. Ήταν όμως η πρώτη φορά που μιλούσε γι αυτό τόσο ανοιχτά.
«Κατάρρευσα.» περιέγραφε η Νατάσσα
«Ήταν το τελευταίο χτύπημα.
Η Ράνια ήξερε τι προσπαθούσα να κάνω, ότι δεν είχα παραδώσει τα όπλα στον γάμο μου, -ιδίως λόγω του παιδιού- ήξερε τι είχαμε πει με τον άντρα μου, την ελπίδα που είχαμε να τα καταφέρουμε»
Κοίταξε προς την Ακρόπολη, έψαχνε τις λέξεις της.
Πήρα εγώ τον λόγο.
-«Μια φίλη, είναι κάποια στην οποία λες, « ο κερατάς!» πάνω στα νεύρα σου, επειδή για 1000η φορά ξέχασε να πάρει το παλτό του από το στεγνοκαθαριστήριο ή αποκοιμήθηκε αφήνοντας το φαΐ στην φωτιά.».
«Είναι ο άνθρωπος με τον οποίο λες γελώντας τι έκανες χτες το βράδυ για πρώτη φορά, είναι ο άνθρωπος που θα σε παρηγορήσει όταν εκείνος θα βροντήξει την πόρτα και δεν θα εμφανιστεί όλη μέρα. Είναι ο άνθρωπος που βάζεις στην ζωή σου, στο σπίτι σου, θεατής της σχέσης σου και υποστηριχτής σου.»
Η Νατάσσα με κοίταξε-καταλαβαινόμασταν, και μετά κοιτάξαμε την Σοφία.
-«Εγώ δεν ανοίγομαι τόσο στις φίλες μου» αποκρίθηκε εκείνη.
-«Και είχε αποτέλεσμα;» την ρώτησα με παιχνιδιάρικο βλέμμα.
Η Σοφία με κοίταξε για λίγο σοκαρισμένη και μετά έσκασε στα γέλια. Γέλια που μεταμορφωθήκανε σχεδόν αμέσως σε κλάμα.
Έσκυψα να την πάρω αγκαλιά, και όταν ηρέμησε κάπως, η Νατάσσα συνέχισε την ιστορία της.
-«Την συμπαθούσα πολύ την Ράνια. Ήταν πολύ όμορφη και ανησυχούσα για κείνη..
Έβλεπα πολύ καλά ότι οι περισσότεροι άντρες δεν θα κοίταζαν παραπέρα από το ωραίο πρόσωπο, το στητό στήθος μέσα στο αβυσσαλέο ντεκολτέ. Θεωρούσα ότι είχε μια καλή ψυχή που θα περνούσε απαρατήρητη λόγω της ομορφιάς της, ότι θα ήταν «έπαθλο». Προσπαθούσα να της δώσω να καταλάβει ότι δεν χρειαζόταν να βάζει έντονο μεικ- απ, ούτε τόσο προκλητικά ρούχα, ήμουν προστατευτική απέναντι της όμως, και γω τα ίδια δεν έκανα στα 25 μου?»

Σταμάτησε για λίγο. Είχε γυρίσει πίσω στο παρελθόν και θυμόταν. Το πρόσωπο της φανέρωσε, το φάντασμα της τότε αγωνίας της, πριν επανέλθει στο τώρα με ένα τίναγμα του κεφαλιού.
«Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες πως το έμαθα, το ζητούμενο είναι ότι έγινε με τέτοιο τρόπο που με πρόσβαλλε και ήταν σαν αλάτι πάνω στην πληγή.
Ένιωθα βαθύτατα προδομένη.
Δεν το περίμενα από κείνη , αλλά σίγουρα δεν το περίμενα κι από ‘κεινον. Δεν ήμουν μια τυχαία σχέση, ήμουν η γυναίκα του, ήταν ένας γάμος, κάτι που για μένα είχε βαρύτητα. Δεν περίμενα και κάποιες αντιδράσεις γύρω μου. «Μα καλά, πως την έβαλες σπίτι σου;». Σαν να ήταν η τιμωρία μου - που δεν ήμουν πονηρή και δύσπιστη, σαν να ήταν ότι πιο φυσιολογικό να σου την φέρνει ο διπλανός σου.»
-« Και μένα, μου το χρεώνουν» αναφώνησε η Σοφία.
-«Μόλις το μάθε η μάνα μου, μου έριξε εμένα την ευθύνη, δεν είναι παράλογο να είσαι υπόλογος για τις πράξεις άλλων;» συμπλήρωσα εγώ
Είχα μείνει σκεφτική. Η κουβέντα αυτή μου έφερνε πολλά συναισθήματα στην επιφάνεια. Ο τρόπος που τελειώνεις μια σχέση καθορίζει όχι μόνο το ποιόν σου αλλά και το τι αναμνήσεις σου αφήνει και τις μελλοντικές σχέσεις σου με τον πρώην άντρα σου…
Μερικές φορές το τέλος γίνεται έτσι, που αναιρεί και την σχέση ολόκληρη στο μυαλό σου.
Είπα στα κορίτσια της σκέψεις μου.
Η Νατάσσα συμφώνησε: «Ήταν που ήταν δύσκολη η απώλεια των ονείρων, της ζωής που δεν θα είχα, είχα και το βάσανο του να ξυπνάω το πρωί και για λίγα λεπτά να αναρωτιέμαι που είμαι.
Μου έλειπε το σπίτι μου, μόνο που αυτό δεν υπήρχε πια.
Είχα χάσει τον δρόμο που είχαμε χαράξει, ένιωθα χαμένη σε αχαρτογράφητες περιοχές, δεν ήξερα προς τα πού να βαδίσω, ποια κατεύθυνση να πάρω. Έβλεπα εκείνον να συνεχίζει όμως, στο ίδιο μονοπάτι, το δικό μας, μόνο που με είχε αναπληρώσει. Σαν να ήμουν εγώ και το παιδί, το πρόχειρο, η πρόβα τζενεράλε και τώρα μπορούσε να κάνει τα όνειρα μας, με άλλη.
Αυτή δεν είχε πρόβλημα να περπατά στα δικά μου χνάρια και αυτό με γέμιζε αηδία και με τρόμαξε.»

Τράβηξε ένα τσιγάρο από την θήκη του και το άναψε.
«Σε χρόνο dt δημιουργήθηκε μια οικειότητα μεταξύ τους, ένα μοίρασμα σκέψεων, που έκανε εμένα την outsider, την θεατή της δικής τους σχέσης.
Και εκείνος δεν πρόσεχε, ίσα όσα φρόντιζε να με ενημερώνει για το πόσο πολύ ερωτευμένος ήταν, πόσο πολύ του στεκόμουν εμπόδιο στην νέα του ζωή. Πως πήγανε διακοπές εκεί που εμείς πήγαμε διακοπές, πως ήθελε να την παντρευτεί και άλλα κουλά.
Ενώ μέσα μου ήταν ακόμα ο άντρας μου, αυτό δεν είχε αλλάξει,
Είχε περάσει μόλις ένας μήνας που είχα μετακομίσει με κεινον να μου λέει ότι μ’ αγαπάει και ότι θα ξανακέρδιζε την οικογένεια του..»
Την κοιτάξαμε.
«Ναι, μόνο ένας μήνας, και περίμενε να πατήσω το κουμπάκι, αφού είχαμε «χωρίσει», μόνο που εγώ ένιωθα μόνο ότι είχα αλλάξει σπίτι.»
Περίμενα να δω αν θα πει για το γεγονός ότι εκείνος δεν έβλεπε και το παιδί εκείνη την περίοδο και το τι αγώνα έκανε εκείνη για να αποτρέψει το να νιώσει το μικρό την εγκατάλειψη. Όμως δεν μίλησε. Κάποια πράγματα πιθανόν θα πονάνε πάντα, ακόμα και αν σήμερα πατέρας και γιος είχαν σχέσεις.
Η Σοφία πήρε τον λόγο:
-«Αυτό που με πεθαίνει είναι ότι του είπε όλα όσα είχαμε πει πάνω από καφέδες, ασχέτως αν δεν είχα πει πολλά. Με τρελαίνει η σκέψη της απόλυτης προδοσίας της εμπιστοσύνης μου και η αντίδραση του. Πιστεύει ότι του είπε χωρίς να διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα.. Νιώθω ότι είμαι ένα τίποτα αφού και ο άντρας μου αλλά και η φίλη μου αποφάσισαν ότι δεν μου αξίζει ο παραμικρός σεβασμός, η παραμικρή αναγνώριση.»
Καταλαβαίναμε .
Θυμήθηκα τα δικά μου.
Την είχε πάει στην μητέρα του πριν κλείσουν 2 μήνες, για τις γιορτές. Όλο το σόι μαζεμένο. Η πεθερά μου, ο γαμπρός μου, τα ανίψια μου.
Πήρα τον λόγο.
-«Οι φίλοι μας και κυρίως οι δικοί του, δεν ξέρανε πως να αντιδράσουν όταν την έφερνε στα σπίτια τους.»
Εγώ δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, σκέφτηκα. Ήμουν θυμωμένη, πληγωμένη, αλλά συγκρατούσα την οργή μου λόγω του παιδιού.
«Απ’ ότι άκουγα, δεν ήταν και τόσο σπάνιο φαινόμενο, θα το ξεπερνούσα,» πρόσθεσα σαρκαστικά.
«Όμως εγώ ένιωθα θυματοποιημένη» συνέχισα, και δεν μπορούσα να τινάξω από πάνω μου το παράπονο, και την αίσθηση ότι η στάση της οικογένειας του και των φίλων του, (αλλά και της δικής μου που ποτέ δεν του είπε το παραμικρό) του έδιναν άλλοθι, και δεν τον έφερναν σε επαφή με το γεγονός ότι η στάση του ήταν απαράδεκτη. Αναρωτιόμουν αν ήμουν τόσο αντιπαθής ή αν ζούσα σε έναν κόσμο που αδιαφορούσε για ότι δεν συνέβαινε στο σπίτι του»
Η Νατάσσα συμφώνησε:- «Η αυτοπεποίθηση και η εικόνα του εαυτού σου, μπορούν να πάνε στο μηδέν. Ειδικά αν δεν έχεις στήριξη.»

Έσβησε το τσιγάρο της και ανασηκώθηκε.
«Όλο αυτό το διάστημα , έπρεπε να μεγαλώσω και ένα μωρό, θυμάσαι, ήσουν εκεί.» μου είπε
Έγνεφα με το κεφάλι. Ξέρω πόσο πολύ την πόναγε, ακόμα και σήμερα, που δεν χάρηκε τα πρώτα χρόνια του παιδιού της.
«Έπρεπε να σηκώνομαι από το κρεβάτι να φτιάξω κρέμα το πρωί, ενώ το μόνο που ήθελα ήταν να μην ξανανοίξω τα μάτια μου. Δεν ήθελα να νιώθει το παιδί την ταραχή μου και του «κρυβόμουν».Κρυβόμουν απ όλους, το σώμα περπατούσε, μιλούσε αλλά ήταν ένα άδειο κέλυφος…Είχα «μαζέψει» κάπου μέσα βαθιά, πληγωμένη. Κάπου που δεν μπορούσε κανείς να με φτάσει..»
Έκανε μια παύση, ήπιε μια γουλιά καφέ και κοίταξε την Σοφία. Τα μάτια της γυάλιζαν.
Απέφυγε να με κοιτάξει γιατι ήξερε ότι είχα βουρκώσει.
«Η λύπη, έβγαινε από ένα βαθύ σημείο της ψυχής μου και με σκέπαζε από μέσα έξω. Δεν είχα οργή, είχα νικηθεί.»
«Αναρωτιόμουν γιατι τόση αδιαφορία από την μια, και έχθρα στα όρια του μίσους, από την άλλη.» συνέχισε σκυμμένη μπροστά, με δυο ρυτίδες να αυλακώνουν τα φρύδια της.
«Δεν μπορούσα να καταλάβω, και έτσι πέρασα τον εαυτό μου από κόσκινο. Ήμουν καταπιεστική, κουραστική , αυταρχική, κακή νοικοκυρά, είχα κυτταρίτιδα, δεν βαφόμουν, τον απογοήτευσα, τον έδιωξα, πονούσε που ο γάμος δεν ήταν αυτό που περίμενε και ξέσπαγε. Τα χρεώθηκα όλα!»
Η Σοφία την κοίταζε σοκαρισμένη .

-« Ε όχι ρε Νατάσσα, είπαμε να βγάλεις κάτι θετικό απ όλη την ιστορία, να εξελιχτείς σαν άνθρωπος αλλά αυτό παραπάει.»
-«Έκανα την πιο αυστηρή αυτοκριτική.» απάντησε η Νατάσσα.
-« Μα αυτό δεν είναι αυτοκριτική!» φώναξε η Σοφία αγανακτισμένη.
«Έχεις πάρει το φτυάρι και θάβεσαι!»
Έπιασα το χέρι της Σοφίας.
-«Μην ξεχνάς ότι η Νατάσσα δεν είχε κανέναν στην Αθήνα, βασιζόταν στα πεθερικά της να της κρατήσουν το παΐδι για να δουλέψει και άκουγε καθημερινά εμμέσως, ότι εκείνη έφταιγε που χάλασε ο γάμος της. Και γω πέρασα το στάδιο όπου πίστεψα ότι ήταν φυσιολογικό να πάει ένας άντρας ένα ομορφότερο μοντέλο γυναίκας, αφού η εποχή μας είναι τόσο στραμμένη στην εξωτερική εμφάνιση και οι σχέσεις είναι επιπόλαιες.
Και γω χρέωσα στην ηλικία μου και στο τοπικό πάχος, πολλά, αλλά είναι μια περαστική τρέλα» διευκρίνισα.

-«Δεν μπορούσα να μπω σε πόλεμο. Ήμουν μάνα. Τα αισθήματα έχθρας έρχονταν σε πλήρη αντιπαράθεση με τα μητρικά ένστικτα » πρόσθεσε η Νατάσσα
«Δεν μπορούσα να πολεμήσω τον άνθρωπο με τον οποίο είχα κάνει παιδί. Θα τον έβλεπα για 20 χρόνια τουλάχιστον, έπρεπε να έχουμε πολιτισμένες σχέσεις, άσχετα αν δεν το επιδίωκε. Ίσως ήταν πιο εύκολο να εκφράσω τον θυμό μου πάνω μου παρά επάνω του. Κάτι που είχε σαν επακόλουθο να μην μπορώ να λειτουργήσω.
Έβαζα υπεράνθρωπη προσπάθεια στην διεκπεραίωση της καθημερινότητας. Ένα μπάνιο, μια βόλτα, τέτοια χαζά, μικρά που για μένα ήταν βουνό.
Δεν χρειαζόμουν γιατρό για να καταλάβω ότι είχα σοβαρή κατάθλιψη.»
«Ξεκίνησα θεραπεία με τον ψυχολόγο στον οποίο με πήγε η Lili, από κάπου χρειαζόμουν στήριξη.» Ένιωσα το χέρι της να σφίγγει το δικό μου ενώ μου χάριζε ένα λαμπερό χαμόγελο. Της έκλεισα το μάτι και συνέχισε.
«Χρειαζόμουν κάποιος να με κοιτάξει με μάτια κατανόησης. Ήθελα να κλάψω σε έναν ώμο που θα καταλάβαινε πόσο πολύ πονούσα. Αυτολύπηση, γιατι όχι; Ο κόσμος γύρω μου θεωρούσε φυσιολογικό φαινόμενο και πολύ διαδομένη την προδοσία, κάτι που με έκανε να νιώθω πολύ μόνη και να αμφιβάλλω για την κρίση μου.»
-«Ναι» φώναξε η Σοφία « Και σε μένα τα ίδια λένε: «Τα ‘φτιαξε με κοντινό σου άτομο; Ε και; Όλα τα γουρούνια ίδια είναι, οι άντρες έτσι είναι, παιδιά. Άμα δούνε γυναίκα, ξεχνάνε και γυναίκα και παιδί και όλα….Μα είναι δυνατόν;»
-«Δεν καταλαβαίνω αυτή την ανοχή και αυτήν την μείωση της προσωπικότητας των αντρών» πρόσθεσα και γω
« Σαν να ειναι καθυστερημένα, άτομα με ειδικές ανάγκες που δεν μπορείς να κρατήσεις υπόλογα για τις πράξεις τους. Αυτό το σκεπτικό μειώνει και κείνους αλλά και εμάς.»
Έπεσε σιγή. Η καθεμιά μας, χαμένη στην ιστορία της, σε αναμνήσεις που δεν θα ήθελε να έχει.
Επανήλθαμε στο παρόν.
Είχαμε κάνει πολύ δρόμο αυτά τα χρόνια.
Ειδικά η Νατάσσα που μέσο της θεραπείας βίωσε τον πόνο, την απώλεια, δεν τα έθαψε κάπου μέσα της να την στοιχειώνουν και ελευθερώθηκε από την όλη αρρωστημένη κατάσταση.

Κατάφερε να διαφοροποιηθεί από τις πράξεις του πρώην άντρα και της φίλης της, είδε τον εαυτό της ξεχωριστή οντότητα και η εικόνα του εαυτού της ξαναχτίστηκε, άσχετα με από το τι πίστευε εκείνος.
-« Κάποια στιγμή σταμάτησα να με βλέπω σαν θύμα, δεν ήμουν θυμα…» είπε η Νατάσσα σαν να διάβαζε τις σκέψεις μου. «Και κάθε μικρή νίκη που κατάφερνα στον επαγγελματικό τομέα, στην καθημερινή ζωή ήταν ένα βήμα προς την λύτρωση. Στην υπενθύμιση του ποια ήμουν Λειτουργούσα πάλι. Όταν ένα πρωί ξύπνησα και κατάλαβα ότι είχα ξεπεράσει τελείως τον άντρα μου, ένιωσα ανακούφιση. Με έτρωγε που δεν μπορούσα να πατήσω ένα κουμπάκι και να τον ξεπεράσω, να «μαζέψω» την αφοσίωση που είχε δική της βούληση, ακόμα και μετά από όλα όσα είχε κάνει. Οι τύψεις απέναντι στον εαυτό μου ως τότε με είχαν πεθάνει, και δεν βοηθούσαν στο να νιώσω περήφανη για τον εαυτό μου.
Όταν ξανά ερωτεύτηκα, ένιωσα ότι μέσα από όλη αυτήν την κατάσταση, τελικά βγήκα κερδισμένη, γιατι μέσα από την κατάρρευση των αξιών μου και ότι πίστευα ως σωστό εκείνη την στιγμή, κέρδισα μια κατανόηση της ανθρώπινης φύσης και του εαυτού μου. Πήγα από σίγουρη γυναίκα σε χαλί και στην διαδρομή αυτή, μέσα από την καταστροφή του Εγώ μου, ξεφορτώθηκα ότι δεν μου άρεσε στον εαυτό μου όταν με «ξαναέχτιζα»
Σκέφτηκα ότι είχε δίκιο, παλιά ήταν πιο δογματική, αυταρχική, πάντα με το «σωστό και λάθος» στο στόμα, αλλά δεν ξέρω αν άξιζε τον κόπο. Της είχε μείνει ένας φόβος για τους ανθρώπους και πληγές που ναι μεν κλείσανε, αλλά πονούσαν αραιά και που, όπως πονάνε κάποια παλιά χτυπήματα όταν βρέχει.
Η Νατάσσα συνέχισε να μιλάει, χαμογελώντας. Ήταν ευτυχισμένη που όλη αυτή η ιστορία ήταν πλέον στο παρελθόν της.
«Κατάλαβα ότι πληγώνουν οι προσδοκίες ουσιαστικά, Σοφία» έλεγε ενώ είχε σκύψει μπροστά
«Κανείς δεν σου εγγυάται ότι θα είναι αληθινός και τίμιος απέναντι σου. Αν αποφασίσεις να εμπιστευτείς κάποιον, είναι δική σου απόφαση.
Πήρα την ευθύνη του τι νιώθω και σταμάτησα να κλαίγομαι και να αναρωτιέμαι «πως μπόρεσαν να το κάνουν αυτό.»

Κοίταξα την Σοφία. Την εκνεύριζαν οι ψυχολογικές «αρλούμπες» όπως τις έλεγε.. Ήταν μια όμορφη γυναίκα, αρκετά εγωίστρια. Πιο εγωίστρια από μένα και την Νατάσσα. Ίσως εκείνη να έκανε την ίδια διαδρομή αλλά με διαφορετική έκβαση. Ίσως ο «πόλεμος» ο δικός της να κρατούσε πιο πολύ καιρό, με περισσότερα θύματα. Ίσως να έβρισκε τρόπο να καταπιεί τον εγωισμό της και να προχωρήσει παραπέρα, ρίχνοντας, όπως είχαμε κάνει και μεις, μαύρη πέτρα πίσω της.
-« Δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσω αυτήν την γυναίκα να πλησιάσει το παιδί μου!» φώναξε με οργή.
Χαμογέλασα. Το είχαμε περάσει όλες αυτό το συναίσθημα. Η Νατάσσα είχε και σοβαρούς λόγους αφού στην περίπτωση της, η πρώην φίλη της δεν το ήθελε και το ανταγωνιζόταν. Ήταν φανερό ότι η γυναίκα ήταν τελείως τρεις λαλούν και δυο χορεύουν.
Δεν μιλήσαμε στην Σοφία., ήταν ακόμα στο πρώτο στάδιο. Πονούσε.
Της έπιασα τα χέρια και έμεινα σιωπηλή. Πάνω απ όλα τώρα είχε ανάγκη να κλάψει , να ξεσπάσει το παράπονο, να εκφράσει τις φοβίες τις ότι κανείς τους δεν την αγάπησε πραγματικά.
Ακούγαμε πως το έμαθε, τι της είπανε, πως ένιωσε.
Όσο μιλούσε τα δάκρυα στερεύανε και τα μάτια σκληραίνανε.
Ήταν θυμωμένη.
Λογικό είναι.
-«Με την θεραπεία» είπα διστακτικά, «έμαθα ότι όταν ο σύντροφος μας μας προδίδει με την φίλη, την αδερφή μας, δεν είναι κάτι το τυχαίο.»
- «Τόσες γυναίκες υπάρχουν.» συμφώνησε και η Νατάσσα.
-«Άλλο η έλξη που νιώθει για ένα συγκεκριμένο δικό μας πρόσωπο-μπορεί να τύχει, αυτό δεν το ορίζει- και άλλο η απόφαση να δημιουργησει σχέση μαζί του.»
-«Το νιώθουμε σαν πράξη εχθρότητας και είναι λογικό, γιατι είναι πράξη εχθρότητας.» συμπλήρωσα και γω.
Η Σοφία ψέλλισε « Μα γιατι;»
Η Νατάσσα με πρόλαβε: «Είτε γιατι νιώθει καταδυναστευμένος –δικαιολογημένα η όχι-, είτε γιατι ήταν θυμωμένος- δικαιολογημένα ή όχι. Μην ασχολείσαι με τους λόγους του, είναι δικοί του. Όπως και να έχει, ένας άνθρωπος που μας αγαπάει δεν θα μπορούσε να μας πληγώσει έτσι.»
-«Αν το όλο ζήτημα ήταν ο δικός τους έρωτας, θα έβρισκαν ένα τρόπο να το χειριστούν με τακτ, με συμπόνια, αγάπη και προσοχή.» πρόσθεσα εγώ με την σειρά μου
Και αυτό ισχύει είτε πρόκειται για τον γάμο σου, την ερωτική σχέση σου, ή την φιλική σχέση σου».

Η Σοφία μας κοίταξε.
-«Τι να κάνω τώρα;»
-«Τίποτα.» της απάντησα.
-«Πως τίποτα, αστειεύεσαι;» με ρώτησε θυμωμένη
«Θα τους αφήσω να αλωνίζουν και να χαίρονται τον «έρωτα» τους; Δεν υπάρχει περίπτωση, πρώτα απ’ όλα αυτή θα μετανιώσει την ωρα και την στιγμή…»
-«Άσε τους μόνους, αντιμέτωπους με τους εαυτούς τους» την διέκοψα. «Ως τώρα εσύ ήσουν ο συνδετικός κρίκος. Μόλις αρχίσουν τα προβλήματα-γιατι όλα τα ζευγάρια έχουν προβλήματα- να μην υπάρχεις στον ορίζοντα για να μην τα ρίξουν επάνω σου. Μέχρι τώρα η συμπεριφορά τους δείχνει ότι «συμφωνούνε» ότι η σχέση τους μαζί σου ήταν ανούσια. Μην τους δώσεις την εύκολη διέξοδο. Μην ενωθούν μπροστά στον κοινό «εχθρό». Ας τους, θα βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους.»
-«Που το ξέρεις ότι θα τα βγάλουν;» με ρώτησε με δυσπιστία και πίκρα
-« Γιατι είναι η πάστα τους τέτοια.» της απάντησα.
-«Επειδή τα φτιάξανε;» με ρώτησε με δυσπιστία « Έχουμε χωρίσει , δεν μου χρωστάει κανείς τίποτα, και σεις το είπατε...»
« Είναι ερωτευμένοι.» πρόσθεσε και τα μάτια της βουρκώσανε.
-« Κανείς δεν σου χρωστάει τίποτα, αλλά ο καθένας το χρωστάει στον εαυτό του να κοιμάται καλά τα βραδιά. Μόνο άνθρωπος που έχει χάσει την επαφή με την συνείδηση του και την καρδιά του δεν ενοχλείται πια. Αν ήταν αγνό συναίσθημα του ενός προς τον άλλον, θα το είχαν χειριστεί διαφορετικά.»
Με κοίταζε, δεν πολύ καταλάβαινε.
Αναστέναξα.
«Πριν πολλά χρόνια τελείωσα μια μακροχρόνια σχέση.» Η Νατάσσα έγειρε και αυτή να ακούσει. «Δεν ήμουν ευτυχισμένη και τον είχα ξεπεράσει. Ένα απόγευμα, λίγες εβδομάδες αργότερα, με πήρε τηλέφωνο μια κοινή μας φίλη και με ρώτησε αν θα με πείραζε να βγει μαζί του. Δεν απόρησα με κεινον, ήταν το στυλ του και ένας από τους λόγους που χώρισα. Απόρησα με κείνη που ενώ ήξερε τι συνέβαινε, μιλούσαμε, άκουγε τα παράπονα μου, έβλεπε τι έκανε- αφού μια από τις «αμαρτίες» του ήταν μια άλλη φίλη της,… και παρ όλα αυτά…ενδιαφερόταν.. Της είπα ότι δεν είχα πρόβλημα και το εννοούσα. Ήταν δική της η ζωή και δικές της οι επιλογές. Το κομμάτι που με αφορούσε είχε λυθεί πριν καν δημιουργηθεί, γιατι με πήρε τηλέφωνο.
Με ενημέρωσε, μου έδωσε την άξια που πίστευα ότι είχα στην σχέση μας, με σεβάστηκε..»
Κοίταξα την Σοφία, η αντιπαράθεση του παραδείγματος την βοήθησε να καταλάβει τι ήθελα να πω.
«Αυτό έδειξε πάστα ανθρώπου που σκέφτεται πριν ενεργήσει και που οι κινήσεις έχουν βαρύτητα» συνέχισα. «Έδειξε ότι η σχέση τους είχε να κάνει με κείνους, όχι με μένα.
Τελικά παντρευτήκανε, και αν το σκεφτείς, δεν είναι έκπληξη.» είπα χαμογελώντας
-« Ξέρεις αν στην περίπτωση μου, είχε γίνει αργότερα» πρόσθεσε η Νατάσσα δαγκώνοντας ένα σάντουιτς « …και αν είχαμε χωρίσει πραγματικά και ουσιαστικά, μα είχε προλάβει πενθήσει τον γάμο μας και να είχαν δείξει ανθρωπιά απέναντι σε μένα και τον μικρό, δεν νομίζω ότι θα είχα πρόβλημα ούτε γω…αλλά έτσι όπως έγινε ήταν ένα λουτρό αίματος.»
Η Νατάσσα έτρωγε όλο όρεξη. Τι διαφορετική εικόνα με αυτήν που έβλεπα για 2 χρόνια! Είχε απώλειες, αλλά είχε βγει πιο δυνατή από την ιστορία.
Όπως και γω, όπως θα γινόταν και η Σοφία.
Η Νατάσσα με κοίταξε και τα μάτια της γυαλίζανε από ζωή.
Η Σοφία φύσηξε την μύτη της.
-« Ξέρω ότι θεωρείται δεδομένο φαινόμενο, αλλά πονάει πολύ.»
-«Το ξέρω» της απάντησα απαλά
« Και αυτό είναι και το ζητούμενο πολλές φορές.»
Είτε γίνεται συνειδητά, ή όχι.

(fe-mail.gr)

Mην τον σκοτίζεις!

2008-11-01T07:03:00.000-07:00

Μην τον σκοτίζεις κοριτσάκι μου, ακόμα δεν κατάλαβες πόσο διαφορετικά από σένα σκέφτεται;

Βλέπει το στόμα σου να ανοιγοκλείνει και το μόνο που εύχεται είναι να τελειώνει και αυτή η διαδικασία, η αναγκαία, και τόσο κουραστική.

Αν μπορούσε, ούτε φλερτ θα είχε, ούτε εστιατόρια, σινεμάδες και να ακούει το δράμα σου που δεν βρήκες την φίλη σου να πάτε για ψώνια, ή το πόσο σε μισεί η σκύλα η προϊσταμένη σου.

Δεν τα θέλει όλα αυτά, ουσιαστικά ένα στα γρήγορα θέλει να ρίξει, και πίσω στις ασχολίες του. Στο μπάσκετ, στους φίλους του, στην δουλειά του, στην μάνα του…. σε οτιδήποτε.

Είναι όπως ένα ποτήρι νερό. Είναι Θειο και υψίστης σημασίας όταν διψάς, και αναγκαίο -φυσικά- για την ζωή, κανείς δεν αμφισβητεί την δεδομένη αξία του… αλλά δεν θα πιάσεις και κουβέντα με την βρύση.

Μπορεί η βρύση να νιώθει σημαντική.

Μάλιστα μερικές, καλλιεργούν την σημασία τους.
Πως θα πλύνεις χωρίς εμένα;
Πως θα ζούσες χωρίς εμένα;

Όταν ακούει εκείνος τις 3 λέξεις «πρέπει να μιλήσουμε»,
σκέφτεται γρήγορα - γρήγορα, ότι αν κάτσει και κάνει πως ακούει για κανενα 10λεπτο, ίσως όλο αυτό τελειώσει σχετικά γρήγορα και προλάβει να δει τις ειδήσεις των 9, ή το μπάσκετ…ή την τσόντα στο filmnet.

Μαζέψου, γλωσσού.

Μάθε την θέση σου. Δεν σε κερατώνει, ενώ θα μπορούσε, χωρίς καμία συνέπεια, ανέχεται την γκρίνια της μάνας του που δεν σε χωνεύει, τον χλευασμό των φίλων του, και πως δείχνεις την ευγνωμοσύνη σου;
Δεν έχεις ευγνωμοσύνη, θες παραπάνω, θες την αμέριστη προσοχή του, να τον ελέγχεις, να σου λέει την κάθε σκέψη του, γαντζώνεις τα νύχια σου μέσα στο κεφάλι του και θες να πρωτοστατείς εκεί μέσα, σαν άλλη attention whore.
Ε ποτέ.

Λίγο σκληρό όλο αυτό;
Κι όμως το βλέπεις το σκληρό πρόσωπο στους καυγάδες…όταν σε κατηγορεί για τα μύρια…

Δεν είναι ότι δεν σε αγαπάει, απλά, ήρθε στον κόσμο τούτο και του ανήκει, όπως είναι φυσικό και νιώθουν έτσι όλα τα παιδιά, ακόμα και συ κάποτε ένιωθες έτσι πριν ανακαλύψεις ότι πρέπει να συνυπάρξεις με άλλους και ότι οι υπόλοιποι δεν υπάρχουν για τις ανάγκες σου.
Και μπορεί να είναι καλός, μια ψυχή από τις λίγες, μπορεί να είναι καλλιεργημένος, μπορεί να είναι ο τέλειος «άντρας.»

Όμως μέσα του ριζωμένη βαθιά, είναι η γαλούχηση μιας μητέρας που ποτέ δεν του έμαθε ότι υπάρχουν και άλλοι γύρω του, μιας κοινωνίας που ποτέ δεν του έμαθε να σέβεται την γυναίκα, ουσιαστικα… και να το εκδηλώνει ζητώντας της πιο λίγα και απαιτώντας ακόμα λιγότερα, μια νοοτροπία ενός ανθρώπου, που στα δύσκολα, δεν σκέφτεται τον πόνο τον δικό σου αλλά ότι παίζει ο Ολυμπιακός, και αυτός κάθεται και μαλ*κίζεται.

Γιατί πιστεύει ότι και συ, σαν και κείνος, θες να περάσει το δικό σου.

Και μένεις εσύ γλωσσού μου , να κλαις με δάκρυα ποτάμια και να αναρωτιέσαι γιατί.
Μα δεν σου είπε κανείς ότι δεν είστε ίδιοι;
Ναι ξέρω…θεωρητικά είστε.
Θεωρητικά...!.
Δεν θα πληρωθείς ομως το ίδιο… Οταν τελειώσεις την δουλειά, δεν δικαιούσαι ένα έτοιμο ζεστό πιάτο φαΐ και να απλώσεις τα πόδια σου στο τραπεζάκι, κάποιος πρέπει να φροντίσει τα παιδιά, το σπίτι, τον σκύλο…

Η μέρα σου δεν τελειώνει και δεν μετριέται με τις ίδιες ώρες.
Η «χρησιμότητά σου» η ομορφιά σου, η ερωτική ζωή σου, έχει ημερομηνία λήξης.

Θες να σου πω και κάτι άλλο, πιο τραβηγμένο, αλλά πολύ διαδεδομένο;
Κάτι που εσύ μέσα από το δικό σου πρίσμα δεν διανοείσαι αλλά θα αναγνωρίσεις, κοιτώντας απλά γύρω σου;

Κάποιοι άντρες δηλωμένοι μη ομοφυλόφιλοι,
το ρίξανε στο νυχτερινό περπάτημα, με άντρες.

Τι με κοιτάς; Δεν το ήξερες;

Μπορεί να νιώθεις λιγότερο απειλούμενη από αυτό το γεγονός κατηγοριοποιώντας τους, βάζοντας τους στο περιθώριο του κόσμου σου…όμως η αλήθεια είναι διαφορετική, τα γεγονότα το αποδεικνύουν..

Και ο πιο καλλιεργημένος άνθρωπος, και ο πιο καλός, μπορεί στο σεξ να έχει βίτσια ή αντιθέτως να μην έχει φραγμούς, προτιμήσεις.
Διακρίσεις.

Έχει μια λογική…
Ο άντρας δεν θα σου ζαλίσει τον έρωτα όπως μια γυναίκα, δε χρειάζεται να τον βγάλεις έξω, να προσέξεις τις ευαισθησίες του, να προσέξεις τα ρούχα του, να τον σαγηνεύσεις, γοητεύσεις, γλιτώνεις οοοοολη αυτήν την φασαρία.
Είναι άμεσο, γρήγορο και αποτελεσματικό.

Τα κομπιούτερ παίρνουν φωτιά τα βράδια στα chat.
«Θες;»
«Θέλω»
«Που και τι ώρα?»
«Εκεί σε μια ώρα.»

Και φεύγει να πάρει τσιγάρα, λείπει για ένα μισάωρο. Τόσο παίρνει. Τόσο χρειάζεται.
Επί της ουσίας, μια ξαλαφρωση.
Τόσο απλά.
Σαν ένα ποτήρι νερό, μια ζεστή μέρα.

(fe-mail.gr)

Τo παιδί μιας άλλης

2008-11-01T06:58:00.000-07:00

15:03
Την κοίταζε και δεν ήξερε τι άλλο να κάνει. Μόλις το είχε μάθει. Κάπου μέσα του ένιωθε ανακουφισμένος, τέρμα τα ψέματα, οι αγωνίες, ό,τι ήταν να γίνει θα γίνει.
Δεν ήταν αυτός ο κακός άλλωστε, είχε πέσει θύμα.
Η άλλη τον εκβίαζε και για να προστατέψει την γυναίκα του δεν μπορούσε να της πει την αλήθεια. Δεν του περνούσε από το μυαλό ότι προστάτευε τον εαυτό του ουσιαστικά.

Η γυναίκα του…
Δεν τολμούσε να την κοιτάξει. Φοβόταν.
Τι θα έκανε;
Θα τον άφηνε, θα διαλυόταν το σπίτι του; Θα βρισκόταν να βλέπει το παιδί του κάθε σαββατοκύριακο; Θα ήταν μόνος αντιμέτωπος με την άλλη και την εγκυμοσύνη της;
«Συγχώρεσε με» γονάτισε στα πόδια της γυναίκας του, τρομαγμένος.
Σαν παιδί στην παντοδύναμη μητέρα που όλα τα φτιάχνει μετά την αταξία του.
«Σ’ αγαπάω» της είπε. Πριν λίγες μέρες τις είχε πει το ακριβώς αντίθετο και είχε δει πόσο την είχε πονέσει, αλλά αυτήν την στιγμή, οι τύψεις, ο φόβος την έκαναν να φαντάζει πανέμορφη, άπιαστη, καλή. Η ίδια που τον απωθούσε πριν, τώρα ήταν ό,τι πιο φωτεινό και πιο κοντινό στον Θεό. Τον έκανε να κουρνιάζει στην αγκαλιά της ζητώντας καταφύγιο, να κρύβεται πίσω από την ίδια δύναμη που μισούσε πάνω της γιατί του υπενθύμιζε τις δικές του αδυναμίες.
Έκλεισε τα μάτια, σκέφτηκε ότι όλοι θα τον κατηγορούσαν, και ένιωσε την καρδιά του να σταματά.
«Σ’ αγαπάω, σ’ αγαπάω, σ’ αγαπάω» έκλαιγε αγκαλιάζοντας την, γονατιστός, περιμένοντας κάποια αντίδρασή της, όπως ο πιστός περιμένει ένα σημάδι από τον ουρανό, ότι εισακούστηκαν οι προσευχές του.

Και το πίστευε. Ξαφνικά έβλεπε ξανά σε κείνη όλα όσα είχε δει στις αρχές, το πόσο όμορφη ήταν, το πόσο πονόψυχη, ξαφνικά την έβλεπε ξανά εκεί, στο βάθρο από το οποίο είχε πέσει, στο βάθρο από το οποίο είχε κάνει τόσες προσπάθειες να την ρίξει, όταν ανακάλυψε ότι είχε και κείνη αδυναμίες.
Πόσο χαζός υπήρξε, τα διέλυσε όλα. Για ένα πήδημα.
Αν γινόταν ένα θαύμα να σωθεί ο γάμος του, να μην χάσει το παιδί του, θα έβαζε την ψυχή του όλη στην προσπάθεια να κάνει την γυναίκα του ευτυχισμένη.

Αρκεί να έφευγε ο εφιάλτης. Συνέχισε τα νοερά παζάρια όπως όλοι οι καταδικασμένοι, με κλειστά μάτια που δεν εμπόδιζαν τα δάκρυα του.

15:03
Εκείνη τον κοίταζε, δεν ένιωθε τίποτα.
Ήταν τόσα πολλά αυτά που την βομβαρδίζανε, που καθόταν εκεί, ανήμπορη να αντιδράσει.

Η απιστία είναι ήδη κάτι άσχημο και δύσκολο να συγχωρεθεί σε ένα γάμο, και κάτι που δεν ξεπερνιέται ποτέ μέσα στην ψυχή σου…όμως ο καιρός απαλύνει, βοηθάει να ξεχάσεις, αν το θέλεις πολύ…και κείνη είχε κάνει πολλές προσπάθειες ήδη. Μέσα σε μια στιγμή είχε μάθει ότι η σχέση του δεν είχε τελειώσει, ότι όλες οι προσπάθειες που έκανε να βρεθούνε κοντά και να ξεπεράσουν την απιστία του τον τελευταίο καιρό, ήταν μονόπλευρες, ο εξευτελισμός της, το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του γάμου της. Και τώρα θα γινόταν δεύτερη φορά μπαμπάς μέσα σε μόλις 9 μήνες, το δικό τους το παιδί θα είχε άλλο αδερφάκι, αλλά όχι από το δικό της σώμα. Την έπιασε τρέλα στην σκέψη. Αν γεννιόταν αυτό το παιδί, δεν θα ξεχνούσε ποτέ, θα υπήρχε μόνιμη υπενθύμιση, ο πόνος και η πικρά θα την συντρόφευαν σε όλη της την ζωή. Υπέφερε ο εγωισμός της, η αξιοπρέπεια της, η καρδιά της
Τον πέταξε από τα πόδια της.
«Σήκω και φέρσου σαν άντρας!»
Έκλαιγε
Εκείνη όμως δεν είχε ρίξει δάκρυ ακόμα. Αυτό θα γινόταν μετά, μόνη της το βράδυ, ή όταν θα είχε λυθεί αυτό το πρόβλημα…έπρεπε να γίνει κάτι να φύγει από την ζωή της αυτό το πράγμα, δεν άντεχε να το αντιμετωπίσει.
«Της είπες ότι την αγαπάς.»
Δεν τον ρώτησε ευθέως αν την αγαπούσε, δεν άντεχε να ακούσει λεπτομέρειες.
«’Όχι, όχι σου ορκίζομαι» απάντησε με λυγμούς.«Της είπες ότι την αγαπάς γι’ αυτό θέλει να το κρατήσει. Μόνο σ’ αυτήν την περίπτωση θα επέμενε, πιστεύει ότι την αγαπάς. Θα πας και θα της πεις ότι της είπες ψέματα, ότι της πούλησες έρωτα για να την ρίξεις.»
«Δεν της είπα ότι την αγαπάω, δεν την αγαπάω.» Κειτόταν στο πάτωμα σαν 5χρονο που είχε κολλήσει στην δικαιολογία του.

Έχανε την ψυχραιμία της. Έβλεπε μια πιθανή λύση να φύγει «αυτό», να μπορέσει να φτιάξει τα πάντα όπως ήταν πριν, το μυαλό της κάτω από το σοκ έχανε την ουσία.
Να πάει εκείνη να την αντιμετωπίσει; Να της πει ότι αρκετά ανέχτηκε την εισβολή στο σπίτι της; Ότι ανέχτηκε την 8μηνη σχέση τους, αλλά ως εδώ; Να το παίξει άνετη και να της κλονίσει την πεποίθηση ότι βρήκε τον αληθινό έρωτα στο πρόσωπό του;
Τον αληθινό έρωτα….τον δικό της έρωτα.
Κοίταξε στην κούνια το μωρό τους. Την έπιασε ρίγος, άρχισε να τρέμει.
Ποιος ήταν αυτός με τον οποίο έκανε παιδί μαζί του; Πως έκανε τον γάμο τους ανέκδοτο;
Πώς επέτρεψε να την μετατρέψει σε μια γυναίκα γεμάτη πίκρα και θυμό και μίσος;

Δεν υπήρχε γυρισμός πια.
Για να ξεπεραστεί, να συγχωρεθεί, να φύγει από την ζωή της «αυτό» έπρεπε να φύγει εκείνος.
Κρατήθηκε από τον τοίχο. Δεν μπορούσε να δείξει αδυναμία, όχι σε κείνον που της έκανε τόσο κακό, θα χαιρόταν που υπάρχει «άνοιγμα», για τους δικούς του εγωιστικούς λόγους…. τα μάτια της βούρκωσαν και στιγμιαία ένιωσε ότι θα λύγιζε. Υπέφερε, ήθελε όσο τίποτα να την έπαιρνε αγκαλιά, να την αγαπούσε, να την καταλάβαινε, να είχε η ζωή της νόημα ξανά… όλα αυτά να ήταν ένας εφιάλτης που θα τελείωνε, τώρα.
Και όχι κάτι που θα την συντρόφευε σε όλη της την ζωή.

13:05
Μόλις είχε κάνει το τεστ εγκυμοσύνης και είχε κλείσει το τηλέφωνο μαζί του.

Ήταν πολύ απογοητευμένη.
Από την ημέρα που του είπε ότι μάλλον ήταν έγκυος, είχε αλλάξει, και είχαν φτάσει σε σημείο να «χωρίσουν». Εκείνος δεν ήθελε την εγκυμοσύνη, εκείνη ναι, γιατί ήταν καρπός της αγάπης τους.
Γιατί φοβόταν την γυναίκα του τόσο;
Τι θα του έκανε πια;
Αφού δεν την αγαπούσε, και ένιωθε δυστυχισμένος και καταπιεσμένος μαζί της…
Φοβόταν τον κόσμο;

Μα αν εκείνη άντεχε να αντιμετωπίσει τον κόσμο που θα την έβλεπε
σαν αντροχωρίστρα και θα ήταν μαζί, εκείνος γιατί της φερόταν εχθρικά;
Θυμήθηκε πως την κοίταζε, το χέρι του στο πρόσωπο της, και έκλεισε τα μάτια.
Αν αυτό δεν ήταν αγάπη, δεν ξέρει τι ήταν.
Ηθελημένα δεν σκεφτόταν ότι πιθανόν με τον ίδιο τρόπο να κοίταζε και να χάιδευε την γυναίκα του, ίσως στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν.
Για κείνη, τα πράγματα ήταν απλά. Η δική τους σχέση, η κρυφή, μπορούσε πλέον να δει το φως του ήλιου.. Σιχαινόταν τις αναβολές του, τις εξηγήσεις του γιατί δεν μπορούσε να μιλήσει με την γυναίκα του ακόμα. Γιατί πήγε μαζί της διακοπές αφού της είχε πει ότι ο γάμος τους είχε τελειώσει.
«Για το παιδί.» Της είχε πει.
Ε, τώρα θα είχε και κείνη παιδί.

Θα είχε δικαιώματα στον άντρα που αγαπούσε.
Θα ήταν η νέα σύζυγος. Η νέα οικογένεια.
Ένα Χ στο παρελθόν, ήταν ένα πρόχειρο, μια πρόβα γάμου, τώρα θα ζούσαν την πραγματική παραμυθένια ζωή.
Αρκεί μόνο να έβρισκε το θάρρος να περάσει αυτόν τον σκόπελο μαζί της, θα ανακάλυπτε ότι μετά την μπόρα, εκείνη θα είναι δίπλα του, για πάντα.
Αρνήθηκε να ασχοληθεί με τις φωνούλες που της έλεγαν ότι αν όλα ήταν τόσο ρόδινα, δεν θα της είχε κλείσει το τηλέφωνο ουρλιάζοντας ότι τον εκβιάζει.
Το απέδωσε στο σοκ, όταν του αποκρίθηκε ότι είτε μαζί του είτε χωρίς εκείνον, θα κρατούσε το παιδί. Ένα παιδί απόδειξη ότι την αγαπάει, την αγάπησε, ότι μπορεί εκείνη να υπήρξε στην σκιά, αλλά υπήρξε.
Το δικό τους ζευγάρι ήταν το πραγματικό, το αληθινό. Ο γάμος του ήταν το ανέκδοτο, το ψέμα, το τυπικό.
Όχι η δική τους σχέση.
Εκείνη ήταν η αληθινή του αγάπη.(fe-mail.gr)

Ανάμεσα σε δύο γυναίκες

2008-11-01T06:55:00.000-07:00

Κοίταξε την πλάτη του καθώς απομακρυνόταν προς την πόρτα. Δεν γύρισε να την κοιτάξει όσο και αν εκείνη το έλπιζε. Ο ήχος της μοναξιάς θα αντηχούσε σε λίγο με το κλείσιμο της πόρτας πίσω του.

Ένιωσε μόνη, εγκαταλελειμμένη, γυμνή στο κρεβάτι όπου πριν λίγο είχαν κάνει παθιασμένα έρωτα και τον είχε, όλο δικό της. Μέσα της.
Πόσο θα ήθελε να μείνει το βράδυ, να κοιμηθεί στην αγκαλιά του.
Να τον έβλεπε να ερχόταν σπίτι της και να χαλάρωνε, να έβγαζε τα παπούτσια του, να ένιωθε ότι ερχόταν σε δικό του μέρος, λιμανάκι.
Ήταν πάντα επισκέπτης.
Φαντάστηκε ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που τον έβλεπε. Η καρδιά της σφίχτηκε και η ανάσα της κόπηκε.

Και να γυρίσει σε τι;

Σ’ όλους αυτούς εκεί έξω που με χυδαία έκφραση και βλέμμα στο πρώτο πεντάλεπτο της λέγανε πόσο «γ*μησιμη» ή και «μη γ*μησιμη» ήταν;
Να φύγει να πάει προς τα πού;
Σκέφτηκε τα χέρια του, το βλέμμα του. τα λόγια του.
Την αγαπούσε, πρέπει να την αγαπούσε, αλλιώς γιατί καθότανε;
Ειδικά με τις τόσες ανασφάλειες και σκηνές ζηλοτυπίας που του έκανε.
Ίσως κατά βάθος δεν του συγχώρεσε ποτέ που δεν της είπε από την αρχή την αλήθεια και της στέρησε το δικαίωμα επιλογής.
Δεν του συγχώρεσε που μέσα στο μυαλό της ήταν ίσοι και με μια κίνηση ανακάλυψε ότι η σχέση τους ήταν άνιση. Γιατί μπορεί να μην είχε επιλογή όταν ξεκίνησε, όταν έμαθε όμως την αλήθεια, είχε την επιλογή να φύγει, αλλά δεν το άντεξε, δεν μπόρεσε.
Είχε επενδύσει, είχε ερωτευτεί.
Κρεμάστηκε από τα λόγια του, το βλέμμα του, και αφέθηκε σε ένα ταξίδι που θα είχε άσχημο τέλος.
Το ήξερε.
Δεν του συγχώρεσε επίσης ότι δεν ήταν εκεί γι αυτήν, στις χαρές της, αλλά ειδικά στις δύσκολες στιγμές της.

Μόνη ενώ όλοι είναι με αυτούς που αγαπάνε.

Ένιωθε θυμό.
Για τον εαυτό της, για εκείνον, και μια ζήλια, έναν φθόνο που της έτρωγε την ψυχή. Ήθελε να τον δει να τρώει τα μούτρα του, να τον έσωζε, να την είχε ανάγκη.
Να μην τον είχε ανάγκη εκείνη.
Της έλεγε πόσο σημαντική του ήταν αλλά τα λόγια του ηχούσαν τζούφια, οι πράξεις του δεν είχαν βαρύτητα, ουσία.
Στην αρχή, τον πίστευε, τον στήριζε, δεν ήθελε να πιστέψει ότι τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά, πιο «κλισέ».

Όσο περνούσε ο καιρός όμως, τόσο έβλεπε την πλάτη του να φεύγει, τόσο έβλεπε εκείνος την δική της σε στάσεις ερωτικές και ψαγμένες, και τόσο ένιωθε την ψυχή της να αδειάζει περιμένοντας να ξαναβρεί τον άνθρωπο που είχε ερωτευτεί, αυτόν που της χάιδευε το μάγουλο, και έλαμπε το πρόσωπό του μόλις έμπαινε στο σπίτι.
Ζήλευε και αγωνιούσε κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο. Αν θα ήταν αυτή και θα της τον έπαιρνε μακριά της.
Και δεν είχε δικαίωμα να πει τίποτα. Αν δεν της άρεσε ας μην καθότανε.
Βαφόταν έφτιαχνε τα μαλλιά της και προσπαθούσε με τα μόνα όπλα που είχε, να κερδίσει μια μάχη επιφανειακή.
Ας κέρδιζε αυτή με το μεγαλύτερο στήθος, ένα πράγμα.
Πήρε αγκαλιά το μαξιλάρι και έδιωξε τις σκέψεις της. Μπορεί για τον κόσμο να ήταν η κακιά, να μην έβρισκε ποτέ παρηγοριά που κοιμάται, τρώει, ζει μόνη της, με ένα φάντασμα, αλλά τουλάχιστον, όταν ερχόταν, ερχόταν γιατί την ήθελε, εκείνη.
Η τουλάχιστον έτσι έπειθε τον εαυτό της.
Πλησίαζε τα τριάντα και ήξερε πια ότι αυτήν η σχέση δεν θα είχε μέλλον. Η πίεση του κοινωνικού περιγύρου στο να κάνει οικογένεια δυσκόλευε τα πράγματα. Δεν μπορούσε να τον συστήσει σε φίλους, να πάνε μια επίσκεψη, ήταν το σκοτεινό μυστικό του. Πότε έγινε αυτό;
Δεν μπορούσε να του πει τι ονειρεύονταν για την ζωή της, δεν τον αφορούσε. Δεν μπορούσε ούτε να σχεδιάσει μια μελλοντική εκδρομή. Ζούσε μόνο το τώρα περιμένοντας ψίχουλα αγάπης.
Αγνόησε τον πονοκέφαλο που την περιτριγύριζε και αποφάσισε να του στείλει ένα μήνυμα στο κινητό.
«σ αγαπώ» όχι, ας μην δείξω τόση αδυναμία
«ως την επόμενη φορά.» Όχι όχι
«Θα μου λείψεις.» «Πάω μια βόλτα, αν με πάρεις.» Λες και θα την έπαιρνε.
Έκλεισε το κινητό της απογοητευμένη.
Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού, ανήμπορη να επικοινωνήσει το παραμικρό μαζί του, νιώθοντας ντροπή για τα συναισθήματά της.
Χαμένη, χωρίς καθαρή αίσθηση ταυτότητας και εικόνας του εαυτού της.
«Πρέπει να ξαναβρώ τον εαυτό μου, τις ισορροπίες μου»
...........

Κοίταξε την πλάτη του καθώς απομακρυνόταν προς την πόρτα. Γύρισε το κεφάλι της , δεν ήθελε να τον κοιτάξει. Ήξερε ότι εκείνος δεν θα γυρνούσε το κεφάλι του, όσο και αν εκείνη το έλπιζε. Ο ήχος της μοναξιάς θα αντηχούσε σε λίγο με το κλείσιμο της πόρτας πίσω του.

Κλακ.
Το στομάχι της κόμπος. Τον είχε ρωτήσει που θα πάει (και μισούσε τον εαυτό της γι αυτό) και της είχε απαντήσει αδιάφορα «έξω».
Ήθελε να τον ρωτήσει περισσότερα όμως δεν τολμούσε.
Έβαλε φαγητό στα παιδιά και συγκράτησε την αγωνία της, με αποτέλεσμα να ρίξει τα πιάτα κάτω.
Όπως έσκυψε κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Είχε δίκιο όταν της είπε ότι έφταιγε εκείνη. Είχε παχύνει από την εγκυμοσύνη και όσο και να βαφόταν ή να έφτιαχνε τα μαλλιά της, μέσα σε 5 λεπτά γινόταν χάλια. Λίγο οι δουλειές , λίγο το μωρό, λίγο οι εντάσεις των τελευταίων μηνών, δεν ένιωθε καλά ούτε είχε διάθεση να «αρέσει». Να αγοράσει μια αποδοχή και μια αγάπη που θεωρούσε ως τότε, δεδομένη.
Αυτό που την έκαιγε είναι αν θα πήγαινε να την βρει, εκείνη.
Της είχε πει ότι είχε τελειώσει. Αλλά…
Δεν τολμούσε να τον ρωτήσει, δεν ήθελε να την φέρει πάλι ανάμεσα τους αν την είχε βγάλει από την ζωή του, δεν ήθελε να του το χτυπάει.
Όμως αυτό το «έξω», την έτρωγε.
Γιατί δεν την έπαιρνε μαζί του, να ξεσκάσουν λίγο; Δεν ήθελε την παρέα της, ήταν εκατομμύρια έτη φωτός από το νεαρό ζευγάρι που κοιταζόταν στα μάτια όλο ελπίδα και έρωτα την πρώτη νύχτα του γάμου τους.
Κοίταξε να δει αν θα έκανε μπάνιο, αν θα έβαζε άρωμα.
«Κατάντησα κατίνα» σκέφτηκε με πίκρα.
Θα τον έπαιρνε αργότερα τηλέφωνο, να δει αν θα ακουγόταν μουσική, θόρυβος,-όχι ότι σήμαινε τίποτα αυτό.

Ένιωθε την μοναξιά, την πίκρα την ζήλια να της τρώει τα σωθικά. Δεν καταλάβαινε κανείς έτσι κι αλλιώς. Τι περιμένεις αφού άφησες τον εαυτό σου τόσο;; Σκέψου τα παιδιά σου, μην διαλύσεις το σπίτι σου Και μέσα σε όλα αυτά ο πόνος της.
Οι άντρες έτσι είναι. Τι περιμένεις αφού του το συγχώρεσες και έμεινες;

“Περίμενα να με αγαπήσει για μένα, είτε πάθαινα ατύχημα και έχανα το μισό μου πρόσωπο, είτε γερνούσα, έτσι δεν περιγράφουν όλοι την αγάπη; Περίμενα να παλέψουμε στις δύσκολες στιγμές, να προστατεύουμε ο ένας τον άλλον. Να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας και να μας επισκέπτονται τα εγγόνια μας, να τι περίμενα.
Όχι να ανακαλύπτω ερωτικά γράμματα και να με βλέπω μέλος ενός τρίγωνου, όχι να καταλαβαίνω ότι η αγάπη του είναι με όρους και τόσο ρηχή. Όχι να εξευτελίζεται ότι ζήσαμε.»
Όποτε χτυπούσε το τηλέφωνο, αγωνιούσε, αν θα ήταν αυτή. Αν υπήρχε εκεί έξω ένας ολόκληρος κόσμος συναισθημάτων, λέξεων, χωρίς εκείνη.
Αν όταν του μιλούσε τα λόγια της φεύγανε από το δωμάτιό τους και έμπαιναν σε μια άλλη κρεβατοκάμαρα.
Ήθελε να τον δει να σπάει τα μούτρα του, να της ζητάει συγχώρεση , αγάπη , βοήθεια, όμως δεν είχε ανάγκη από τίποτα.
Έλεγε ότι την αγαπούσε αλλά αναρωτιόταν τι σοι αγάπη ήταν αυτή και αν έμενε γιατί ο κόσμος δεν θα καταλάβαινε, αν επειδή έτσι έπρεπε, γιατί όσο να’ναι, είναι βαβούρα να μετακομίζεις…
Σήκωσε το κινητό. Τι να του πει;
«Τι ώρα θα γυρίσεις;» όχι, είναι σαν να του κάνει έλεγχο
«Πως περνάς;» όχι….ούτε με ανάλαφρο ύφος δεν θα το πίστευε.
«Μου λείπεις;»
Ένιωσε το κάψιμο και το βούλιαγμα στο στομάχι της πιο έντονα ακόμα.
Μια σκέψη της ερχόταν στο μυαλό.
«Που είσαι;»
Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού, ανήμπορη να επικοινωνήσει το παραμικρό μαζί του, νιώθοντας ντροπή για τα συναισθήματά της.
Χαμένη, χωρίς καθαρή αίσθηση ταυτότητας και εικόνας του εαυτού της.
Βαθιά πληγωμένη

(fe-mail.gr)

Η σχέση της "πρώην" με την "επόμενη"

2008-11-01T06:53:00.000-07:00

"θελω να με συμπαθησει η πρωην του"
Με αφορμή ένα mail αναγνώστριας.

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να αναρωτηθείς ποιος είναι ο λόγος που αποζητάς κάτι τέτοιο.

Θες να σε συμπαθήσει για να μην βάλει λόγια στο παιδί και κατά συνέπεια επηρεαστεί η σχέση σου με τον φίλο σου; Θέλεις να σε συμπαθήσει για να μην είναι απειλή;
Αν απαντήσεις ναι σε κάποια από αυτές τις ερωτήσεις, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην πρώην, ή στην νυν, αλλά μέσα σου.
Στην δική σου ανασφάλεια.Η μόνη κάπως αποδεκτή απάντηση είναι: Για την αρμονική σχέση όλων ώστε το παιδί να μην υποφέρει και να μπορούμε να συνεχίσουμε τις ζωές μας. Ιδού λοιπόν κάποιοι γενικοί «κανόνες» αν είσαι η επόμενη, αυτή που έχει σχέση με τον πατέρα του παιδιού.
Να συνειδητοποιήσεις ότι εκείνος και εκείνη, πάντα θα έχουν κάποιο είδος σχέσης, είτε αρνητική , είτε θετική στην οποία δεν καλείσαι να πάρεις το μέρος κανενός. Δεν σε αφορά.
2) Η σχέση σου με το παιδί τους είναι κάτι παραπάνω από babysitter. Τίποτα άλλο. Και να μην σ' ενοχλεί. Δεν μπορείς να πάρεις πρωτοβουλίες, γιατί δεν είσαι ούτε κηδεμόνας ούτε υπεύθυνη γι αυτό.
3) Δεν ασχολείσαι με το τι κάνει η πρώην, δεν συγκρίνεσαι αν είσαι πιο όμορφη, αν εκείνη είναι ψηλή, κοντή, καλή χαζή…Αν νιώθεις μειονεκτικά ή υπεροχή, είσαι σε λάθος σχέση για λάθος λόγους.
4) Δεν ανταγωνίζεσαι το παιδί τους, δεν προσπαθείς να τραβήξεις τον πατέρα μακριά.
5) Δεν έχεις άποψη για το ποσά χρήματα της δίνει, ακόμα και αν αυτός γκρινιάζει και δεν ζείτε άνετα. Αύριο μπορεί να είσαι εσύ με ένα μωρό στην αγκαλιά και δεν θα σου άρεσε να ανακατευτεί η επόμενη που θα πάρει θέση στο κρεβάτι του.
6) Της φέρεσαι με σεβασμό ευγένεια και κρατάς τυπικές αποστάσεις. Δεν έχεις τίποτα να χωρίσεις μαζί της.

Oι γυναίκες που παντρεύονται χωρισμένους με παιδιά, αν έχουν μεγάλη καρδιά και σιγουριά στον εαυτό τους, μπορεί να είναι απίστευτη βοήθεια στην αποκατάσταση σχέσεων πατεράδων παιδιών και πρώην συζύγων. Σχέσεις που είχαν ίσως υποστεί ρήγματα.

Όμως υπάρχουν και οι άλλες, που δεν αντέχουν το μοίρασμα, το να περνάνε σε δεύτερη μοίρα μπροστά στο παιδί και στην προοπτική ότι πάντα θα υπάρχει κάτι μεταξύ των πρώην συζύγων.

Αυτές μάχονται συνήθως πιο πολύ την πρώην και μιλάνε σαν όσα προηγήθηκαν με το ζευγάρι, να τα έκαναν σε κείνες.

Το να ξεκινήσεις σχέση με γονιό, θέλει μικρό εγωισμό και μεγάλη καρδιά, άσχετα αν συνήθως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Μικρά κακομαθημένα κοριτσάκια εμπλέκονται σε καταστάσεις που εκ των πραγμάτων ο πατέρας δεν μπορεί να δοθεί εκατό τις εκατό και αρχίζει μια πάλη…η οποία δίνει απογοητεύσεις, αν εκείνος δεν επηρεαστεί, ή ικανοποιήσεις, αν εκείνος επιλέξει σε κάθε μάχη, την ερωτική του σύντροφο. Δημιουργώντας έτσι βαθιά ρήγματα στην σχέση του με τα παιδιά του.
Το θέμα χρειάζεται μεγάλη ωριμότητα και αυτογνωσία.
Αν είσαι η πρώην γυναίκα, αναρωτήσου, αν έχεις ακόμα μέσα σου κάποια αισθήματα, αν τον θες ακόμα, αν σε ενοχλεί ότι εκείνος έφτιαξε την ζωή του ενώ εσύ με ένα παιδί, που να τα προλάβεις όλα, κλπ.
Η μόνη καλή απάντηση είναι : Αυτή η γυναίκα θα κρατάει το παιδί μου κάποιες ώρες, και θέλω ο μικρος/η, να νιώθει ευπροσδεκτος/η, και ότι τον/την αγαπάνε.
Δεν θέλω να δημιουργήσω αρνητικά συναισθήματα που θα καλεστεί να πληρώσει το παιδί.Κάποιοι γενικοί κανόνες.
1) Δεν παίρνεις τηλέφωνο τον πρώην άντρα σου κάθε τρεις και λίγο και για ψύλλου πήδημα, σέβεσαι την προσωπική του ζωή.

2) Δεν συγκρίνεσαι με την νέα σύντροφο και δεν συγκρίνεις το πως ζούνε εκείνοι και συ αντίστοιχα. Οι ζωές τους είναι χώρια από την δική σου.

3) Μιλάς με τον πρώην σύζυγο σου όσον αφορά το παιδί -και ευχαριστείς την κοπέλα αν τύχει να ασχοληθεί. Δεν είναι υποχρεωμένη.

4) Δεν μιλάς άσχημα για τον πρώην σύντροφο σου. (Εκείνη δεν ανακάλυψε ακόμα τι μαλάκας είναι)

5)Κρατάς τυπικές σχέσεις ευγένειας, αύριο μπορεί να παντρευτούν και τα παιδιά τους να είναι αδέρφια του δικού σου παιδιού.

6) Αν έχεις πρόβλημα με την παραπάνω προοπτική, προσπαθείς να το λύσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται μέσω θεραπείας, πρέπει να φτάσεις σε ένα σημείο όπου σε αφήνει αδιάφορη το αν ο πρώην σου θα ξαναπαντρευτεί η όχι, στην χειρότερη. Στην καλύτερη να χαρείς, άλλωστε έζησες και αγάπησες αυτόν τον άνθρωπο κάποια χρόνια, ας είναι ευτυχισμένος για να κάνει και το παιδί σου ευτυχισμένο.

7) Δεν ανακατεύεις το παιδί σε καμία σκέψη, διαμάχη, κατάσταση.

Έχουμε γεμίσει τρίγωνα και γυναίκες που σκοτώνονται με άντρες απόντες, χωρίς ιδιαίτερη προσωπικότητα. Η μια τραβάει από κει, η άλλη από την άλλη.
Είναι κρίμα να υπάρχουν άνθρωποι με πολιτισμό και καλή διάθεση και οι καταστάσεις να ξεφεύγουν επειδή κάποιοι από το τρίγωνο έχουν άλυτα δικά τους προβλήματα.

Φερθείτε με ευγένεια και καλοσύνη στον πρώην σας, στην πρώην σας. Θα είναι στην ζωή σας για πολλά χρόνια ακόμα. Φερθείτε με ευγένεια και σεβασμό στην πρώην του, στην κοπέλα του, πάνε πακέτο με την όλη κατάσταση.

Καλό κουράγιο.

(fe-mail.gr)

Δεν κοιμόμαστε μαζί

2008-11-01T06:51:00.000-07:00

Δεν κοιμόμαστε πια μαζί
29 Απριλίου 2008 | 10:01 πμ

...από τη " Lili"

Όλο και περισσότερα ζευγάρια χάνουν την σωματική επαφή τους μετά από ένα διάστημα και οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι.

Ένας από αυτούς είναι η συνεχόμενη απόρριψη που εκδηλώνει ο ένας στον άλλον μέσα από τις συζητήσεις του, χωρίς να το καταλαβαίνει.

Η απόρριψη μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορους τρόπους, από το να μην συμμετέχει ο ένας καθόλου στην συζήτηση και να ακούει με αφηρημάδα, έως το να κριτικάρει φανερά τα ενδιαφέροντα, τους φίλους και τις επιλογές του άλλου.

Μ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται εσώτερα αρνητικά συναισθήματα που αρχίζουν να εκδηλώνονται με τρόπους που μεγαλώνουν την απόσταση μεταξύ του ζευγαριού.

Άλλο πρόβλημα της έκφρασης, είναι αυτή που σμιλεύει την σχέση από ερωτική σε σχέση μάνας- γιου, ένα φαινόμενο διαδομένο παντού αλλά ιδιαίτερα στην Ελλάδα.
Όταν του θυμίζουμε να πάρει τα κλειδιά του, κάθε φορά που αναλαμβάνουμε κάτι που είναι δική του ευθύνη, δεν φερόμαστε σαν γυναίκα του.
Σκεφτείτε το λίγο, του περνάμε υποσυνείδητα το μήνυμα ότι δεν μπορεί μόνος του να κάνει και το πιο απλό πράγμα, τον αποδυναμώνουμε και η σχέση γεμίζει πάλι με ανεκδήλωτα αρνητικά συναισθήματα.
Εκείνος θέλει μεν την φροντίδα όπως τον φρόντιζε η μαμά του (πλύσιμο, μαγείρεμα κλπ), κάτι που καθιστά δύσκολο το να επανέρθουν κάποιες λογικές ισορροπίες, θέλει όμως και να νιώθει άντρας, κάτι που και για μας τις γυναίκες είναι βασικό.

Όλες μας σχεδόν, μεγαλώσαμε με την ιδέα του άντρα ιππότη, που μας προστατεύει, μας προσέχει, μας καταλαβαίνει. Όλες θέλουμε να κοιμηθούμε με τον άντρα, όχι το κακομαθημένο παιδί που δεν μας υπολογίζει και δεν είναι ικανός να ψωνίσει ούτε ένα σαμπουάν.

Όταν έρχεται ένα παιδί, οι μη υγιείς ισορροπίες αυτού του είδους παύουν να λειτουργούν. Το ζευγάρι καλείται να αλλάξει ρόλους. Δεν υπάρχει πια ζευγάρι.
Πρέπει όλοι να βρουν την θέση τους στην καινούργια κατάσταση.

Και πολλοί δεν το αντέχουν.
Δεν αντέχουν τις ευθύνες, την ιδέα του να δώσουν την σκυτάλη στο παιδί και να περάσουν στον κόσμο των γονιών, ένα βήμα πιο κοντά στα γεράματα και στην θνησιμότητα, ή πολύ απλά δεν αντέχουν τα ξενύχτια και τα χρέη.

Οι γυναίκες από την άλλη καλούνται να γίνουν χίλια κομμάτια. Μάνα σύζυγος, ερωμένη νοικοκυρά και εργαζόμενη με πολύ περισσότερη πίεση από αυτή που νιώθει ένας άντρας ο οποίος και κακός πατέρας να είναι, η κοινωνία έχει την απάντηση:
“E, οι άντρες όλοι ίδιοι είναι…»
Σας καλύπτει εσάς αυτό;
Εμένα προσωπικά όχι. Το θεωρώ προσβλητικό και για κείνους και για μας και νομίζω το έχω ξαναγράψει στο παρελθόν.

Το να συμβιώνεις είναι δύσκολο.
Όσο επιθυμείς τον άλλον τα πράγματα καταπίνονται εύκολα.
Δυστυχώς όμως η φύση δεν είχε προβλέψει τριακονταετή γάμο μεταξύ των αντρών και γυναικών. Είμαστε διαφορετικοί και αυτό δείχνει διαφορετικό ρόλο για τον καθένα.

Οι γυναίκες έχουν την καλύτερη σεξουαλική περίοδο τους μεταξύ 30 και σαράντα και οι άντρες την δεκαετία 20-30.

Οι γυναίκες αργούν και έχουν διαφορετικό τύπο οργασμού. Οι γυναίκες επιθυμούν αυτόν που σέβονται και θαυμάζουν κι ας μην βλέπεται.

Οι άντρες χρειάζονται μερικές φορές μόνο μια τρύπα στον τοίχο και δυο χείλια από την άλλη, κι ας είναι οποιαδήποτε άσχημης, αρκεί να μην το δουν.

Γιατί οι άντρες λειτουργούν διαφορετικά στο σεξ από τις γυναίκες.

Και όσο και να αγαπάς το τέλειο σώμα της γυναίκας σου, όσο και να αγαπάς την γυναίκα σου, το σώμα της κάποια στιγμή θα το βαρεθείς, δεν υπάρχει τίποτα που δεν ανακάλυψες, τίποτα που δεν σου δόθηκε, και τα σώματα των άλλων γυναικών δεν περνάνε απαρατήρητα.
Βλέπεις το στήθος της απέναντι κοπέλας πριν καν δεις την φάτσα της. Πιάνεις με την άκρη του ματιού την 19χρονη που σκύβει να φτιάξει το παπούτσι της, μένουν οι εικόνες μέσα στο μυαλό σου και μπορεί και να ξανασκεφτείς αυτές τις εικόνες μετά, είτε με την γυναίκα σου είτε μόνος.
Και καμιά φορά αυτά λειτουργούν και θετικά, και υπάρχει σεξουαλική ζωή. Είναι στον άνθρωπο.

Οι πιο πολλοί όμως βλέπουν τι υπάρχει εκεί έξω, βλέπουν τι τους περιμένει μέσα στον γάμο (πάνες, ευθύνες, φασαρία ) και όπως οι γυναίκες, επιζητούν τον ρομαντισμό, νιώθουν την έλλειψη του κυνηγιού, του ερεθισμού, νιώθουν γέροι, πεθαμένοι και διψάνε για ανανέωση.
Και αυτό ισχύει και για τις γυναίκες φυσικά.
Όλοι το νιώθουν.

Το πώς θα συμπε- ριφερθείς μετά, είναι θέμα χαρακτήρα. Φεύγεις ή μένεις, και αργά ή γρήγορα, πιάνεις εραστή ή ερωμένη. Δεν χρειάζεται να σκας στον καβγά, έχεις τον άλλον να σε περιμένει.

Μερικές φορές δημιουργείς κι εσύ η ίδια τον καβγά για να φύγεις από το σπίτι.
Δεν χρειάζεται να ακούς τι σου λέει η γυναίκα σου, εσύ τουλάχιστον έμεινες να αντεπεξέλθεις στις υποχρεώσεις σου, δεν θα κάτσεις να κάνεις και συζητήσεις.

Και μέσα σε όλα αυτά…το ζευγάρι που κάποτε κοιτούσε ο ένας τον άλλον στα μάτια, τι απέγινε; Τα αχόρταγα χέρια που αγκάλιαζαν, χάιδευαν, πίεζαν, γιατί δεν ακουμπάνε πια το ένα το άλλο;

Ο χρόνος φέρνει στην σχέση αναπόφευκτες αλλαγές, και μερικές φορές συμβαδίζουν με την ηλικία μας. Ο έρωτας φέρνει δυο ανθρώπους κοντά, δημιουργεί αναμνήσεις και αν χειριστεί σωστά, δημιουργεί το δέσιμο και την φωλιά για την αγάπη. Η αγάπη ανθεί με εποικοδομητικά σχόλια και σεβασμό στον άλλον.

Η αγάπη είναι το αίσθημα ότι ανήκεις με αυτόν τον άνθρωπο, η ασφάλεια που πηγάζει, η ηρεμία, η πληρότητα.
Και η αγάπη δημιουργεί επιθυμία ένωσης…όσες φορές και να είδες το σώμα της, όσες φορές και να είδε το δικό σου, όσο και να χαλάσει…ο έρωτας είναι το μέσο δυο ανθρώπων να γίνουν για λίγο ένα, και να νιώσουν πληρότητα.

Τουλάχιστον, αυτή ήταν η αρχική ιδέα.

(fe-mail.gr)

Το δικό μου το παιδί;

2008-11-01T06:48:00.000-07:00

«Με κοίταξε, ξέρεις πώς, λίγο λοξά.. Φορούσε ένα άσπρο αμάνικο μπλουζάκι και είχε τέλειο σώμα.

Αλλά αυτό που με έφτιαχνε, ήταν η σιγουριά του. Χαμογέλασε, άναψε ένα τσιγάρο και μου είπε «Πάμε να φύγουμε».
Κι εγώ ακολούθησα. Σαν αρνί. Δεν είχα καμία άμυνα.

Το ξέρεις αυτό το συναίσθημα, όταν ερωτεύεσαι κεραυνοβόλα και δεν βγαίνεις από το σπίτι για μέρες,… απλά παραγγέλνεις φαγητό και ζεις μες την ευτυχία.
Είχα απέναντι μου ένα ζευγάρι μάτια, που με κοιτούσαν με έξαψη, με πάθος για ζωή, με διάθεση για έρωτα και προσπαθούσα να αντεπεξέλθω στις προσδοκίες τους.

Η ανεπαίσθητη λύπη στο βάθος του βλέμματος με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι υπήρχε στ’ αλήθεια μόνο μια προσδοκία. Να καταλάβω.
Φυσικά και το ήξερα το συναίσθημα. Είχα μάθει να το φοβάμαι και να το προσέχω γιατί ήταν ένα συναίσθημα που κατέστρεφε την σχέση από την αρχή.

Είχα μάθει με τον δύσκολο τρόπο, ότι έπρεπε να βάζω χαλινάρι και να μην πέφτω γρήγορα στο κρεβάτι, πριν γνωρίσω λίγο τον άλλον.

Όποτε ναι, καταλάβαινα, και υπό άλλες συνθήκες θα έλεγα… «Περίμενε λίγο, μην βιάζεσαι…μην σαμποτάρεις μια μελλοντική σχέση με το να την κάψεις σε δευτερόλεπτα».

Όμως σ αυτήν την περίπτωση δεν μπορούσα να το πω, γιατί πέρα από το γεγονός ότι τα λόγια αυτά, μου ήταν οικεία μέσα από την θηλυκότητα και την γυναικεία οπτική γωνία, -την συναισθηματική, ρομαντική -…ο συνομιλητής μου δεν έπαυε να είναι άντρας και να συμπεριφέρεται στο σεξ, σαν άντρας.

Αν ήταν γυναίκα, θα έλεγα, να μην επενδύσεις συναισθηματικά τόσο γρήγορα, όμως, δεν ήταν.
Η σκοτεινή πλευρά του σεξ μεταξύ αντρών, είναι ότι είναι πολύ εύκολο, πολύ άμεσο και χωρίς πολλά λόγια.

Δεν χρειάζεται να προσποιηθείς ότι σε ενδιαφέρουν αυτά που λέει η άλλη, ούτε καν να βγεις ραντεβού. Ρωτήστε να μάθετε για τα dark rooms, τα glory holes, τα chat rooms…
Ο άντρας όσο γκέι και να είναι, δεν παύει να το κάνει σαν άντρας.

”Θες;
Θέλω, Φύγαμε….Γεια.”

Θυμήθηκα μια άλλη συζήτηση που είχα κάνει.
«Ο δικός μου ο γιος αποκλείεται να βγει αδερφή:»
«Που το ξέρεις άνθρωπέ μου;»
«Γιατί θα τον μεγαλώσω σωστά»
Δεν ήξερα τι να πρώτο ρωτήσω.
Πιστεύεις ότι όλα περνάνε από το δικό σου χέρι; Κι αν είναι έτσι και δεν τα καταφέρεις, πώς θα νιώσει το παιδί σου που δεν το δέχεσαι όπως είναι; Πιστεύεις ότι η σεξουαλικότητα του παιδιού σου σε αφορά άμεσα;
«Φυσικά», μου απάντησε.
«Τότε κάτσε μαζί του στο κρεβάτι να του δίνεις και οδηγίες»

Καταλαβαίνω τους γονείς που θεωρούν δική τους αποτυχία αν το παιδί τους κλέψει και δεν δείξει μετάνοια…είναι λογικό να σκεφτείς ότι δεν το ανάθρεψες σωστά.
«Και στην ομοφυλοφιλία αναρωτιέσαι αν ήσουν πολύ δεσποτική σαν μάνα ή ανύπαρκτος σαν πατέρας…μετά είναι και ο κόσμος…»
Άκουγα την εξήγηση της φίλης μου.
Είχε μια λογική. Ήμουν 38 χρονών και ανεξάρτητη όλη μου την ζωή, όμως μέσα μου ξέρω ότι αν αύριο ανακάλυπτα ότι μου αρέσουν οι γυναίκες, ο πατέρας μου θα με απειλούσε, θα με εκβίαζε συναισθηματικά και υλικά και στο τέλος μπορεί και να πάθαινε κανένα εγκεφαλικό.
Ήμουν ελεύθερη να πάρω κάποιες αποφάσεις για την ζωή μου; Ή έπρεπε να παλέψω με όλον το κόσμο για τα αυτονόητα;
Ανάσανα με ανακούφιση, που δεν είχα και αυτό το σταυρό να κουβαλήσω.
Μια άλλη φίλη ήταν και αυτή, έντονη.
«Αδερφή ο γιος μου; Θα πεθάνω.»
Γιατί; για τα εγγόνια;
«Μα να τον παίρνει σαν γυναίκα;»

Γέλασα.
«Μπορεί και να τον δίνει, βρε Σοφία.»
Με κεραυνοβόλησε με το βλέμμα. Δεν μπορούσε ούτε να αστειευτεί. Και αναρωτήθηκα πραγματικά αν αυτό είχε σχέση με την δική της σεξουαλική συμπεριφορά, με το πόσο θεωρούσε ίσως τον άντρα κυνηγό ανώτερο και την γυναίκα θήραμα, …θύμα;

Αναρωτήθηκα αν σαν γονιός καταλάβαινε ότι αποτύγχανε, βάζοντας τα δικά της θέλω και πιστεύω πάνω από το βασικότερο, το οποίο είναι να τα προστατεύουμε, να τους μάθουμε να είναι καλοί άνθρωποι, και να τους στηρίξουμε σε ότι γίνονται, είτε είναι απόφασή τους, είτε η φύση τους.

Μπορεί η ομοφυλοφιλία να είναι κάτι που «σπάει» στο παιδί όταν αναπτύσσεται. Μπορεί να είναι κάτι μεταφυσικό, βιολογικό, τεχνικό. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα των τόσων ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και μηχανών (άκουσα κάπου και δεν το διασταύρωσα ότι στο ναυτικό, το πλήρωμα ενός πλοίου ως επί το πλείστον, κάνει κορίτσια γιατί η τεχνολογία επηρεάζει το σπέρμα). Μπορεί να έχει να κάνει με την μετενσάρκωση και το πέρασμα από γυναίκα σε άντρα και τούμπαλιν. Μπορεί να είναι ο τρόπος της φύσης να φέρει μια ισορροπία στον υπερπληθυσμό. Μπορεί να είναι φταίξιμο του Αϊ Βασίλη, ξέρω ‘γω;

Το πώς νιώθω όμως και το τι πιστεύω είναι άσχετο και αδιάφορο, γιατί δεν είμαι γκέι και δεν αντιμετωπίζω την ζωή και τα προβλήματα τους. Προβλήματα που τους δημιουργεί η κοινωνία. Δεν είμαι γκέι, δεν μπορώ να ξέρω. Πώς είναι, τι νιώθεις, πώς ζεις.
Και αυτό ισχύει ακόμα και αν είναι γκέι το παιδί σου.
Δεν ξέρεις, δεν είσαι εσύ. Δεν σου ανήκει. Δεν είσαι παντογνώστης ούτε αφεντικό του.
Μπορείς μόνο να σταθείς δίπλα στα δύσκολα, είτε καταλαβαίνεις είτε όχι, είτε σου αρέσει είτε όχι.
Γιατί εσύ και ο εγωισμός σου δεν είστε ευπρόσδεκτοι.
Μόνο η μαμά του, ο μπαμπάς του…
Αυτούς χρειάζεται δίπλα του στα λάθη του και στην ζωή του και στις αποφάσεις του και όταν ο κόσμος όλος τους χτυπά, τους γυρνά την πλάτη…..

«Για κάτσε ρε Λίλι, γιατί πήρες φόρα και σ’ έχει πιάσει το συγγραφικό σου ;»
Κοκκίνισα λίγο, είχε δίκιο.
«Έχεις δει τι γίνεται; Έχουν κάνει κατάληψη.»
Διαφωνούσα. Πάντα υπήρχαν, όπως πάντα υπήρχαν όλα τα βίτσια και μυστικά. Απλά η κοινωνία έγινε πιο ελαστική και φανερώθηκαν. Τώρα δεν κινδυνεύεις τόσο να σε δείρουν δέκα άτομα στον δρόμο.
«Δεν μπορείς να πιάσει μια δουλειά αν δεν είσαι γκέι, δεν μπορείς να βρεις γκόμενο, και μερικοί είναι …με όλη την έννοια της λέξης…π*υστηδες.»
Ήξερα ποιους εννοεί.
Είχα την ατυχία να γνωρίσω μερικούς.
Ανταγωνιστικοί, με το φαρμάκι στο στόμα, καρικατούρες γυναίκας σε υστερία στο φέρσιμο, και το βλέμμα γεμάτο …να το πω ζήλια; Που για μας είναι πιο εύκολο;
ή περιφρόνηση; Πότε δεν μπόρεσα να διακρίνω καθαρά.

‘Όμως, εκεί μιλάμε πια για πάστα ανθρώπου. Για ανθρώπους που προσποιούνται, για ανθρώπους που εχθρεύονται, για ανθρώπους που δεν νιώθουν καλά μες το πετσί τους.
Αυτό δεν έχει να κάνει με την σεξουαλική προτίμηση.
«Αδελφές» υπάρχουν πολλές, μου λέει ο γκέι φίλος μου.
«Όμως δεν είναι όλοι π*ουστηδες» συμπληρώνει χαμογελώντας.
Τον παρακολουθώ που ανεβαίνει στο μπαρ να χορέψει. Ο συγκεκριμένος δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο από αυτό που είναι. Κάπου, σε κάποιο χωριό η μητέρα του μάλλον κοιμάται καλά, ξέροντας ότι ο γιος της, βγήκε καλός άνθρωπος, και ότι κι εκείνη συνέβαλε στο να είναι και ευτυχισμένος και χαρούμενος.
Τουλάχιστον , εγώ έτσι το βλέπω.

(fe-mail.gr)

Αγοράκι ειμαι, τι να κάνω;

2008-11-01T06:43:00.000-07:00

Η κολλητή μου έχει το συνήθειο, όταν γνωρίζει κάποιον, να μου ζητάει να βρεθούμε όλοι μαζί.

Εν μέρει γιατί δεν της αρέσει να δείχνει ενδιαφέρον, και εν μέρη γιατι στη παρέα έχω την φήμη του μπουρδο-ανιχνευτή. Και εξηγώ.
Αν κάποιος είναι «περίεργος», μέσα σε δέκα λεπτά, θα έχω πέσει ενστικτωδώς στην κατάλληλη συζήτηση και θα ξεδιπλώσει το «μεγαλείο» του. Ταλέντο το ονομάζουν οι άλλοι, κατάρα το ονομάζω εγώ.
Είναι άσχημη η απομυθοποίηση των ανθρώπων, αλλά φαντάζομαι χρήσιμη για τους γύρω μου. Να δούλευε το ραντάρ και για τα δικά μου, καλά θα ήταν.
Έτσι λοιπόν πριν λίγες μέρες, το τηλέφωνο χτύπησε και η κολλητή μου, μου ζητούσε να βγούμε με έναν συνάδελφό της από την δουλειά.
Η κουβέντα γρήγορα πήγε στις περασμένες σχέσεις, όπως είναι φυσικό όταν υπάρχει ενδιαφέρον μεταξύ ενός άντρα και μίας γυναίκας.

‘Χωρίσαμε γιατί ήταν μπ*υρδελόσογο, η μάνα της μου την έπεσε»
Έκανε ζέστη, ήμουν πτώμα από την μετακόμιση, και η μπύρα με είχε ζαλίσει λίγο, γι’ αυτό και νόμιζα, άλλωστε, ότι δεν άκουσα καλά.
Χαμογέλασα χαζά και ρώτησα με αφέλεια.
-Καλά , η μάνα της ήταν κάπως, η κοπέλα σου τι φταίει; Δεν μου φαίνεται λογικό να διαλύεις σχέση 8 χρόνων για κάτι τέτοιο.

Βασικά, της το είπες;
-Όχι, μου απάντησε. Δεν το έμαθε ποτέ.
Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα ρωτούσα κάτι παραπάνω, αλλά ρώτησα.
-Καλά, πώς σου την έπεσε;
Φανταζόμουν ότι πιθανόν τον κοίταζε, τον περιποιόταν…
-Μια μέρα που με είχε φουντώσει η κόρη και έφυγε, η μάνα προσφέρθηκε να με ανακουφίσει.

Η παγωμάρα που έπεσε στο τραπέζι με έκανε να χάσω μονομιάς την γλυκιά ζάλη και ανασηκώθηκα από την καρέκλα μου.
-Πώς ήξερε τι είχες κάνει με την κόρη της; Πώς είχε τόσο θάρρος;
-Ήμουν στο άλλο δωμάτιο με την μικρή, η μαμά ήταν 40 χρονών και να πω την αμαρτία μου, μου άρεσε από παλιά. Αλλά ποτέ δεν είχα προσχεδιάσει να τα φτιάξω με την κόρη…τυχαία έμαθα ότι ήταν μαμά και κόρη. Είχαμε όμως κάποιο θάρρος, ακόμα και τώρα που έχω χωρίσει…μιλάμε που και που.
-Με την μαμά;
-Ναι.
-Και δεν μου λες…-είπα αργά νιώθοντας τα μάτια μου να γυαλίζουν όπως όταν διασκεδάζω αφάνταστα… -τι έκανες όταν σου την έπεσε η μαμά;
-Τίποτα.
-Τίποτα;
-Τίποτα.
-Δεν σε ακούμπησε λίγο; Μου φάνηκε πολύ θαρραλέα γυναίκα.
-Ε, εντάξει, με ανακούφισε λίγο.
Άρχισα να γελάω.

-Μην γελάς, δεν ξέρεις πώς είναι για τον άντρα, πονάμε.
Κοίταξα την φίλη μου με το ύφος που έλεγε «Αποστολή εξετελέσθη, να πάω τώρα σπίτι να κοιμηθώ;»

-Εφόσον έγινε κάποια πράξη, του είπα, είσαι συνένοχος. Γιατί βρίζεις την μάνα;
-Δεν είμαι συνένοχος, είμαι θύμα.
-Πώς είσαι θύμα καμάρι μου; είπα σηκώνοντας το χέρι να παραγγείλω άλλη μια μπύρα. Η βράδια θα είχε και συνέχεια απ’ ότι φαινόταν.
-Μα με έβαλε κάτω.
-Και σε χάιδεψε.
-Και με φίλησε.
Έσκασα στα γέλια.
-Οκ…και δεν ήθελες.
-ΟΧΙ!
Έψαχνα τρόπο να του αποδείξω ότι έλεγε μπούρδες.
-Μμμμ…να σε ρωτήσω…η έμπειρη 40αρα, σου έβαλε και δάχτυλο;
Η απόλυτη φρίκη στο πρόσωπό του.
-Τι λες; Εγώ είμαι αρσενικό.
-Και πώς θα την σταματούσες αν ήθελε να στο κάνει;
-Θα τις έριχνα μπουνιά.
Δεν στάθηκα καθόλου στο θέμα της βίας γιατί το πήγαινα κάπου.
-Και τότε, αφού δεν ήθελες να γίνει η πράξη και ήσουν θύμα, γιατί δεν της έριξες μπουνιά να μην σε χουφτώσει;

- Μα ήμουν φουντωμένος, με εκμεταλλεύτηκε.
Μάλιστα.

Γελούσαμε η κολλητή μου κι εγώ, και γελούσε κι εκείνος. Κατά τα άλλα ήταν πολύ συμπαθητικός.
-Εγώ φταίω που ανοίχτηκα.
-Σε ευχαριστώ που μας εμπιστεύτηκες, και να είμαστε ξεκάθαροι ότι δεν σε κρίνουμε για την πράξη, αλλά για το γεγονός ότι βγάζεις την ουρά σου απ’ έξω και δεν παίρνεις καμία ευθύνη για την πράξη σου, άσχετα αν μετάνιωσες ή όχι.
-Δεν σεβάστηκε την κόρη της.
-Ούτε εσύ.
-Ε, αγοράκι είμαι τι να κάνω;

-Δηλαδή σε ορίζει αυτό;
Κοίταξα προς το παντελόνι του.
-Αν σε ορίζει αυτό και δεν μπορείς να αντισταθείς, ενώ το θες, ναι, συμφωνώ, είσαι αγοράκι.
Και σ αυτό το σημείο σκέφτηκα τον σύντροφό μου, που ήταν πολύ νεώτερος από εκείνον, αλλά Άντρας.
Με θέληση, πειθαρχία, τιμιότητα.

Γύρισα σπίτι και κούρνιασα στην αγκαλιά του.
Θυμήθηκα πώς ήταν πριν τον γνωρίσω, πόσους ανεύθυνους, κακομαθημένους είχα γνωρίσει και ένιωσα να τον εκτιμώ ξανά.
Μια μέρα θα ξαναβρεθώ εκεί έξω να ψάχνω ανάμεσα στα αγοράκια τον Αντρα με μπέσα και φιλότιμο.
Αλλά όχι απόψε.
Έκλεισα τα μάτια μου απογοητευμένη.
Ήμουν πολύ μεγάλη για να παίζουν πανταχού αγοράκια μαζί μου.
Δώσαμε,… δώσαμε.

(fe-mail.gr)

Ψεύτικες Σχέσεις

2008-11-01T06:39:00.000-07:00

Ένιωσε το στομάχι της να γίνεται πέτρα.

Τα έντερα της σφίχτηκαν σε έναν στρόβιλο που της ρουφούσε την ανάσα και άκουσε τον χτύπο της καρδιάς της μέσα στο κεφάλι της.
«Μην το κάνεις» ικέτευσε σιωπηλά στο μυαλό της.
Όμως εκείνος το έκανε.
Το είπε.
Κοιτούσε την οθόνη του υπολογιστή της, αποσβολωμένη.
Αυτό που είχε ξεκινήσει πέντε λεπτά πριν σαν ερωτικό παιχνίδι, της άνοιγε τα μάτια.
Εκείνος, δεν είχε καταλάβει ότι η γυναίκα με την οποία μιλούσε και βρισκόταν πίσω από την οθόνη, ήταν η δική του.
Καταβρόχθιζε τις λέξεις του ανήμπορη να αντιδράσει.
«Δεν ήξερε τι ήθελε»… Τον άκουγε να περιγράφει στην εικονική άγνωστη, τις συνήθειες της, τα προβλήματά τους.
Τον έβλεπε να ανοίγεται με μια άνεση απίστευτη και πρωτόγνωρη και ήταν ίσως η πιο ουσιαστική συζήτηση που είχε κάνει ποτέ μαζί του. Μόνο που εκείνος δεν την έκανε με κείνη αλλά με μια άγνωστη που είχε γνωρίσει τυχαία στο ίντερνετ..

Ένιωθε σοκ, λύπη , κατανόηση όλα μαζί.
Και πονούσε.
Για την προδοσία, γιατί δεν μπόρεσε ποτέ να της μιλήσει έτσι, γιατί δεν της άφηνε πολλά περιθώρια.

Δεν τον ρώτησε να μάθει μυστικά.
Δεν ήταν αυτό το ζητούμενο, να τον κοροϊδέψει, αλλά να μάθει επιτέλους την αλήθεια. Και την έμαθε.
Δεν θα του έλεγε τίποτα.
Θα εξαφανιζόταν απλά.

Τι να πεις σε τέτοιες περιπτώσεις;

Ξάπλωσε και κοίταξε το ταβάνι. Τα δάκρυα της κύλησαν.
Ένιωθε ενοχές, ένιωθε λύπη, δεν ένιωθε θυμό.
Δεν της είχε πει κάτι προσβλητικό.
Απλά ξεδίπλωνε σε μια άγνωστη που δεν είχε ξαναδεί, όλο του το προβληματισμό.
Επί 6 ώρες μιλούσαν για κείνη.
Με έναν διεστραμμένο τρόπο είχε ευχαριστηθεί την παρέα του, συνήθως δεν της απαντούσε καν στις ερωτήσεις της και στις προσπάθειες της να μιλήσουν. Τους τελευταίους μήνες είχε νιώσει τόση μοναξιά.
Το ΜΣΝ χτύπησε.
Ήταν αυτός.
Καλούσε την άγνωστη.
Όχι εκείνη.

Ήξερε ότι δεν έπρεπε να το σηκώσει, αλλά το έκανε.
Μίλησαν κι άλλο, για κείνη την κοπέλα του.
Ήταν απόλυτα ειλικρινής.
Σε μια αυθόρμητη κίνηση του απάντησε,ότι εφόσον ένιωθε έτσι έπρεπε να μιλήσει στην κοπέλα του, να μην στερεί την αξιοπρέπεια του άλλου με να τον αφήνει στο σκοτάδι.Μετά από λίγα λεπτά γραπτής συζήτησης, χτύπησε το τηλέφωνο της.
«Θέλω να μιλήσουμε της είπε»
Έπρεπε να σε παροτρύνει κάποιος άλλος να κάνεις το σωστό;
σκέφτηκε.
Ήταν απογοητευμένη.
Γιατί οι άντρες σε βάζουν σε κουτάκια και δεν σου δίνουν μια ευκαιρία; Μπορούσαν να μιλάνε και να περνάνε καλά, απόδειξη οι τελευταίες κουβέντες τους.
Η μήπως ήταν το νέο, το απαγορευμένο;

Δεν της είπε για την άγνωστη, αλλά της είπε για την δυσκολία που έχει να ανοιχτεί, για το ότι δεν ξέρει πως νιώθει.
Τον ευχαρίστησε για την ειλικρίνεια του και ετοιμάστηκε να κλείσει.
«Θέλω να έρθω να σε δω.» της είπε

Απελευθερωμένος από τις αλυσίδες που μόνος του έβαζε, ένιωσε αγάπη, έρωτα και ήθελε να έρθει.
Του έγραψε στο τσατ σαν άγνωστη.
«Πως πάει;»
«Καλά, θέλω να πάω να την δω»

Δεν ήταν ψεύτης λοιπόν, ούτε ψαχνόταν.

Του είπε να έρθει. Ντρεπόταν για την αδυναμία της αλλά τον έχανε, και τον αγαπούσε, είχε ανάγκη και κείνη να γαντζωθεί στο ψέμα. Δεν ήταν έτοιμη να πάρει ριζικές αποφάσεις.

Εκείνο το βράδυ έκαναν έρωτα με τόση τρυφερότητα και ρομαντισμό όπως τον πρώτο καιρό.
Το βράδυ όταν έφυγε με ένα χαμόγελο στα χείλη, μπήκε στο ΜΣΝ με σκοπό να του βρει μια δικαιολογία για να κόψει την επικοινωνία που είχαν, σαν άγνωστοι. Ένιωθε ενοχές.
Θα έβρισκε τρόπο να τον προσεγγίσει μέσα από την σχέση τους, ίσως εκείνος να κατάφερνε να μην φοβάται να της μιλήσει, ίσως υπήρχε ελπίδα, εάν και εφόσον ήταν ειλικρινής.
Μπήκε στο τσατ ενώ ταυτόχρονα του μιλούσε από το τηλέφωνο.
Άκουγε τα πλήκτρα του, έπρεπε να τον ρωτήσει.
Τον ρώτησε που πληκτρολογεί και της είπε μια δικαιολογία.

Ένιωσε άσχημα.
Που το κακό να της έλεγε ότι γράφει στο ΜΣΝ; Σε μια κοπέλα που γνώρισε και που τον είχε βοηθήσει να δει τι θέλει πιο καθαρά;
Που πήγε η καινούργια του απόφαση να είναι πιο ειλικρινής;

Του είπε ότι δεν τον πιστεύει και έκλεισε το τηλέφωνο.
Την άφησε να φύγει.
Απογοητευμένη αναρωτήθηκε αν εκείνος θα το ανέφερε στην άγνωστη.
Και κει τον έπιασε να λέει το πρώτο ψέμα.
Και δεύτερο.
Αστραπιαία της πέρασε μια τρελή σκέψη και πριν προλάβει να την επεξεργαστεί του πρότεινε να κάνουν σεξ από το ίντερνετ.
Δέχτηκε αμέσως και ξεκίνησε.
Άρχισε να της περιγράφει καταστάσεις ερωτικές, και κείνη συμμετείχε αποσβολωμένη, να τον παρακολουθεί να την προδίδει, με τον εαυτό της.
Έφερε την κουβέντα στην κοπέλα του, κατά πόσο το θεωρούσε απιστία.
Το θεωρούσε.
Κατά πόσο του άρεσε να κάνει έρωτα με την κοπέλα του, άρχισε να ρωτά προσωπικά πράγματα όπως πως ήταν το στήθος της.
Το σχήμα των γλουτών της.

Και εκείνος ξέρναγε τα πάντα, μαζί με το τι θα ήθελε να κάνει σε κείνη, την άγνωστη.

Τον έκοψε απότομα και τον ρώτησε.
«Πώς ξέρεις ότι δεν είμαι άντρας;
Πώς ξέρεις ότι δεν είμαι εκείνη;
Πώς μπορείς να φέρεσαι τόσο ανόητα;»

Κόπηκε.
Άρχισε να τα μπαλώνει. Δεν το είχε σκεφτεί έτσι, είπε.
Δεν σκέφτηκε.

Ήταν πολύ αργά.

Η επόμενη μέρα ήταν δύσκολη. Δεν ένιωθε τίποτα.
Δεν ήξερε αν θα του έλεγε ότι ήταν εκείνη. Ένιωθε ότι αν πιανόταν από αυτό για να βγει από πάνω ότι θα τον σκότωνε.
Ένιωθε τόσο γδυμένη από αξιοπρέπεια και από την πράξη της αλλά και από το φέρσιμό του που δεν ήξερε πια τι ήταν σωστό και τι λάθος.

Έβαλε μουσική, και ξαφνικά κάτι μέσα της έκανε κλικ.

Την έπιασε ένας λυτρωτικός θυμός, ένιωσε να ψηλώνει δέκα πόντους. Πήγε τραγουδώντας σαν τρελή στο άλλο δωμάτιο και έπιασε τον εαυτό της να χορεύει όσο έφτιαχνε τις βαλίτσες της.
Από μπροστά της πέρασαν όλοι οι πρώην άντρες που αγάπησε, που την αγάπησαν, που τους πλήγωσε. την πλήγωσαν
Φάνηκε σαν σταγόνα στον ωκεανό αυτό που ζούσε τώρα.
Θα πέρναγε.

Το κινητό της χτυπούσε.
Κοίταξε την οθόνη.

«Γιάννης σας καλεί»
Το έκλεισε και με δυο τρεις γρήγορες κινήσεις πάτησε τα κουμπιά αλλάζοντας τα στοιχεία του.
Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε.
«Γλίτσας σας καλεί»

Ο Γιάννης υπήρχε μέσα της, θα της έλειπε, θα τον πενθούσε.

Για την ώρα όμως είχε να αντιμετωπίσει αυτόν που τον υποδυόταν.
Και να τον δει καλά για αυτό που ήταν.
Έκλεισε το τηλέφωνο και δυνάμωσε την μουσική.

«Σ ‘αγαπάει» είπε μια φωνή μέσα της.
Η ανάγκη της να νιώσει ότι αγαπήθηκε δεν σταματούσε.

«Αν μ’ αγαπούσε θα πρόσεχε να μην με χάσει» απάντησε μόνη της.
«Αν μ’ αγαπάει, θα κινήσει γη και ουρανό» σκέφτηκε.
Αλλά δεν θα έβαζε στοίχημα γι αυτό, ούτε θα περίμενε.
Ήξερε, ότι όποιος αγαπάει δεν φέρεται έτσι.

Αύριο θα ταξίδευε και θα πήγαινε διακοπές. Θα άλλαζε παραστάσεις.
Έβαψε τα μάτια της, τα χείλη της. και βγήκε μέσα στην νύχτα, στην καινούργια της ζωή.
Ίσως να ήταν και καλύτερη ποιος ξέρει;
Το καλοκαίρι μόλις ξεκινούσε και ένιωθε δυνατή.

(fe-mail.gr)

Η γιαγιά σου, η μαμα μου, ο εφιάλτης μου

2008-11-01T06:37:00.001-07:00

Αγγελική 34χρ.
- Δεν θα φας σοκολάτα πριν το φαγητό.
- Η γιαγιά με αφήνει
- ‘Εγώ όμως όχι !
- Εγώ θα ρωτήσω την γιαγιά μου.
Παρακολουθούσα τον γιο μου να με αψηφά κι έτρεμα από τα νεύρα μου.
Έλεγξα τον εαυτό μου λέγοντας ότι είναι η φάση που δοκιμάζει τα όριά μου και να μην χάσω την μπάλα.

- Γιαγιά, να φάω σοκολάτα ;
Η μητέρα μου είχε παρακολουθήσει όλη την σκηνή, παρ’αυτά όμως απάντησε.
- Φυσικά αγόρι μου.
Και γυρνώντας προς εμένα: « Σιγά, τι θα πάθει; Εγώ τον αφήνω.»

Είμαι εργαζόμενη και χωρισμένη. Έχω ανάγκη την βοήθεια της μητέρας μου να μου κρατήσει το παιδί. Όμως νιώθω να με υπονομεύει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που κάνει και ο πρώην σύζυγός μου. Στην προσπάθεια να είναι οι "καλοί", τους διαφεύγει ότι χαλάνε τον χαρακτήρα του παιδιού και δυσκολεύσουν την δική μου σχέση μαζί του, αφού εγώ είμαι αυτή που φωνάζει, και που τελικά κανείς δεν σέβεται.

- Τώρα τι ήταν αυτό που έκανες; σφύριξα μέσα από τα δόντια μου όταν ο μικρός πήγε να πάρει την σοκολάτα.
- Σε μεγάλωσα μια χαρά, δεν σου επιτρέπω να με κρίνεις στις αποφάσεις μου και αν δεν σου αρέσει , μην μου τον ξανά αφήσεις.
Κατάπια τα δάκρυα μπροστά στον εκβιασμό, στην σκληρότητα και κοίταξα τον γιο μου που με κοίταζε με θριαμβευτικό ύφος.
Έτρεξε στην αγκαλιά της μητέρας μου και ένιωσα να θέλω να τον πάρω από το αυτί και να μην ξαναγυρίσουμε.
Ή να πάρω εγώ το καπελάκι μου και να μην ξαναγυρίσω.
Φυσικά μιλούσε ο θυμός.
Και η απελπισία.
Η μάνα μου, ήταν ο ανταγωνιστής μου και ο εχθρός μου.
Πάντα έτσι ήταν και με τον πατέρα μου.
Αν είχα επιλογή, δεν θα άφηνα τον μικρό μαζί της. Όμως δεν έχω κανέναν αλλον.

Σόνια 42χρ.
- Μαμά γιατί δεν πάμε ποτέ στην γιαγιά;
Γιατί της φωνάζεις;
Αναστέναξα, τι να της εξηγήσω;
Ήταν πολύ μικρή για να καταλάβει.
Είπα όμως να κάνω μια προσπάθεια.
- Γιατί δεν την συμπαθώ αγάπη μου.
- Τι είναι "συμπαθώ" ;
- Κάτι σαν την αγάπη, αλλά πιο λίγο.
Άνοιξε διάπλατα τα ματάκια της και κατάλαβα ότι έκανα γκάφα.
- Δεν αγαπάς την γιαγιά; Μα.. μα είναι μαμά σου!
- Θυμάσαι το παιδάκι που σε χτυπούσε στο σχολείο;
- Ναι.
-Το αγαπάς;
- Όχι.
- Μερικές φορές είναι δύσκολο να αγαπάς κάποιον, ναι;

Κούρνιασε κοντά μου.
- Εσύ μπορείς να την αγαπάς όμως αφού είναι καλή μαζί σου.
Δίστασε λίγο.
- Δεν την αγαπάω πολύ, μερικές φορές δεν την αγαπάω καθόλου, μου είπε σιγά.
Μου έλεγε κάτι απελευθερωμένη από την υποχρέωση; Ή ήθελε να μου συμπαρασταθεί;

Ήξερα πόσο καταπιεστική είναι και μια απλή συνεύρεση με την μητέρα μου, για όλο τον κόσμο, όχι μόνο για μενα.
Δεν μπορούσα να της εξηγήσω τους λόγους της αιώνιας διαμάχης μαζί της, ότι είναι μια γυναίκα που ποτέ δεν σεβάστηκε τους άλλους.
Όταν το παιδί χτύπησε σοβαρά, δεν με ειδοποίησε, δημιουργώντας μου μια ανασφάλεια ως το προς το πόσο θα μου έπεφτε λόγος για μια σοβαρή απόφαση, που αφορούσε στην τελική, το παιδί μου.
- Δεν ήθελα να σε ανησυχήσω.
- Αν το παιδί μου έχει μια πληγή που χρειάζεται ράμματα, ΘΕΛΩ να με ανησυχήσεις.
Αν και ήξερα ότι ήταν δικαιολογία, γιατί πάνω στους καβγάδες η αλήθεια έβγαινε.
- Με θες μόνο για να σου την κρατάω, δεν μου δίνεις καθόλου λόγο στην ανατροφή της.
Το θέατρο του παραλόγου δηλαδή.
- Εννοείται ότι δεν θα σου δώσω καμία "δύναμη".
Ενστικτωδώς ένιωθα ότι μέσα της έβλεπε την κόρη μου σαν δεύτερη ευκαιρία, αφού με μένα δεν πήγε καλά . Και στο μυαλό της και στις λέξεις της ήταν ξεκάθαρο, ότι αν η δική μας σχέση δεν λειτουργεί, έφταιγα μόνο εγώ. Ήμουν περίεργη, σκάρτη.
Αν δεν ήμουν εγώ η περίεργη, θα έπρεπε να αναλογιστεί τι έκανε και ο εγωισμός της δεν το επέτρεπε.
Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις ακούγοντας πάντα το πόσο φταις για όλα.
Δύσκολο να αναπτύξεις σιγουριά και αυτοπεποίθηση ώστε αν γίνεις λειτουργικός ενήλικας.
Και το θέμα είναι ότι όταν κάποιος δεν παίρνει καμία ευθύνη για τις πράξεις του, η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Η μικρή σήκωσε το κεφάλι της, έκλαιγε.
- Μαμά, είμαι κακιά.
- Γιατί το λες αυτό αγάπη μου;
- Γιατί εγώ πόνεσα την γιαγιά. Έσπασαν τα κοκάλα της.
Όντως, πριν λίγα χρόνια η μικρή ανέβηκε πάνω στην μητέρα μου για να παίξουν και τα ήδη ραγισμένα της πλευρά ράγισαν λίγο περισσότερο.

Θυμάμαι την μητέρα μου να έχει αρμέξει κάθε συναίσθημα λύπης και ενοχής που μπορούσε, περιφερόμενη σαν την άδικη κατάρα, αναφέροντας συνέχεια στο παιδί ότι της έσπασε τα κοκάλα.
Αποφάσισα να μιλήσω στην μητέρα μου για το συμβάν, όταν το παιδί κοιμήθηκε.
Δεν είχα πολλές ελπίδες να καταλάβει, αλλά προσπάθησα.
Η φωνή της ανέβηκε μια οκτάβα
- Ψέματα, θα σου πω εγώ τι έγινε.
- Πώς ψέματα; Αφού το είχα δει με τα μάτια μου.
Και αφού το παιδί το θυμόταν ακόμα, θα πει ότι σημαδεύτηκε.
- Δεν θέλω να μάθω τι έγινε, δεν θα το παίξω διαιτητής μαμά, η ουσία είναι άλλη. Με ενδιαφέρει το παιδί.
- Μα να μην σου πω την μεριά μου;
Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου.
- Μαμά μη με βάζεις να διαλέξω, θα χάσεις κάθε φορά, ειδικά αφού δεν έχω πιάσει ποτέ το παιδί μου να λέει ψέματα.»
Όντως, το μοναδικό της ψέμα ήταν για ένα κουκλάκι που ήθελε να πάρει στο σχολείο και ακόμα το θυμόταν και μου ζητούσε συγγνώμη.
- Είναι ΨΕΥΤΡΑ, μου πέταξε στα μούτρα.
Ήταν θυμωμένη. Πόσες φορές δεν μου έκανε ακριβώς το ίδιο;
Πόσες φορές δεν την άκουσα να μιλάει για μένα έτσι σε κόσμο όταν μεγάλωνα; Σαν να ήμουν μια φίλη της. Πόσες φορές δεν ένιωσα ανήμπορη να παλέψω και πόσο υπέφερα να ακούω πόσο σκάρτη και λάθος ήμουν πάντα εγώ, αφού εκείνη είχε το αλάθητο;
Όμως η κόρη μου δεν ήταν μόνη της.
Η μητέρα μου συνέχιζε.
- Θέλω να σε βοηθήσω γιατί ο χαρακτήρας της….
- Βοήθησε τον εαυτό σου, που δεν έχεις έναν άνθρωπο να σε αγαπά πραγματικά, και άσε το παιδάκι μου ήσυχο.
Έχω πάψει από καιρό να νιώθω τύψεις όταν της μιλάω έτσι, γιατί από μόνη της έχασε την θέση που θα έπρεπε να έχει μια μητέρα και μια γιαγιά.
Αν θα ήθελα να είναι διαφορετικά τα πράγματα;
Φυσικά!

Όμως κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο χαμένοι στα θέλω και στον εαυτό τους και έχουν τόσο λανθασμένη εικόνα για το ποιοι είναι και γαντζώνονται στην εικόνα τους σε βαθμό να σου την επιβάλλουν με το ζόρι, που δεν έχεις άλλη λύση παρά να ξεκόψεις.

Κατερίνα 30χρ
Είχα να μιλήσω στην μητέρα μου κοντά τρία τέσσερα χρόνια. Από δική της επιλογή κυρίως. Οι λόγοι ήταν σύνθετοι αλλά το μεγάλο μπαμ έγινε γιατί ποτέ δεν της κάθισε καλά που είχα καλή σχέση με τον πατέρα μου, τον οποίο μισούσε.
Τα παιδιά μου δεν την θυμούνται, και ενώ πολλές φορές μου έλειπε, δεν ήξερα και που να την βρω, αφού είχε μετακομίσει και αλλάξει το κινητό της.
Τα παιδιά μου με ρωτούσαν, που είναι η δική μου μαμά; Γιατί δεν έρχεται να τα δει.
«Δεν σε αγαπάει; Εμάς;»
Απαντήσεις που δεν ήθελα να δώσω σε τόσο μικρή και τρυφερή ηλικία.
Αναρωτιόμουν με τι καρδιά κρατιόταν μακριά από την μοναδική της κόρη, και τα εγγόνια της. ‘Οταν χώρισα με τον άντρα μου, ευτυχώς που η πεθερά μου με βοήθησε και μου τα κρατούσε γιατί δεν ξέρω κι εγώ τι θα έκανα.
Προχτές την πετύχαμε στο δρόμο.
Πάγωσα.
Μας προσπέρασε επιδεικτικά στα 3 μέτρα.
Τα παιδιά δεν την ήξεραν και τελικά ήταν ευλογία αφού είχε αυτήν την συμπεριφορά.
Η κόρη μου με ρώτησε γιατί έκλαιγα, μετά.
«Γιατί η μαμά μου πέθανε.» της είπα
Ήταν καιρός να το πάρω απόφαση, ότι αυτό ακριβώς συνέβαινε και ότι δεν είχα μητέρα.
Αν είχα ποτέ.

Ελεάνα 33χρ.
Εγώ και η μητέρα μου είχαμε πάντα κάποια προβλήματα όμως προσπαθούσα πάντα να τα ξεπεράσω με το χιούμορ. Δεν ήθελα να τσακωθούμε και δεν την έπαιρνα στα σοβαρά.
Πάντα περνούσε φάσεις και τις ξεπερνούσε. Έχει κάνει μαθήματα μπριτζ, βελονάκι, γλυπτικής και φωτογραφίας, έχει πάει σε σύλλογο αναρρίχησης. Η τρελά και η ζωντάνια προσωποποιημένη και φαντάζομαι αυτό είναι καλό για εκείνη, αλλά εμένα μου έβγαζε πάντα μια αστάθεια και μια έλλειψη μονιμότητας στην ζωή μου.
Το πρόβλημα άρχισε όταν η μητέρα μου καταπιάστηκε με διάφορα βιβλία που μιλάνε για εξωγήινους, θεωρίες συνομωσίας, και δεν συμμαζεύεται. Περαστική τρέλα είναι και αυτή, μέχρι να βρει κάτι άλλο. Όμως, μέχρι να της περάσει, ο μικρός την άκουγε να μιλά στον πατέρα μου με ορθάνοιχτα μάτια, και εγώ ένιωθα άβολα.
Αντί για παραμυθάκια το κεφάλι του γιου μου γέμιζε ιστορίες με τέρατα στα βάθη της γης, πλοία που εξαφανίζονται στο τρίγωνο των Βερμούδων, το πείραμα της Νέας Φιλαδέλφειας, την καταστροφή του κόσμου το 2012, μηχανές που προκαλούν σεισμούς στους πάγους, αεροπλάνα που ραντίζουν, και δηλητήριο σ αυτά που τρώμε.
Να ξεκαθαρίσω ότι μπορεί κάποια πράγματα να έχουν βάση, κάποια όχι.
Δεν είναι αυτή η ουσία.
Όμως σαν ενήλικας, το μυαλό μου μπορεί να τα αφομοιώσει και. μπορώ να διαχωρίσω και να επιλέξω τι θα πιστέψω.
Το παιδί είναι ανίκανο να κάνει αυτόν τον διαχωρισμό και λίγο καιρό μετά, όπως ήταν αναμενόμενο, άρχισαν οι εφιάλτες.
Και να βρέχει το κρεβάτι του.
Προσπάθησα να εξηγήσω στην μητέρα μου ότι δεν είναι κατάλληλες συζητήσεις για ένα παιδί και να του πει καλύτερα ένα παραμυθάκι.
Τίποτα.
Άρχισα να αραιώνω τις επισκέψεις μου στο σπίτι της όμως ο μικρός μου την ζητούσε. Είναι πολύ δεμένοι οι δυο τους. Είναι η σούπερ γιαγιά κι εγώ δουλεύω πολλές ώρες.

Προσπάθησα να μιλήσω στον πατέρα μου όμως μου απάντησε:
«Σώπα τώρα κι εσύ, φέρνεις την καταστροφή, αφού την ξέρεις την μαμά σου, άστη να κάνει αυτό που την ευχαριστεί.»
Μετά από λίγους μήνες δυστυχώς ο πατέρας μου πέθανε.
Η μητέρα μου ζήτησε να έρθει να μείνει μαζί μας, μόνο που δεν το ζήτησε σε μένα αλλά στον μικρό.
Εκείνος με την σειρά του κατενθουσιάστηκε στην ιδέα, αφού η γιαγιά του παίζει πολύ μαζί του.
Όμως εγώ δεν ένιωθα άνετα με την ιδέα και δεν ήξερα πώς να το χειριστώ.
Μου είχαν προτείνει μια δουλειά στο εξωτερικό και αποφάσισα να την δεχτώ, θα είχα περισσότερα χρήματα και θα έμπαινε και λίγη απόσταση μεταξύ τους.….
Μόνο που υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο.
Το παιδί δεν θέλει να με ακολουθήσει και θέλει να μείνει με την γιαγιά του.
Σαν μάνα νιώθω τελείως αναλώσιμη, και δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό που τους δένει τόσο. Δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσω το παιδί μου, όμως δεν ξέρω πώς να αντιμετωπίσω και τον θυμό του γιου μου που θέλει να μείνει με την μητέρα μου.
Σκέφτηκα ότι ίσως φταίει ο σύντροφος μου, όμως έχουν καλή σχέση.
Με πληγώνει που η μητέρα μου δεν λέει στο παιδί ότι η θέση του είναι με την μαμά του, παρά το εμψυχώνει.
Τον ονομάζει το «αντράκι της» και μου δίνει την εντύπωση ότι τον έχει βάλει στην θέση που είχε ο πατέρας μου.
Τον ταΐζει και τον φροντίζει με τον ίδιο τρόπο και νιώθω πραγματικά ανήμπορη να κάνω το παραμικρό ενώ οι καβγάδες δίνουν και παίρνουν. Πώς να κρατήσω τις ισορροπίες και να βοηθήσω το παιδί μου, χωρίς να το πληγώσω ή να υπονομεύσω την ίδια μου την μητέρα;. Πώς να διαφυλάξω την σχέση τους, βάζοντας όμως την απαραίτητη απόσταση που χρειάζεται για να είναι πιο υγιής;

Μαρία 27 χρ.
Η μητέρα μου πάντα είχε ένα κατιτί με τα αγόρια και τους άντρες.
Μες το μυαλό της οι δύο ρόλοι ήταν πάντα ξεχωριστοί και επιπλέον είχε την τάση να δημιουργεί ανταγωνισμούς ανάμεσα σε μένα και στα αδέλφια μου για την αγάπη της.
Της άρεσε να ασχολούμαστε μαζί της και να προσπαθούμε να την διεκδικήσουμε. Όμως σαν κορίτσι, έβγαινα πάντα χαμένη.
Λίγο πριν γεννηθεί η κόρη μου, πήγε και είπε στον αδελφό μου ότι ό,τι παιδί και να γεννούσα, πάντα θα αγαπούσε περισσότερο τον γιο του. Ο αδελφός μου το βρήκε μεγάλη χοντράδα και μου το είπε.
Εγώ απλά αναστέναξα. Η μαμά ήταν η μαμά, δεν θα άλλαζε τώρα.
Γεννήθηκε η κόρη μου και ανέπτυξαν μια πολύ καλή σχέση.
Λίγα χρόνια αργότερα γέννησα τον γιο μου και η μητέρα μου έπαθε αμόκ.
Η χαρά της και ο ενθουσιασμός της παραήταν έκδηλα και είδα την κόρη μου να απορεί και να νιώθει παραμελημένη.
Έβλεπε διαφορά στην συμπεριφορά της γιαγιάς της και προσωπικά έβλεπα να «παίζεται»η ίδια ιστορία με μένα όταν ήμουν παιδί.
Δεν ήθελα η μικρή να νιώθει ότι έχει λιγότερη αξία, γιατί πολύ απλά δεν είχε, αυτά ήταν στο μυαλό της μάνας μου, και δεν ισχύουν.
Πώς όμως να το χειριζόμουν;
Προσπάθησα να μιλήσω στην μητέρα μου που φυσικά αρνήθηκε ότι έκανε διαχωρισμό.
Έβαλε τα κλάματα.
Λίγες μέρες αργότερα η μικρή ήρθε κλαίγοντας γιατί η γιαγιά είχε θυμώσει μαζί της.
Ο λόγος;
Είχε κατηγορήσει την μικρή ότι δημιούργησε πρόβλημα στις σχέσεις μας.
‘Συγγνώμη μαμά μου.» σπάραζε το παιδί με αναφιλητά και μάταια προσπαθούσα να της πω ότι δεν είναι έτσι.
«Δεν θα σου ξαναπώ τίποτα ό,τι και να κάνει η μαμά σου.»
Μου σηκώθηκε η τρίχα.
«Θέλω η γιαγιά να με αγαπάει όπως αγαπάει τον Μάρκο. Γιατί τον αγαπώ κι εγώ αλλά μερικές φορές όταν πάμε στην γιαγιά θυμώνω μαζί του και τον τσιμπάω όταν κανείς δεν βλέπει.»
Σήκωσε τα κατακόκκινα ματάκια της και όλο απόγνωση με ρώτησε:

«Θα πάω στην φυλακή;;»
Αναγνώριζα την απειλή της μητέρας μου.
Πώς γίνεται μερικοί άνθρωποι να μην βλέπουν πόση ζημιά κάνουν;
Η μητέρα μου είναι γλυκιά, αγαπάει όλο τον κόσμο, είναι εξυπηρετική και πάντα με το χαμόγελο.
Όμως έχει τόσο ανάγκη η ίδια από επιβεβαίωση που νιώθω ότι «ρουφάει» στην κυριολεξία την ψυχική υγεία του παιδιού μου.
Έχω μια δύσκολη απόφαση να πάρω και πρέπει να το χειριστώ με προσοχή για να μην νιώσει το παιδί υπαίτιο.
Μακάρι τα πράγματα να ήταν διαφορετικά, όμως βλέπω την μικρή να χάνει την αυτοπεποίθηση της μέρα με την μέρα, και να ανταγωνίζεται όλο και πιο πολύ τον αδερφό της, παρουσία της μητέρας μου.
Δεν θέλω καν να της περάσει από το μυαλό ότι είναι κατώτερη για ουδέποτε λόγο, ούτε να νιώθει ζήλια, εφόσον στο σπίτι μας καταφέραμε να κρατήσουμε τις ισορροπίες.
Τα αδέλφια μου φυσικά έχουν άλλη άποψη όσον αφορά το θέμα της μαμάς, όμως οι γυναίκες τους με κοιτούν με κατανόηση.
Έχουν και αυτές το ίδιο πρόβλημα, άσχετα αν ποτέ δεν θα μου έλεγαν κάτι πολύ φανερά, από σεβασμό. Αλλά το βλέπω στα μάτια τους. Δεν χωνεύουν την μαμά που τις ανταγωνίζεται.
Νιώθω ότι πρέπει να διαλέξω τη μητέρα και τα αδέλφια μου ή το παιδί μου.
Πώς ενεργείς όταν ξέρεις ότι θα έχεις μια ολόκληρη οικογένεια πάνω από το κεφάλι σου;
Και πώς να αγνοήσεις μια ζημιά που βλέπεις να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια σου;

(fe-mail.gr)

Κατά βάθος μ’ αγαπάει

2008-11-01T06:35:00.000-07:00

Ε και;

Ακόμα κι αν αυτό είναι αλήθεια, που είναι το όφελος εάν για δικούς του λόγους δεν θέλει να το δει, παραδεχτεί ή απλά δεν θέλει να σ' αγαπάει, γιατί θεωρείσαι ακατάλληλη?

Ποιος ο λόγος να προσπαθείς για μια σχέση που καταπολεμείται εκ των έσω από τον έναν συντελεστή της;

Αυτό το λέω σαν επιχείρημα, γιατί η εμπειρία μου και η σοφία μου και η ιστορία, έχει δείξει, ότι όποτε είπα για κάποιον "κατά βάθος μ΄ αγαπάει, αλλά δεν το ξέρει, φοβάται. δεν μου το δείχνει", αποδείχτηκε ότι κορόιδευα τον εαυτό μου, ότι την δική μου αγάπη έβλεπα στα δικά του μάτια, ότι απλώς επιβράδυνα ένα αργό συναισθηματικό θάνατο.

Όταν κάποιος σ' αγαπάει, ΦΑΙΝΕΤΑΙ.
Κάνει μπαμ.

Δεν χρειάζεται εσύ να του το βγάλεις, να κανείς υπομονή, να ψάξεις για ενδείξεις, να τον κανείς να ζηλέψει, να φύγεις, να αναλύεις και να δικαιολογείς ή να παρακαλάς να σου απευθύνει τον λόγο σαν να ήσουν σύντροφος φίλη ή έστω ενήλικη... δεν χρειάζεται τίποτα από όλα αυτά.
Γιατί όταν κάποιος αγαπάει, νιώθει τόσο ευτυχισμένος που ξεχειλίζει, ακόμα και αν είναι φοβισμένος, ακόμα και αν την έχει πατήσει στο παρελθόν, ακόμα και αν ελέγχει τον αυθορμητισμό του.
Μεθάει από σένα, την σχέση, και αφήνεται. Λάμπει ολόκληρος.
Σου μιλάει, σε υπολογίζει στις σκέψεις του, στο πρόγραμμά του, σε σέβεται και σε θεωρεί μεγάλο και απαραίτητο, αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του.
Και αν δεν τον αγαπάς εσύ, δεν το βλέπει. Δεν μπορεί. Βλέπει μόνο αγάπη γύρω του.

Όλοι λατρεύουμε την αίσθηση του έρωτα.
Όλοι μπερδεύουμε πιθανόν κάποια στιγμή τον έρωτα, τον πόθο, την καψούρα, το πείσμα, την αγάπη.
Ο πόθος και ο ερωτάς φαίνονται.
Το ενδιαφέρον και η αγάπη το ίδιο.

Όταν ερωτεύεσαι είναι ότι πιο υπέροχο μπορεί να σου τύχει. Σε ανυψώνει, σου δίνει αυτοπεποίθηση, σε «φτιάχνει».

Όταν αγαπάς και αγαπιέσαι όμως, είναι από τα πιο σπάνια δώρα που μπορεί να σου δώσει η ζωή...ένα από αυτά που δεν μπορεί να σου τα πάρει πίσω ποτέ πια.

Όποιος αγαπάει παιδεύει.
Τι ανοησία.

Οι γυναίκες ως επί το πλείστον κάνουν πολύ συχνά το λάθος να μην ακούν αυτά που ακούν και να μην βλέπουν αυτά που βλέπουν, ερμηνεύοντας τα αλλιώς.
"α, δεν είναι ότι δε με θέλει, απλά, όντως η μαμά του είχε συνάχι"
"α ,δεν είναι ότι δε μ' αγαπάει, απλά εγώ τον φοβίζω"
"α, δεν είναι ότι δεν ενδιαφέρεται, απλά είναι πολύ εγωιστής και παίζει παιχνίδια."

Ξύπνα, οποία και αν είσαι αν σκέφτεσαι έτσι.
Δεν είναι δική σου ευθύνη να τον βγάλεις από το καβούκι του, δεν είναι σωστό να δέχεσαι τίποτα λιγότερο από αυτά που χρειάζεσαι-και επειδή εσύ που αγαπάς, θες να «δώσεις» δεν το νιώθεις σαν θυσία, όμως δεν βοηθάς ούτε εκείνον ούτε εσένα έτσι. Δεν είναι λογικό να χτυπάς πίσω από μια κλειστή πόρτα. Να περιμένεις.
Μια αλλαγή που δεν θα έρθει, σε διαβεβαιώ.
Αν δεν παίρνεις αυτά που θα έπρεπε να πάρεις, πολύ απλά, δεν σε αγαπάει.

Δέξου το ή φύγε.
Μην ερωτεύεσαι το ποιος θα μπορούσε να ήταν.
Δες τον γι’ αυτό που είναι. Τώρα.
Σταμάτα να «του τα πρήζεις». Ακόμα και αν σου έχει πει ψέματα, κανείς δεν σου χρωστάει την αλήθεια-και σταμάτα να εμπλέκεσαι σε τέτοιες καταστάσεις.

Πώς να αγοράσει ο άλλος κάτι ακριβό και να το εκτιμήσει αν εσύ το δίνεις χωρίς ενδοιασμό σε παιδικά, άγαρμπα ή άξεστα χέρια;

Δες τον εαυτό σου , δες την αξία σου όποια ελαττώματα κι αν έχεις.
Ξέφυγε από αυτά που άκουγες μεγαλώνοντας από τους δικούς σου, είναι οι δικές τους απογοητεύσεις, και ανούσιες κουβέντες, κακός χειρισμός της γλώσσας.
Βοήθησε την αυτοπεποίθηση σου να εξελιχτεί, να μεγαλώσει.
Πάρε καλές συνήθειες και βάλε όρια στο μέχρι τι θα δεχτείς.
Όρια που θα καθορίζουν το αν κάποιος σ’ αγαπάει πραγματικά ή όχι.
Μέχρι να μάθεις την αχαρτογράφητη περιοχή και να μάθεις καινούργιους τρόπους να κινείσαι, μέχρι να αρχίσεις να τραβάς τα σωστά άτομα στην ζωή σου.

Είναι ωραίο να σε αγαπάνε χωρίς προσπάθεια, χωρίς ζόρι και να σε αποδέχονται.
Το ξέρω , γιατί το ένιωσα.
Και αυτό θέλω.

(fe-mail.gr)

Το δάχτυλο

2008-10-31T16:42:00.000-07:00

- Έχεις χαϊδέψει ποτέ άντρα από πίσω; ρωτούσα την φίλη μου πάνω από έναν καφέ.
- Μα τι λες; Τότε δεν ειναι άντρας.
- Κι’ αν σου το ζητήσει;
- Θα ξενερώσω.
σιγή
- Εσένα σου το κάνουν; την ξαναρωτούσα, κάνοντας μια νέα προσπάθεια.
- (αμηχανία) Καμιά φορά.
- Σου αρέσει;
- Ε...τι ρωτάς τώρα;
- Λέγε καλή μου, σου αρέσει;
- Ναι
- Νομίζεις ότι ειναι μόνο σε μας ευχάριστο; Δεν έχουμε το μονοπώλιο στις νευρικές απολήξεις, αποδεδειγμένα είναι ερωτογενής ζώνη και για τα 2 φύλα
- Μα δεν καταλαβαίνεις, δεν ειναι σωστό. Θα μου πεις τώρα ότι εσένα σου αρέσει να του φέρεσαι σαν να είναι γυναίκα;
- 'Η ομοφυλόφιλος ε;
- Ε, ναι.

- Κι αν το θέλει; Αν στο ζητήσει;
(μάσκα τρόμου)
- Θα τον κάνεις να νιώσει απαίσια αν τον κοιτάξεις έτσι, της είπα.
- Εσένα σου αρέσει; με ρώτησε.
- Να μου το κάνουν ή να το κάνω ;
- Να το κάνεις.
- Πιο μικρή πέρασα μια περίοδο που με ικανοποιούσε, ίσως γιατι είχα μια επιθετικότητα και ήθελα να τους σπρώχνω στα όρια τους. Ξέρεις το «δάχτυλο» ειναι λίγο όπως ο στοματικός έρωτας για μερικούς απο αυτούς, Τον βάζει τον άλλον σε μια "θέση" submissive, ίσως και γι’ αυτό πολλοί δεν θέλουν (γέλιο) ...Τώρα δεν με συγκινεί... απλά δεν με χαλάει, αν του αρέσει και μου το ζητήσει ή πάρει το χέρι μου...Εξαρτάται και απο την σχέση, αν τον σέβομαι και εκτός κρεβατιού, αν με εμπνέει, αν με φτιάχνει που φτιάχνεται…

Με κοίταζε, σοκαρισμένη, φοβισμένη.
- Τι; Κάνεις λες και σου είπα κάτι εξωπραγματικό. Σε πολλούς αρέσει, απλά σε σένα δε θα το πούνε, ...obviously
- Γιατι με σέβονται, αποκρίθηκε.
- Γιατι φοβούνται, την διόρθωσα.
- Εσύ, λες τι θες στο κρεβάτι ; πρόσθεσα.
- Όχι βέβαια, αν δε ξέρει αυτός τι να κάνει, δεν θα του τα μάθω κιόλας;
Την κοίταζα. Άρχιζα να διακρίνω κάτι.
Την ρώτησα αιφνιδιαστικά.

- "Τελειώνεις;"
Δεν πήρα απάντηση αλλά ένα βλέμμα που έλεγε πολλά, ένα βλέμμα θυμωμένο. Δέκα χρόνια φίλες και ανακάλυπτα το πόσο διαφορετικές ήμασταν.
Αναστέναξα.
- Άκουσε με. Αν δεν πεις τι θες, αν δεν βοηθήσεις με το ίδιο σου το χέρι κυριολεκτικά, αν δεν αφεθείς χαλαρή χωρίς στερεότυπα "ο άντρας τα ξέρει όλα και ο άντρας πρέπει να χει παλαμάρι, τρίχες, να είναι παντογνώστης και μπαμπάς μου, αν τέλος πάντων δεν αφήσεις τις φοβίες σου που σου δογματίζουν την σεξουαλική σου ζωή, πως θες να ευχαριστηθείς τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου; Πως θες να ερεθιστείς ακούγοντας τον να ανασαίνει βαριά; Πως περιμένεις το κρεβάτι να ειναι μέρος χαράς και μοιράσματος, συντροφικότητας ;

- Αν δεν ξέρει τι να κάνει, απλά θα πάω με άλλον. Και αν μου ζητήσει… "δάχτυλο" (έκφραση σιχασιάς και περιφρόνησης), το ίδιο.
Μιλούσαμε την ίδια γλώσσα; Εγώ αναφερόμουν στο βαθύ δέσιμο ενός ζευγαριού, όχι τον πρώτο τυχόντα, που αλλάζεις στην πρώτη «στραβή». Μιλούσα για αποδοχή, για υγιή σεξουαλική έκφραση χωρίς φόβο απόρριψης ή επίκρισης. Εμπιστοσύνη.
Συντονίστηκα με το δικό της τρόπο σκέψεως και έκανα μια τελευταία προσπάθεια.

- Αν σου ζητήσει...κάτι άλλο ...μμμ τι να σου πω; Α ναι, ένα κλασσικό... να τελειώσει στο πρόσωπο σου ;
- Α πα πα, θα πω όχι.
- Γιατι ; Είστε μαζί τόσα χρόνια, δεν τίθεται θέμα σεβασμού, είναι θέμα φαντασίωσης και παιχνιδιού.
- Δεν μ’ αρέσει.
- Σύμφωνοι, δεν ειναι ό,τι πιο ευχάριστο, σαν να φταρνίστηκε συναχωμένος ελέφαντας στο πρόσωπο σου ειναι. Αλλά...αν σου το ζητήσει... Θα πας με άλλον ?
- Όχι.
- Άρα για να καταλάβω καλά, με απλά λόγια,… αν θέλει να τελειώσει κάπου πάνω σου, ειναι άντρας, αλλά αν θέλει να τον χαϊδέψεις δεν είναι. Και δεν ειναι άντρας επίσης αν δεν έχει καταλάβει/ βρει πως να σε κάνει να τελειώσεις, ακόμα κι αν δεν του λες τι σου αρέσει και πως. Καλά τα λέω ;
- Ναι, ας πούμε. Θέλω να δω που το πας ...;
- Μόνο του πάει. Θες να έχει τηλεπάθεια, να ξέρει ως δια μαγείας που και πως φτιάχνεσαι, να φτιάχνεται με τρόπο που εσύ εγκρίνεις, και αν δεν τα καταφέρει, θα πας με άλλον.

- Δεν ειναι έτσι.
- Είναι. Τι λέει που δεν τελειώνεις ;
- Τίποτα.

- Τι εννοείς ; Δεν τον νοιάζει ; Δεν το ξέρει ; !
(βλέμμα)
……….
- Προσποιείσαι ;

Εκεί, σταμάτησα. Θυμήθηκα τις δικές μου προσποιήσεις.
Θυμήθηκα τους λόγους.
*Για κεινον, να μην νιώθει άσχημα
*Για μένα, να μην με πει ανοργασμική
*Για μένα, να τελειώνουμε μια ωρα αρχύτερα.
*Για μένα, γιατι αν του το έλεγα, και δεν έκανε τίποτα γι’ αυτό θα καταλάβαινα ξεκάθαρα ότι δεν τον ένοιαζε.

Απο τα 16 ως τα 19 -20.
θυμήθηκα τους λόγους που δεν κορύφωνα.
Εγωισμός, φόβος, μπλοκάρισμα απο πληγές.
" Με κερατώνεις, αλλά δεν θα με “έχεις” "
Δεν θα μπορούσα ποτέ να γυρίσω σ αυτήν την εποχή γιατι πλέον δεν είμαι 19 χρονών. Τώρα ξέρω. Το κεφάλι μου κουρκούτι. Ειναι η 3η γυναίκα που μου έλεγε πάνω κάτω τα ίδια. Hang ups, taboos, εξωπραγματικές προσδοκίες, φόβος, εγωισμός...πληγή.
Έκανα μια τελευταία ερώτηση

- Τον εαυτό σου τον βλέπεις γυμνό ;
- Για ποιο λόγο;
Έλα μου ντε...εδώ που τα λέμε ούτε και γω την κοιτάω την μαούνα(*).
- Το κάνεις μόνη σου ; Χαϊδεύεσαι ;
Τρελό νευρικό, αμήχανο, πληγωμένο γέλιο.
Και γω να θέλω να κλάψω..

(*)(κώλος μετά τα γιορτινά τραπέζια)

Δεν τελειώνω

2008-10-31T16:34:00.000-07:00

(για το fe-mail.gr)

Σοφία 21 χρ.

Τον κοίταξα στα μάτια.
Βρήκα το θάρρος να το πω επιτέλους σε κάποιον.
Οk, αυτός ο κάποιος δεν ήταν ο ενδιαφερόμενος, ήταν ένας φίλος, αλλά ήταν μια αρχή.

Το έλεγα σε κάποιον και ακόμα πιο ουσιαστικό, το έλεγα στον εαυτό μου.
Και αυτός ο καινούργιος φίλος μου, ήταν μεγαλύτερος, περπατημένος και μόλις μου είχε πει ότι του πέφτουν συνεχεία γυναίκες με αυτό το πρόβλημα
Έκανα έρωτα εδώ και 3-4 χρόνια, και στα είκοσι μου είχα μπουχτίσει.
Είχα μπουχτίσει να προσποιούμαι στο κρεβάτι. Είτε για να «τελειώνει επιτέλους», είτε γιατί ήθελα να φανώ θερμή, είτε γιατί ο σύντροφος μου προσπαθούσε τόσο, που ένιωθα άσχημα.
-«Δεν είναι τίποτα» μου είπε χαμογελώντας.
«δεν έχεις πέσει σε έμπειρο άντρα».και με κοίταξε με το βλέμμα που έχουν οι άντρες όταν με κοιτάνε.
Ο άντρας είναι υπεύθυνος για τους οργασμούς μου; αναρωτήθηκα.
Τον κοίταξα καλά.
Μέχρι τώρα είχα σταθερές σχέσεις. Ερωτευμένη.
Δεν είχα πάει ποτέ με κάποιον «έτσι». Δεν ήθελα να είμαι εύκολη, π*υτανα.
Να με κακοχαρακτηρίσουν οι άλλοι και ο εαυτός μου.
Αυτός εδώ όμως, δεν μιλούσε, δεν έκρινε, του άρεσαν οι γυναίκες οι περπατημένες, και ήταν έμπειρος.
Να το δοκίμαζα;
Είχα φτάσει σε βαθμό απελπισίας.
-«Όταν χαϊδεύεσαι, τελειώνεις;»
Κοκκίνισα.
Δεν τόλμησα να του ομολογήσω ότι απέφευγα να με ακουμπήσω γιατί το είχα συνδυάσει με ότι δυσάρεστο μπορεί να μου τύχαινε μέσα στην επόμενη εβδομάδα, ότι έκανα κάτι όχι κακό ακριβώς, αλλά ούτε καλό για την ψυχή μου.

Τον ξανακοίταξα και απάντησα με ερώτηση.
- Θες να πάμε στο ξενοδοχείο;
Με κοίταξε σοκαρισμένος.
Ήταν λίγο ψυχρό το καταλαβαίνω, αλλά δεν μιλούσαμε για έρωτα με λουλουδάκια, μιλούσαμε για σεξ και του έδινα αυτό που ζητούσε…ίσως ήμουν τυχερή και έπαιρνα κι εγώ αυτό που ζητούσα.

Πιθανόν απελευθερωμένη από το πώς με βλέπει ο σύντροφος μου, αν είμαι χόντρη, άσχημη, ξεδιάντροπη…να μπορούσα να αφεθώ ελεύθερη και να ξεμπλοκαριστώ.
Ήθελα πρώτα απ’ όλα να καταλάβω τι μου φταίει.

Οι περισσότερες κοπέλες μου έλεγαν ότι ήταν θερμές και έκαναν τα μύρια αλλά δεν τις πολυπίστευα. Με τα περιοδικά να μας λένε ότι έτσι πρέπει να είναι μια γυναίκα και το γεγονός ότι αν είσαι θερμή σε γουστάρουν τα αγόρια, ήμουν πεπεισμένη ότι πολλές δεν ήταν τόσο σεξουαλικά συντονισμένες όσο μου έλεγαν. Ανταγωνισμός ίσως;
Κάποιες μου έλεγαν την αλήθεια, ότι δηλαδή δεν προλάβαιναν να τελειώσουν, ούτε καν να ερεθιστούν αλλά δεν τις ένοιαζε.
Γιατί αγαπούσαν.

Ξάπλωσα στο κρεβάτι και άκουσα τον εαυτό μου να ξεστομίζει:
“Πιάσε δουλειά».
Εγώ, που ήθελα πάντα κλειστά παράθυρα , φώτα και έκανα έρωτα ντυμένη, από ντροπή.
Με το αγόρι μου που πάντα όμως με κριτίκαρε.
Τελικά ο σύντροφος που επιλέγεις καθορίζει και την συμπεριφορά σου;

Εκείνο το απόγευμα, μετά από πολλές ώρες και προσπάθεια δική του, κατάφερα κάποια στιγμή να μην σκέφτομαι τις δουλειές μου, τις εξετάσεις, τον σκύλο μου και όλα τα άσχετα που πέρναγαν από το μυαλό μου, και να συγκεντρωθώ για λίγο στο τι γινόταν.
Το σώμα μου ένιωθε ευχάριστα, αλλά δεν κλιμάκωνε. Το μυαλό μου δούλευε και κάλλιστα θα μπορούσα να λύνω σταυρόλεξα ή να δω τηλεόραση ταυτόχρονα.
Όμως κάτι καταφέραμε.

Γύρισα σπίτι προβληματισμένη και πήρα το ακουστικό.
- Γιάννη, πρέπει να μιλήσουμε.

Εκείνο το απόγευμα χώρισα τον Γιάννη. Γιατί εφόσον πήγα με άλλον, ήταν για μένα ένδειξη ότι δεν με κρατούσε τίποτα κοντά του. Γιατί κατάλαβα ότι το πρόβλημα μου δεν ήταν η απειρία του-αν και είχε λίγο σχέση εφόσον δεν ήξερε τι θα πει προκαταρτικά και δεν μου έδινε τον απαιτούμενο χρόνο να χαλαρώσω και να μπω στο συναίσθημα - αλλά το γεγονός ότι δεν είχα συγχωρέσει την απιστία του και την απιστία του προηγούμενου αγοριού μου. Λειτουργούσα προστατευτικά.

Δεν άφηνα να με «πάρει...», δεν του δινόμουν.
Χώρισα γιατί κατάλαβα ότι για να λειτουργήσω φυσιολογικά στο κρεβάτι, έπρεπε να βρω τον εαυτό μου και το τι μου άρεσε. Και αυτό δεν σήμαινε να πάω από δω και από κει και να αρχίσω να δοκιμάζω τα παιχνίδια των σεξ σοπ, αλλά να μην φοβάμαι να πω τι θέλω, Να μην σκέφτομαι τι θα σκεφτεί ο άλλος.

Βασιλική 37χρ

Για πολλά χρόνια δεν κατάφερνα να τελειώσω. Υπήρξα πολύ ερωτευμένη με τους συντρόφους μου αλλά και αρκετά απελευθερωμένη και έκανα σχέσεις της βραδιάς και της εβδομάδας.
Έβλεπα στις ταινίες πώς τελειώνουν εύκολα και γρήγορα έχοντας τον άντρα από πάνω τους και αναρωτιόμουν γιατί δεν τα κατάφερνα.
Αν ήμουν εγώ από πάνω, κανένα πρόβλημα, αν και έπαιρνε αρκετή ώρα και μερικές φορές ο παρτενέρ μου αγανακτούσε ή κουραζόταν. Η πολύ απλά δεν τον ένοιαζε, έκανε την δουλειά του και μετά έπεφτε για ύπνο.
Και είναι αρκετοί αυτοί που το κάνουν αυτό.
Έτσι κατέληγα στο να αυτοικανοποιούμαι μετα μόνη μου.
Εκεί γύρω στα είκοσι , είχα μια σχέση με έναν άντρα αρκετά συντηρητικό και επικριτικό και δεν αποφάσιζα να κάνω κάποια πράγματα που ήθελα.
Πχ, όταν κάναμε έρωτα χαϊδεύτηκα για να μπορέσω να κλιμακώσω και πληγωμένος σταμάτησε:
- Δεν σου φτάνω εγώ;
Τι να του πεις;
Όταν το θέτει έτσι;
Χάνουμε την ουσία του θέματος, δεν είναι ο άντρας το ζητούμενο αλλά να ευχαριστηθούμε και οι δύο…
Χώρισα γρήγορα μετά από αυτό το γεγονός. Όταν ο άλλος είναι εγωιστής στο κρεβάτι, πώς να ανοίξεις τον εαυτό σου και να κάνεις έρωτα;
Και στο σεξ, πρέπει να υπάρχει ένα πάρε δώσε, δεν γυρίζουμε τσόντα.
δεν τελειώνουμε στο πίτς φιτίλι ούτε κυκλοφορούμε ξεβράκωτες έτοιμες για μπούκωμα με όποιον βλέπουμε.
Κατέληξα πολλά χρόνια μετά να καταλάβω ότι πολλοί άντρες δεν έχουν καταλάβει ότι τα πορνό είναι παραμυθάκια.
Αλλά και οι γυναίκες δεν έχουν καταλάβει ότι δεν υπάρχει πρίγκιπας και ότι στο κρεβάτι, όπως και στην σχέση, σημασία έχει να θέλουμε τα ίδια πράγματα, και να νιώθουμε ελεύθεροι να τα εκφράσουμε.
Όταν έγινα 28, το σώμα μου άλλαξε, έγινε πιο απαιτητικό, άρχισα να νιώθω πιο ερεθισμένη πιο συχνά.
Νομίζω ότι τελικά η σεξουαλική ωριμότητα της γυναίκας εκεί γύρω στα τριάντα είναι και η περίοδος που θα πρέπει να τα δώσει όλα.
Πιο πριν απλά παίζει την μεγάλη.
Το σώμα της δεν έχει ωριμάσει.
Δεν μπορεί να νιώσει όλη την γκάμα των αισθήσεων.

Ράνια, 53 χρ.

Παντρεύτηκα μικρή, στα δεκαέξι, και έχω τρία παιδιά.
Ο άντρας μου δεν ήταν πολύ τρυφερός άνθρωπος και πολλές φορές κατά την περίοδο της πράξης, πονούσα αλλά έκανα υπομονή.

Η μητέρα μου μου είχε πει να τον κρατάω ευχαριστημένο γιατί αλλιώς θα πήγαινε με άλλες, και πώς θα ζούσα τρία παιδιά μόνη;
Δεν είχα μόρφωση και εξαρτιόμουν από κείνον.
Αλλά και τον αγαπούσα.
Τρελαινόμουν στην σκέψη ότι μπορεί να πήγαινε με άλλη.

Ήταν καλός άνθρωπος, καλός πατέρας, δουλευταράς, και τίμιος.
Δεν μοιάζει στους τωρινούς άντρες που τα παρατάνε όλα στην πρώτη δυσκολία ,παιδιά γατιά, σκυλιά και γυναίκα.
Όταν κοιμάσαι και έρχεται με την μυρωδιά του ποτού από την ταβέρνα και θέλει…
Νυστάζεις, και αυτή η μυρωδιά…
Πολλές φορές δεν είχε πλυθεί και μου ερχόταν αναγούλα.
Όμως αυτό ήταν και το καθήκον μου.
Τουλάχιστον αυτά πίστευα για χρόνια.
Ο άντρας μου πέθανε πριν έξι χρόνια, τα παιδιά μου μεγάλωσαν και έφυγα να από το σπίτι και βρέθηκα μόνη.

Έβγαλα το νυχτερινό σχολείο κι γνώρισα κάποιον.
Νεότερο μου κατά 7 χρόνια.
Σιγά σιγά και με πολύ υπομονή και τρυφερότητα κατάφερε αν με κάνει να μην βλέπω την ερωτική πράξη σαν αγγαρεία και κάτι το δυσάρεστο.
Ακόμα δεν τελειώνω, δεν ξέρω καν πώς είναι αυτό το συναίσθημα, αλλά δεν μου λείπει κι όλας. Το γεγονός ότι με φιλάει, ξαπλώνει δίπλα μου και με αγαπάει, μου φτάνει.
Άλλωστε στη ηλικία μου, δεν χρειάζομαι τιποτ’ άλλο.

Celia 65

Είχα πάντα πολύ έντονη σεξουαλική ζωή από πολύ μικρή. Έκανα ένα γάμο, χώρισα, συζούσα, τα έφτιαξα με μικρότερους, παντρεμένους, ερωτεύτηκα και με ερωτεύτηκαν.
Μου άρεσε να δείχνω το σώμα μου και αντλούσα ευχαρίστηση από αυτό.
Μεγαλώνοντας όμως έγινε όλο και πιο δύσκολο να βρω συντρόφους και ευχαρίστηση, γιατί δεν με κοίταζαν όπως πριν, δεν ένιωθα ποθητή.
Έκανα κάποιες πλαστικές στο πρόσωπο, στο σώμα και ετοιμάζομαι να κάνω μια σύσφιξη αιδοίου γιατί τα τελευταία χρόνια δεν νιώθω τίποτα.
Έχω πάρει κάποια παιχνίδια, έχω δοκιμάσει να βάλω και τρίτο άτομο στην ερωτική πράξη, αλλά τίποτα.
Το σεξ συνεχίζει να είναι κάτι πολύ ευχάριστο και το κάνω σε συστηματική βάση, αλλά πλέον δεν τελειώνω και δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω γι αυτό. Οι σύντροφοι μου είναι κατά πολύ νεότεροι μου, έως και 20 χρονών μερικές φορές, και αν και βιαστικοί, δεν θα τους έβγαζα άχρηστους.
Όμως δεν μου δίνουν εκείνο το βλέμμα, αυτό του τρελού πόθου που πυροδοτούσε μέσα μου φωτιά.
Ήμουν πάντα πολύ καλή στο σεξ και ήταν το επίθετο που μου έδιναν.Sexy.
Χωρίς αυτό, δεν ξέρω τι είμαι και είναι κάπως αργά για αν το ανακαλύψω. Και δεν θέλω. Μου αρέσει το σεξ και ανατριχιάζω στην ιδέα ότι θα κοιμηθώ μόνη ή ότι θα έρθει η μέρα που δεν θα με κοιτάξει πλέον κανείς έτσι.
Είναι κόλαση.
Πολλοί με κατακρίνουν, και ιδίως οι γυναίκες. Από παλιά με φοβόντουσαν, ειδικά οι ανοργασμικές, μην χάσουν τον άντρα τους. Όμως δεν φταίω εγώ για τα δικά τους προβλήματα.
Δεν σκότωσα ποτέ κανέναν, ούτε έκλεψα ούτε έκρυψα την αγάπη μου για το σεξ.
Κι αν πήγα με παντρεμένο, ήταν πάντα στα πλαίσια της μίας βραδιάς. Πότε δεν διέλυσα σπίτι.

Αγγελική 32 χρ.

Πότε δεν είχα πρόβλημα με το σεξ. Ξεκίνησα σε νεαρή ηλικία. Τότε οι μητέρα μου μου έλεγε ότι θα με πάει στον γιατρό όποτε βρίσκαμε άλλους τρόπους και διόδους για να εκτονωθούμε.Είχα υγιή άποψη για το σεξ, παρά τις εποχές εκείνες. Το θεωρούσα φυσιολογικό και οργανικό και είχα πάντα πολύ υγιή αντίδραση στα ερεθίσματα.

Παντρεύτηκα , σπούδασα, και κάποια στιγμή χώρισα. Με απατούσε, είχε περίεργα βίτσια στο κρεβάτι που όσο και να ήθελα να τον ακολουθήσω, δεν με έφτιαχνε, με αποτέλεσμα να υποστεί ρήγμα η σχέση μας.Έχω σχέση με έναν υπέροχο άνθρωπο όμως δεν καταφέρνω να ολοκληρώσω.

Και εγώ που πάντα θεωρούσα ότι είναι θέμα της γυναίκας, ότι κάποιο μπλοκάρισμα έχει, κατάλαβα ότι τελικά δεν είναι πάντα έτσι.Το μπλοκάρισμα μπορεί να είναι του άλλου, τελικά΄.

Ο σύντροφος μου δεν μπορεί να κρατήσει έναν σταθερό ρυθμό, είναι λίγο άγαρμπος η υπερβολικά προσεκτικός, και γενικά η όλη του στάση στο κρεβάτι δεν έχει πάθος, συναίσθημα αλλά λειτουργεί βάση μεθόδευσης και σκέψης.

Η δειλία του φαίνεται στις πράξεις του και δεν του λέω τίποτα για να μην μεγαλώσω το πρόβλημα αν και ξέρει προφανώς ότι δεν ολοκληρώνω.Μερικές φορές πάνω στην ευχαρίστηση μου νιώθω εκνευρισμό, αυτό τον εκνευρισμό του ανικανοποίητου και δυσκολεύομαι πολύ να μην του πω τι σκέφτομαι.Δοκίμασα τα πάντα, από συζητήσεις και να πάρω εγώ τα ηνία στο κρεβάτι.Αν κάνω κίνηση πρωτοβουλίας, είτε τελειώνει γρήγορα είτε αποτραβιέται να δει τηλεόραση. Σαν να φοβάται.

Τον αγαπώ πολύ, είναι ένας άνθρωπος που με γεμίζει αφάνταστα.‘Όμως έχω αρχίσει να νιώθω ότι δεν θα του είμαι πιστή.Δεν νιώθω ότι έχω κάποια συμμετοχή στο πρόβλημα, ή αν έχω δεν είναι τουλάχιστον οργανική.Μπορεί να νιώθει ένα είδος φόβου μαζί μου αλλά αν δεν βρει τον τρόπο να τον αντιμετωπίσει –είτε του τον προξένησα εγώ ή κάποια άλλη γυναίκα-, δεν μπορώ να κάνω τίποτα, ούτε να του σταθώ ούτε να καταλάβω καν.

Η ζωή περνάει, είναι τα καλύτερα μου χρόνια, σεξουαλικά.Κάθε βράδυ χαϊδεύομαι και ονειρεύομαι έναν άντρα να με κατακτά, να με παίρνει στην αγκαλιά του, και να με κάνει δική του με αυτή την δυνατή τρυφερότητα και την αυταρχικότητα που έχουν οι άντρες στις φαντασιώσεις μας.Αγαπώ τον σύντροφό μου, πραγματικά.Αλλά αυτό, είναι μεγάλο πρόβλημα. Μεγάλο κομμάτι της γυναικείας φύσης μου είναι παραμελημένο και εγκαταλελειμμένο. Εκτός αν κάνω κάτι γι αυτό.Αλλά η καρδιά μου δεν το θέλει.

Λίλι

Υπήρξε μια εποχή που αντιλαμβανόμουν τον αντρικό όργανο και την συμπεριφορά τους με αυτό, σαν σπαθί που χώνουν μέσα σου για να σε πάρουν και πολλοί το χρησιμοποιούν έτσι αν το σκεφτείς. Κυνηγός και θήραμα, πολύ καλά διαλεγμένες λέξεις.

Κοιμούνται με γυναίκες που μετά πετάνε σαν χαρτομάντιλα. Όσο περισσότερες κόγχες στην ζώνη τους, τόσο πιο άξιος ο κυνηγός.Αυτή η επιθετικότητα, αυτή η ταύτιση της αξίας και της ύπαρξής τους με το όργανό τους, πάντα με τρόμαζε. Φαντάζομαι και η γυναίκα το ίδιο νιώθει αν δεν μπορεί να κάνει παιδιά, ότι δεν είναι αρκετά γυναίκα…

Όμως ακόμα και οι προικισμένοι, ακόμα και αυτοί που έχουν έντονη σεξουαλική ζωή, ειδικά αυτοί, γίνονται σκληροί.Το πέος τους γίνεται πηγή ευχαρίστησης και το κέντρο της ύπαρξής τους, η ύπαρξη τους η ίδια, τους καταβροχθίζει.

Αν κάποιες το λατρέψουν με την ίδια θέρμη, τιμωρούνται. Περιφρονούνται.Ξεχύνουν πάνω τους την ζωή την ίδια, σαν να είναι δηλητήριο,…

«Παρ’τα»

Εκδικούνται την γυναίκα που σαν και αυτούς δεν είδε τον άντρα πίσω από από την προέκταση τους.

Ξεχνώντας και αυτοί με την σειρά τους την γυναίκα που φέρει το αιδοίο.Η ψυχρή, σοβαρή, πάνω από τις σαρκικές απολαύσεις λατρεύεται.Αγιοποιείται.

Αυτή η τάση τους να ζυγίσουν, αξιοποιούν τον Άνθρωπο με βάση το τι έχει ανάμεσα στα πόδια του με άφηνε πάντα άφωνη.Είμαστε τόσα πιο πολλά πράγματα, είμαστε γεμάτοι σκέψεις, συναισθήματα, δημιουργικότητα, τι κρίμα να καθοριζόμαστε από μια οργανική λειτουργία.
Προσωπικά αντιλαμβανόμουν τον έρωτα σαν υπέρτατη έκφραση αγάπης, όταν θες να πεις τι νιώθεις και τα λόγια δεν σου φτάνουν, όταν δύο άνθρωποι νιώθουν τόσα που θα ξεχειλίσουν, που ο έρωτας είναι το μέσο για να ενωθείς με τον άλλον.

Και όχι εσύ το μέσο για να ικανοποιηθώ εγώ.
Το παρομοιάζω με σπαθί, γιατί κι εγώ μάτωσα και εκπλάγηκα πολλές φορές από κάποιες περιπτώσεις.Έμαθα ότι δεν είμαστε ίδιοι. Έμαθα να προσποιούμαι την άνετη.Έμαθα να κάνω σεξ, και όχι έρωτα.Να προστατεύω την μήτρα μου από εφήμερες και επιθετικές σχέσεις.Είχε το κόστος του.
Μεγαλώνοντας βρήκα την ισορροπία μου.

Μπόρεσα να αφεθώ ακόμα κι αν ο σύντροφός μου ήταν «παίκτης», ετοιμοπόλεμος ή προβληματικός. Άκουσα το σώμα μου και το ικανοποιώ, χωρίς όμως να με ελέγχει. Και νομίζω αυτή είναι και η βασική διαφορά μας με τους άντρες, τους οποίους καταλαβαίνω, τώρα που μεγάλωσα και δεν τους φοβάμαι πλέον.

Δεν εγκρίνω αυτό το κυνήγι της ηδονής το οποίο αφήνει την ψυχή διψασμένη αλλά αυτό είναι δικό τους θέμα και ο φόβος τους (επειδή αυτούς, τους ελέγχει το σώμα τους), κάτι που πρέπει να λύσουν μόνοι τους.

Την ημέρα που κατανόησα τον δικό μου φόβο, βρήκα την αρμονία.